Na pograniczu gatunku

Tool – „Lateralus” (2001). Piąty album tego kultowego zespołu dotarł do 1 miejsca listy Billboardu. Dojrzalszy od poprzednich, stanowi idealną mieszankę hipnotycznych rytmów i ostrego, metalowego muzycznego wrzasku. Charyzmatyczny głos wokalisty, kultowe teledyski i częste koncerty w Polsce przysporzyły im w naszym kraju wielu słuchaczy. The Mars Volta – „De-Loused In The Comatorium” (2003). Debiutancki album Amerykanów wstrząsnął całym muzycznym światem. Na pozór przypadkowe, połamane dźwięki z pogranicza jazzu, metalu, rytmów Latino i post-rocka, okraszone histerycznym głosem wokalisty i genialnymi partiami instrumentalnymi, szybko zostały uznane za objawienie i nadzieję dla całego nurtu. Uwaga – płyta nie nadaje się do czytania książki, ani słuchania przed snem. Radiohead – „Paranoid Android” (1997). Radiohead od lat odcina się od progrockowej etykietki, ale nie znaczy to, że ich płyty stają się przez to mniej progresywne. Ta stanowiła przełom zarówno w głównym nurcie rocka, jak i na węższym, progrockowym poletku. Eksperymentalne brzmienia, sporo elektroniki, kilka chwytliwych rytmów, ciekawy wokal sukces był murowany.

Start

W dawnych czasach obszar dzisiejszej Polski był porośnięty dziewiczymi lasami, przez które w poszukiwaniu miejsca do osiedlenia przemieszczali się członkowie różnych plemion bądź przybysze z istniejących już krajów Europejskich. Lasy roiły się od dzikich zwierząt, na przykład niedźwiedzi i wilków. Ludzie, decydując się na zdobycie tych nieprzystępnych terenów, musieli trzymać się w grupach oraz posiadać odpowiednie uzbrojenie. W miejscach, w których robili postoje, nierzadko zostawali już na zawsze, zachęceni urokiem i bogactwem okolicy, lub część grupy pozostawała, a część wędrowała dalej. Po dawnych mieszkańcach tego obszaru świata pozostały liczne ślady, nie tylko materialne, niektóre należą do dziedzictwa dzisiejszej kultury Polski i innych krajów słowiańskich. Naukowcy, korzystając ze śladów pozostawionych przez pierwszych osadników tych ziem, doszli do wielu interesujących wniosków. Wiadomo między innymi, że na wybranych terenach, pierwsi mieszkańcy karczowali drzewa pod pola uprawne, czyli umieli uprawiać ziemię, mieli też do tego już pewne narzędzia, wykonane z kamienia. Plony przechowywali w naczyniach z wypalonej gliny, takie też naczynia służyły im do gotowania posiłków. Na niektórych misach czy garnkach znajdowały się przeróżne motywy ozdobne, na przykład podobizny zwierząt, kwiatów czy po prostu zwykłe ornamenty. Sposób zdobienia naczyń posłużył naukowcom do ustalenia, jakie kultury wyodrębniły się na ziemiach dawnej Polski. Jedną z takich kultur jest na przykład kultura łużycka.

Reaktywacja

Ostatnie miesiące życia tej gwizdy były prawdziwą operą mydlaną, pretendującą do większej niż to miało miejsce w filmie z Jimem Carreyem „Truman show”. Cały świat obserwował jej kroki, każdy news na jej temat był sensacją. Ćpała, zapijała się, zaczęła świrować w spektakularny sposób, jej dom okrążył hordy dziennikarzy oraz helikopter stacji telewizyjnej kiedy zamknęła się wraz z synami w swojej sypialni. Ale to nie był koniec – zaraz potem wbiegła pół przytomna do fryzjera i zgoliła sobie głowę. To wszystko przestawało być śmieszne – wszystko zmierzało w złym kierunku, zaczęto prorokować, do czego może to doprowadzić. Założono nawet specjalną witrynę internetową, w której spekulowano, kiedy Britney popełni samobójstwo, świadomie lub nie. I kiedy wszyscy już lada dzień oczekiwali właśnie tej wiadomości…Odmiana. Szok. Zaskoczenie. Wszyscy byli zdziwieni. Britney zaczęła jeździć na spotkania AA, samodzielnie uczestniczyła w sesjach ze swoim psychologiem. Pojawiła się na rozdaniu nagród MTV, które ukradła swoją obecnością – była zadbana, uśmiechnięta. Kiedy odbierała nagrodę, podziękowała wszystkim. Plotkarskie gazety to przemilczały.

