Film

Aby w odpowiedni sposób przekazać tego rodzaju tematykę stworzył nowy gatunek filmowy-esej filmowy. Należą do nich „Struktury kryształu”-1969r. oraz „Iluminacja”-1973r.
Odmiennym kierunkiem reżyserskim są kameralne dramaty psychologiczne. Porusza w nich problemy moralne, nie robi tego bezpośrednio poprzez dialog lecz wynikają one z przedstawionych historii. Zalicza się tutaj pełnometrażowy film „Życie rodzinne”-1971r, „Paradygmat, czyli potęga zła”-1985r. oraz „Imperatyw”-1982r.
Innym gatunkiem filmowym, który tworzy K. Zanussi są dramaty społeczne. Stanowiły one między innymi w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nowy kierunek polskiego kina-kino moralnego niepokoju. Jest on jednym z głównych przedstawicieli tego nurtu. Przyczynił się do tego jego film „Barwy ochronne”-1976r. Ukazuje w nim problem społeczny poprzez przedstawienie konfliktu między młodym naukowcem a starszym kolegą. Zbliżoną tematykę ma jego kolejny film „Constans”-1980r. Z upływem czasu reżyser podąża coraz bardziej do konwencjonalnego przekazu, rezygnując tym samym z eksperymentów.

Dramat

W Korei dramat klasyczny ma formę tańca z maskami i teatru lalkowego, są one odmienne dla każdego regionu, ale można wyróżnić dwa charakterystyczne: ludowe, bardzo dynamiczne oraz dworskie, spokojniejsze. W teatrze koreańskim występuje wiele cech z teatru chińskiego, tybetańskiego oraz japońskiego. Podobnie wiodącą rolę pełnią w nim muzyka, śpiew oraz symboliczny taniec. Na początku XX wieku rozwinęła się koreańska opera narodowa zw. czhanggyk, w której tekst jest podzielony na role, a akcja na akty i odsłony.
Źródłem do rozwoju teatru japońskiego były kultowe widowiska taneczne, zw. kagura, których celem było zdobycie przychylności bogów. W teatrze japońskim istnieją trzy podstawowe rodzaje przedstawień. Są to: no, kabuki i bunraku. Przedstawienie-no, to poważny poemat o charakterze metafizycznym. Kabuki jest dużym widowiskiem z wieloma scenami, postaciami i bogatą ¬muzyką. Tematy zaczerpnięte są najczęściej z literatury, opowiadające o życiu codziennym . Bunraku czyli teatr lalek, po części zbliżony do kabuki. Obydwa gatunki wzajemnie się inspirują, dodając zapożyczone elementy.

Filmy o starych czasach

4Należy tu wymienić takie filmy jak: „Akcja pod arsenałem” Jana Łomnickiego, „JFK” Olivera Stone’a, „Bitwa o Algier” Gilla Pontecorvo.
Lata sześćdziesiąte wzbogaciły kino o kolejną odmianę filmu historycznego tak zwane superprodukcje historyczne, ogromne widowiska filmowe, które miały wybronić kino w walce z telewizją o widza. Wydarzenia historyczne i fakty w tych filmach są w większości tylko tłem dla przebiegu wydarzeń i akcji filmu.
Do tego typu produkcji należą: „Quo Vadis” Mervyna Le-Roya, „Kleopatra” Josepha L. Mankiewicza, „Spartakus” Stanleya Kubricka a także „Wojna i pokój” Siergieja Bondarczuka. Z polskich filmów historycznych wyróżniają się: „Potop” Jerzego Hoffmana, „Krzyżacy” Aleksandra Forda, „Faraon” Jerzego Kawalerowicza.
Ważne znaczenie w realizacji filmu historycznego spełniają kostiumolodzy, którzy w ubiorach i dekoracjach dążą do perfekcyjnego odtworzenia ich w danym czasie i zbliżenia tym samym do minionej epoki. Nie można również zapomnieć o roli konsultantów historycznych, którzy troszczą się o wierne i rzetelne przedstawienie obrazu.

Teatr

Do pierwszych współczesnych polskich reżyserów należą: Juliusz Osterwa oraz Leon Schiller. Byli przyjaciółmi ze szkolnej ławki, ale różnili się bardzo postawą reżyserską. Juliusz Osterwa został wcześnie osierocony i rodzina Schillera wzięła go pod swoją opiekę. Jego kariera teatralna rozpoczęła się grą aktorską, zyskując dużą popularność. Jego debiut reżyserski odbył się w 1906r. W kilka lat po I wojnie światowej założył pierwsze w Polsce laboratorium teatralne-Redutę. Osterwa skupiał się głownie na grze aktora. Poświęcał dużo pracy na interpretację tekstu, walczył ze stereotypami.
Leon Schiller prezentuje odmienny styl reżyserski. Założył w 1924r. Teatr im. W. Bogusławskiego, jeszcze podczas istnienia Reduty, który przetrwał dwa lata. Jego twórczość teatralna miała być skierowana dla mas, a przemawiająca za pomocą muzyki i obrazu. Jednak z powodu wielu elementów nowatorskich, sztuki często były mało zrozumiałe. Jego spektakle charakteryzowały się dużą widowiskowością oraz bardzo osobistą interpretacją tekstu. Założył w 1933r. pierwszy w Polsce wydział reżyserii w Warszawskim Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej.

Reżyserzy polskiego teatru

Spektakl teatralny to nie tylko gra aktorów, którzy są najbardziej dostrzegalni w przedstawieniu, ale również reżyser, którego osoby nie widać. On czuwa nad całokształtem sztuki, spójną całością, grą aktorów, muzyką. Jednym z pierwszych, polskich reżyserów teatralnych był Wojciech Bogusławski. Został dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie, a zarazem spełniał się jednocześnie jako aktor i dramatopisarz. Nadał swoim przedstawieniom charakterystyczny styl. Często wtrącał elementy egzotyczne, charakteryzujące się barwnością, które przepełnione były melodyjnymi piosenkami.
Był twórcą teatru dla mas. Tworzył zrozumiałe sztuki i stosował skromne środki artystyczne, chociaż ze względu na czas jego twórczości, spektakle zawierały ukryte podteksty polityczne. Jego sztuki były lubiane za dynamikę życia i czar. Największe dzieło Bogusławskiego to „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”.

 Strona 1 z 2  1  2 »