„Brook Watson i rekin”

Dzieło pod tytułem „Brook Watson i rekin” namalował John Singelton Copley. Artysta urodził się w Bostonie w roku tysiąc siedemset trzydziestym ósmym,zmarł zaś w Londynie w roku tysiąc osiemset piętnastym. Obraz pochodzi z roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Namalowany został na płótnie. Ma bardzo duże wymiary. Mierzy sto osiemdziesiąt trzy centymetry na dwieście trzydzieści centymetrów. Znajduje si w National Gallery of art w Waszyngtonie. Obraz przedstawia scenę z młodości kupca który był zleceniodawca tego obrazu. Widzimy tu jak rybacy ratują młodego Brooka Watsona ze szczęk straszliwego rekina. Na pierwszym planie w toni wody widzimy ukazanego w akcie młodzieńca ( Brook Watson) oraz straszliwego rekina, ma on rozdziawioną paszczę. Na drugim planie w łódce pomagają młodzieńcowi marynarze. Jedni próbują Brooka wyciągnąć inni zaś zabić bestię. Jest ich w łodzi dziewięciu. Na trzecim planie widać przystań. Pełno w niej statków. Obraz wystawiono w Royal Academy w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Uważano że odznacza się majestatyczną która jest godna scen religijnych. Stonowany jest w błękitach i ciepłych zieleniach.

Adam Mickiewicz

Ten poeta polski urodził się w roku 1798, a dokładniej dwudziestego czwartego grudnia. Pochodzi z Zaosia, jest to miejscowość znajdująca się niedaleko Nowogródka. Był synem Mikołaja. Ojciec Adama był adwokatem. A mama Adama nazywała się Barbara Majewska. Pochodził z rodzina wielodzietnej. Miał czterech braci. Nasz poeta około roku 1815 ukończył szkołę w Nowogródku. Postanowił, że rozpocznie studia i tak też zrobił. Udał się na uniwersytet Wileński i tam ukończył wydział literatury. Był jednym z założycieli Towarzystwa Filomatów, które powstało około roku 1817. Swoją twórczość otworzył poprzez wydrukowanie pierwszego wiersza pod tytułem „Zima miejska”. Wiersz ten został wystawiony w „Tygodniku Wileńskim” w 1818 roku. Kolejnym etapie w życiu Adama Mickiewicza było wykładanie prawa, literatury i historii szkole w miejscowości o nazwie Kownie. Podczas pracy w tej szkole życie go nie oszczędzało, ponieważ około roku 1820 zmarła mu matka, a niecały rok później jego ukochana kobieta Maryla Wereszczakówna. Podczas tego okresu Adam stworzył wiele dziel. Podczas cierpienia poety powstały cztery części „Dziadów” oraz „Upiór”. Mickiewicz zaczął podróżować po świecie.

Treny IX, X, XI i XII

Treny IX, X, XI zajmują w kompozycji całego cyklu szczególne miejsce.Stanowią apogeum bólu i żalu po straci dziecka, które doprowadza Kochanowskiego, poetę – filozofa, do dania świadectwa kryzysowi wyznawanych pogladów.Treny te zaprzeczają postawie stoickiej, oddają w wątpliwość znaczenie Cnoty i Mądrości, a więc tego wszystkiego, co stanowiło filozoficzny szkielet fraszek i pieśn. Treny dowodzą, że w wyniku cierpienia poeta nie potrafi zachować postawy do której wcześniej sam zachęcał w pieśniach. Jednocześnie treny nabierają uniwersalnego charakteru, ponieważ mówią o człowieku i jego postawie wobec śmierci, która może doprowadzić do wadzenia się z Bogiem, odrzucenia wartości, a nawet szaleństwa. Od tego momentu w cłym cyklu powoli będziemy obserwować próbę godzenia się z losem, Bogiem i powrót do stoickiej postawy dystansu i spokoju. Tren XII. Kochanowski idealizuje zmarłą córkę. Stosuje hiperbole wymieniając wiele epitetów, wyliczając liczne cnoty dziecka. Porównuje ją do kłosu, który nie miał szansy wzejść i wydać plonu. Choć Urszulka była tylko 30-miesięczną dziewczynką już widać było jej wyjątkowość. Była religijna. posłuszna, miała już swoją hierarchię wartości, była dobrze wychowana. Pogrzeb został porównany do siania ziarna.

Nurt neoprogresywny

Marillion – „Brave” (1994). Płyta uznawana powszechnie za najlepszy album Marillion bez Fisha na wokalu i absolutną klasykę gatunku. Koncepcyjny album opowiada smutną historię dziewczyny, która postanawia rozstać się ze swoim życiem, skacząc z mostu. Na wzór „The Wall” Pink Floyd, uzupełniona została pełnometrażowym filmem, ilustrującym tekstową i muzyczną zawartość płyty. The Flower Kings – „Stardust We Are” (1998). The Flower Kings to wyjątkowo „płodny” zespół, który jednak już dawno popadł w rutynę. Jest specjalistą od długich kompozycji, łączących w sobie elementy rocka, jazzu i folku. Ten podwójny album stanowi kwintesencję ich grania i zarazem najciekawsze dokonanie w całej twórczości. Jej finał, tytułowa suita, to jeden z najlepszych progresywnych utworów lat 90. Galahad – „Following Ghosts” (1998). Album łączy tradycyjne neoprogresywne granie w stylu Camel i Twelfth Night z rozbudowaną, nowoczesną elektroniką. Mieszanka klimatów od progmetalu, przez słodkie ballady, po ambient. Wbrew pozorom, powstałej w ten sposób muzyki słucha się jednym tchem i na długo zapada ona w pamięci.

Teofil Lenartowicz

Teofil Urodził się w Warszawie w 1822 roku. Był synem niezamożnego szlachcica. Swoje dzieciństwo wspomina niezbyt ciekawie. Gdy jego ojciec opuścił nasz świat młody Teofil zamieszkał u oczyma, mieszkali na Mazowszu. Gdy ukończył szkołę w Warszawie rozpoczął swoją karierę w sądownictwie. Początki twórczości nie wyglądały różowo. Pierwsze dzieła, jakie tworzył były śpiewane na imprezach okolicznościowych. Pomimo tego te utwory, które były grane do muzyki Ignacego Komorowskiego szybko zaczęły się cieszyć popularnością i poparciem słuchaczy. Ważnym elementem w jego życiu była działalność spiskowa, przez którą to musiał się ukrywać, aby uniknąć więzienia. Około roku 1849 musiał uciekać do Drezna. Kolejnym etapem w jego podróży było zatrzymanie się na Łużyce. Po roku 1860 udał się do Florencji, tam poznał i poślubił panią Szymanowską. Kilka bardzo ważnych dla poety czynników przyczyniło się do tego, że popadł w depresje. Kolejnym dość istotnym etapem w jego życiu była praca na uniwersytecie bolońskim. Jego ulubioną dziedzina twórczości była liryka. Jego utwory cieszyły się wielką popularnością. Teofil Lenartowicz zmarł we Florencji w roku 1893.

Twórczość Stefana Żeromskiego po pierwszej wojnie światowej w latach 1914-1925

W latach pierwszej wojny światowej Stefan Żeromski mieszkał w Zakopanem pracując nad zaczętym jeszcze przed wojną cyklem powieściowym „Walka z szatanem”. Dwa pierwsze tomy tego cyklu – „Nawracanie Judasza” i „Zamieć” – ukazały się w 1916r., a tom trzeci „Charitas” ukazał się w 1919 roku. Bohaterem dwóch pierwszych tomów jest Ryszard Nienaski. Pobyt w Galicji i obserwacja tamtych stosunków zaostrzyły krytycyzm Żeromskiego. Po wyzwoleniu przeniósł się do Warszawy i z pełną energią oddał się rozlicznym funkcjom społecznym. W 1920r. objeżdżał wraz z Kasprowiczem tereny plebiscytowe na Warmii i Mazurach, współdziałał też w założeniu Towarzystwa Przyjaciół Pomorza. W 1918r. Żeromski doznał ciężkiego ciosu osobistego – stracił ukochanego syna Adama, który zmarł na gruźlicę. Poświęcił mu utwór „O Adamie Żeromskim wspomnienie”. W następnych latach powstają kolejne jego dzieła – w 1918r. „Wisła”, w 1922r. „Wiatr od morza” i w 1924r. „Międzymorze”. W utworach tych zawarł najmocniejszy wyraz swego umiłowania dla ziemi ojczystej. „Wiatr od morza” jest utworem, w którym pisarz stosuje i łączy bardzo różne formy – opowiadanie, opis, prozę poetycką i partie naukowo-publicystyczne. W 1921r. powstaje dramat „Ponad śnieg bielszym się stanę”, a w 1923r. „Turoń”. Oba utwory łączyły protest przeciw społecznej krzywdzie z ostrzegawczą wizją rewolucyjnej pomsty ludu. Prawdziwy sukces przyniosła Żeromskiemu dopiero ostatnia z jego sztuk, komedia „Uciekła mi przepióreczka”, której bohater Edward Przełęcki przypomina Judyma, ale Judyma, któgo idea zwycięża. Zalążki z trudem podtrzymywanej wiary w lepszą przyszłość, które odnajdujemy w „Wietrze od morza” i w „Uciekła mi przepióreczka” nie mogły pisarzowi czujnemu na krzywdę ludzką zamknąć oczu. Zdaje sobie coraz jaśniej sprawę, że rzeczywistość w Polsce jest jak najdalsza od jego marzeń. Coraz silniej narasta w nim gorycz i powoli słabnie wiara w zmianę na lepsze. W świadomości Żewromskiego narasta kryzys, którego rezultatem jest ostatnia jego powieść „Przedwiośnie”.

Pierwsze organizacje plemienne

Słowianie uprawiali ziemię, hodowali zwierzęta i handlowali, w związku z czym stale się bogacili. Ich majętność prowokowała sąsiednie plemiona do organizowania najazdów, przeważnie grabieżczych. Konieczne więc było stosowanie różnych zabezpieczeń, a także gromadzenie się w większe grupy. Słowianie zakładali rodziny, więc na początku łączono się z uwagi na występujące pokrewieństwo, następnie po sąsiedzku i tak dalej. W ten sposób tworzyły się opola – grupy rodów zamieszkujących sąsiedzkie tereny, i plemiona – opola leżące obok siebie. Obowiązkiem wszystkich członków plemienia była pomoc sobie nawzajem, obrona przed wrogiem i wspólna praca. Na czele plemienia stał wiec, czyli rada złożona z wszystkich dorosłych mężczyzn. Wyróżniała się również starszyzna, czyli osoby starsze, doświadczone i majętne. Wiec decydował o rozpoczęciu wojny lub o wprowadzeniu pokoju, wybierał również księcia – najważniejszą osobę w pierwotnym państwie. Starszyzna natomiast zajmowała się sprawami codziennymi plemienia, rozstrzyganiem sporów itd. Plemiona czasami się przemieszczały, co związane było z eksploatacją bogactw naturalnych, jałowieniem gleb, musiały więc zdobywać nowe tereny i podejmować walki z mieszkającymi tam ludźmi. Na okres wojny w plemieniu wybierano naczelnika, a członkowie wiecu zyskiwali rangę wojowników (wojów). Naczelnik wojenny otaczał się wojami i najczęściej pozostawał na swoim stanowisku nawet po zakończeniu wojny. W miarę rozwijania struktur plemiennych coraz bliżej było Słowianom do utworzenia czegoś potężniejszego – państwa. Jedna z pierwszych takich jednostek powstała na Morawach – państwo wielkomorawskie.

Józef Wybicki

Ten poeta polski pochodzi z Będomina od Kościerzyną. Urodził się w roku 1747, a dokładnie dwudziestego dziewiątego września. W ciągu swojego życia był działaczem politycznym, publicystą dramaturgiem i poetą. Ważnym faktem jest to, że był uczestnikiem konfederacji barskiej. Udało mu się również stać jednym z działaczy Komisji Edukacji Narodowej. Za swego żywota był, również uczestnikiem powstania kościuszkowskiego. Po upadku powstania zaborca kazał go na karę śmierci i skonfiskowanie majątku, lecz udało mu się tego uniknąć poprzez emigrację. W tym celu udał się do Francji, a mianowicie do Paryża. Stał się też osobą ważną podczas powstawania Legionów polskich we Włoszech. Podczas swojego siedemdziesięcio pięcio letniego życia Józef Wybicki pełnił w społeczeństwie role autora artykułów, różnego rodzaju dramatów, oraz wielu bardzo ciekawych wierszy. Sławę przyniosło mu dzieło pod tytułem „Kulig” i kolejne z większych dzieł literatury polskiej, a mianowicie tragedia „Zygmunt August”. Był autorem dzieła, które przyniosło mu ponadczasową chwałę, czyli „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”. Swoich dni doczekał w spokoju w Manieczkach pod Poznaniem w 1822 roku.

Progresywne supergrupy

OSI – „Office of Strategic Influence” (2003). Na potrzeby tej płyty swoje siły połączyła cała czołówka progresywnego grania, z muzykami Fates Warning, Dream Theater i Porcupine Tree na czele. Kluczem do sukcesu (album został uznany za jedno z najlepszych progresywnych wydawnictw ostatnich dwudziestu lat) okazał się nowy muzyczny pomysł, łączący ciężkie, progmetalowe dźwięki z bogatymi aranżacjami mistrza elektroniki – Kevina Moore’a. Gordian Knot „Gordian Knot” (1998).Sean Malone, lider death metalowej formacji Cynic, skupił wokół siebie najlepszych instrumentalistów, w tym Treya Gunna z King Crimson i Johna Myunga z Dream Theater. Efektem jest instrumentalna płyta pełna niesamowitych gitarowych popisów, utrzymanych w ryzach klimatycznych, pulsujących rytmów, kojarzących się przede wszystkim z „Discipline” King Crimson. Proto-Kaw – „Before Became After” (2004). Znany z Kansas Kerry Livgren i jego koledzy sprzed 35 lat. Proto-Kaw to zespół, który nigdy nie nagrał płyty. Dziś dziadki (wśród nich trener piłki nożnej i telewizyjny technik) pokazują młodzieży jak grać, łącząc klimat dawnych lat ze świeżością, jaką nie mogą się pochwalić nawet znacznie młodsze zespoły. Znajomość obowiązkowa.

„Młyn wodny w Flatford”

Obraz pod tytułem „Młyn wodny w Flatford” namalował John Constable. Jeden z największych malarzy angielskich dziewiętnastego wieku. Szczególne zamiłowaniem darzył pejzaże szczególnie te ze zmianami pogody. Artysta ten urodził si w East Berghold w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym szóstym. Zmarł w Londynie w roku tysiąc osiemset trzydziestym siódmym. Namalowany został na płótnie. Ma duże wymiary. Mierzy dokładni Sto jeden centymetrów na sto dwadzieścia siedem centymetrów. Znajduje się obecnie w Tate Gallery w Londynie. Na pierwszym planie widzimy chłopca na koniu. Ca nim zaś po obu stronach rzeki dwoje mężczyzn. Na drugim planie widzimy ciągnącą się dalej rzekę, drogę (na drodze stoi mężczyzna) oraz drzewa. Na trzecim zaś dostrzec możemy most i miasto. Kolory są raczej ciepłe i ziemiste. Drzewa malowane z niezwykła starannością. Artysta malował tu swe rodzinne strony i malował to dzieło z niezwykłą miłością. Światło realne. Światłocień dość wyraźny. Perspektywa mieszana zbieżna z powietrzną malarską.

Zygmunt Krasiński

Ten poeta polski urodzony został w roku 1812, a dokładniej dziewiętnastego lutego w jednym z najpiękniejszych miast Europy, czyli w Paryżu. Był on synem Marii z Radziwiłłów oraz hr. Wincentego Krasińskiego. Po matce odziedziczył słabe nerwy. Jego ojciec był członkiem rosyjskiej Rady Państwa. Zygmunt był podporządkowany swojemu ojcu do samego końca. Wincenty wywierał ogromny wpływ i presje na swojego syna, a ten ulegał mu przez całe życie. Był osobą patriotyczną, ale przez to, że wiecznie był posłuszny ojcu nie wziął udziału w powstaniu listopadowym przez zakaz ojca. Wpływ był do tego stopnia rozszerzony, że Wincenty wywarł na swoim synu ślub z Ewą Barnicką. Zygmunt po zakończeniu liceum w Warszawie, nasz poeta rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim w kierunku prawniczym, które później kontynuował w Genewie. Po matce odziedziczył również słabe zdrowie, przez co często podróżował do Florencji, Wenecji, Neapolu, Rzymu. Stał się osobą popularną. Dzięki temu poznał wiele sławnych w tamtych czasach osobistości. Jak przystało na poetę romantycznego w jego życiu ważną role odgrywały kobiety. Dożył swoich dni w Paryżu, umierając dwudziestego trzeciego lutego 1859 roku.

Naiwna muzyka

Sukces Britney Spears był tym, co udowadniają zwolennicy życia na amerykańskiej ziemi – że słynny american dream się może spełnić. Każdy może być pucybutem, a dzień później milionerem. Próbowano zdublować to wieloma postaciami jej bliskimi, ale żadna z nich nie była taka jak ona. No właśnie – czyli jaka? Co stanowi o wielkim sukcesie Britney Spears?Jej muzyka uderzała we właściwą publiczność – nastoletnich znudzonych dzieciaków z sąsiedztwa. Dziewczyny wpatrywały się w nią z zachwytem mówiącym, jaka ta Britney jest cudowna, a chłopaki wirtualnie detonowali swoje seksualne bomby. Dla każdego coś dobrego. I to chwyciło z mocą, jak nigdy do tej pory. Madonna była przy niej starzejącą się panią, która musi zejść z tronu. Od dziecka była stworzona do takiej roli – po szkole systematycznie uczestniczyła w naukach tańca, śpiewała w szkolnym chórze. Rodzice dopilnowali, żeby nie wychowała im się kolejna dziewczyna, która uzależniona będzie od faceta, jakiego sobie znajdzie na miejskiej potańcówce. Właściwie to sukces Spears uratował ich od bankructwa. Druga płyta była równie naiwna i głupia, opowiadała o tym samym, co poprzednio. Sukces podobny.

Cyprian Kamil Norwid

Ten poeta polski urodzony został w roku 1821, a dokładniej dwudziestego czwartego września. Pochodził z małej wsi Laskowo-Głuchy. Wywodził się z rodziny szlacheckiej. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ miał czworo rodzeństwa. Życie nie oszczędzało od najmłodszych lat, ponieważ już wieku czterech lat zmarła mu mama. Już od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie literaturą. Pierwsze kroki edukacji stawiał w gimnazjum Praktyczno-Pedagogicznym w Warszawie. Następnie w okolicach roku 1835 zmarł mu ojciec. Dzieci zostały bez opiekunów. Gromadką potomstwa Norwidów zaopiekował się Ksawery Dybowski. Miał trochę szczęścia w życiu i odzyskał spadek po matce, dzięki czemu mógł odbyć wiele ciekawych podróży, głównie po Europie. Kiedy zwiedzał Włochy zakochał się, ale nieudanie ulokował swoje uczucia i przez wiele lat wisiało to nad nim wprawiając go w zły humor. Studiował rzeźbę u wielce sławnego Luigi Pampalaoniego. Twórczość Cypriana Kamila Norwida była ogromna, niestety za życia ukazało się niewiele z jego dzieł. Z kolei po jego śmierci zyskał wielką sławę. Nasz poeta zmarł dwudziestego maja 1883. Do końca swoich dni został w granicach swojego ojczystego kraju.

Diana w kąpieli”

Dzieło pod tytułem „Diana w kąpieli” namalował Francois Clouet. Artysta ten urodził się w Tourus w roku tysiąc pięćset dwudziestym,zmarł zaś w Paryżu w roku tysiąc pięćset siedemdziesiątym drugim. Dzieło to pochodzi z laty tysiąc pięćset pięćdziesiąt – tysiąc pięćset sześćdziesiąt. Namalowany jest na desce. Ma dość duże rozmiary. Mierzy dokładnie sto trzydzieści trzy centymetry na sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry. Znajduje się obecnie w Musee des Beaux-Arts w Rouen. Na dziele tym widzimy cztery postacie kobiece i trzy męskie. Kobiety prócz jednej są ukazane w akcie. Obok nich skaczą i grają na instrumentach dwa satyry(zwane też Panami). W oddali na koniu jedzie obrazy w pasiasty strój rycerz. U kopyt konia biga radośnie pies. Kompozycja otwarta statyczna. Perspektywa powietrzna malarska. Szeroka gama barw. Zarówno kolory ciepłe jak i. Światłocień miękki łagodnie wymodelowany. 0Obraz szczegółowy jednak postacie nie są zbytnio urodziwe. Mają dziwne grymasy na twarzy nie pasujące odo obrazu. Rycerz na koniu jest wyimaginowanym portretem Henryka drugiego.

Maria Kuncewiczowa, życie i twórczość

Maria Kuncewiczowa urodziła się 30 października 1988 w Rosji, w rodzinie inteligenckiej, patriotycznej. Jej matka była skrzypaczką, ojciec nauczycielem. Od 1900 roku rodzina zamieszkała w rodzinnym kraju, czyli w Polsce. Kuncewiczową od zawsze fascynowała muzyka, dlatego też zdecydowała się podjąć studia muzyczne, w międzyczasie studiowała też literaturę francuską i polonistykę na uniwesytetach warszawskich, krakowskich i paryskich. Pisała również w języku angielskim, stworzyła dzieła opisujące wkład Polski w literaturę światową – „The Modern Polish Prose” oraz później „The Modern Polish Mind”. Jedną z najbardziej znanych powieści Marii Kuncewiczowej jest „Cudzoziemka”. Ten utwór reprezentuje prozę psychologiczno-obyczajową. Powieść „Cudzoziemka” ukazuje w niezwykle sugestywny sposób portret kobiety, zawiedzionej w uczuciach i niespełnionej w ambicjach życiowych. Pojawiają się liczne elementy analizy psychologicznej głównej bohaterki powieści – tytułowej cudzoziemki, czyli Róży. Znane są również inne utwory Marii Kuncewiczowej, na przykład „Twarz mężczyzny”, „Zmowa nieobecnych”, „Leśnik”. Na uwagę zasługuje fakt, że Kuncewiczowa jest autorką pierwszej polskiej powieści radiowej pod tytułem „Dni powszednie państwa Kowalskich”. Maria Kuncewiczowa napisała również dwa tomy opowiadań „Dwa krańce”. Maria Kuncewiczowa zmarła w Lublinie, w 15 lipca 1989r).

Stanisław Trembecki

Poeta polski urodzony w 1739 roku. Zmarł około siedemdziesięciu trzech lat później, czyli okolicach roku 1812. Wywodził się z niezbyt zamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył szkoły w Krakowie. Po ukończeniu edukacji w Polsce postanowił poszerzać swoje horyzonty za granią, a mianowicie we Francji. Spędził tam kilka lat życia. Przez ten okres popadł w wielkie długi, więc postanowił wrócić do kraju. Na szczęście po powrocie zaczęło mu się układać. Zdobył tytuł szambelana królewskiego. Po niedługim czasie został poetą dworskim. Stał się wiernym poddanym Stanisława Augusta. Bardzo lubił oddawać się hulankom, wyjeżdżał na różnego rodzaju bale i zabawy, które coraz bardziej go rujnowały. Nie potrafił poradzić sobie ze swoją dusz hazardzisty, co zaczęło wpędzać go w coraz to większe długi. Udawało mu się nieraz spłacić dług dając w zamian swoją poezję. Była to krzywda dla niego, bo niektóre jego wielkie dzieła zostały przypisane innym poetom. Często zdarzało się, że pisał utwory o tematyce politycznej specjalnie na zamówienie króla. Zdobywał środki potrzebne mu do życia w różne sposoby, między innymi poprzez publikacje swoich utworów w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych.”.