Symbol romantyzmu

3Symbolem romantyzmu i niemieckiej literatury stał się czarny kot, który oznaczał tęsknotę i miłość i dążenie do nieskończoności. Obok Goethego, prekursora niemieckiego romantyzmu, znani byli także Wilhelm Wackenroder, Friedrich Schlegel czy Heinrich Heine. Do tej pory symbole romantyzmu wykorzystywane są w malarstwie i literaturze.
We Francji romantyczni bohaterowie początkowo byli indywidualistami, którzy gardzili wszelkim tłumem, a także życiem. Najlepszym sposobem na ukojenie duszy była samotność i głęboka, skomplikowana miłość. Nie potrafił jednak walczyć o swoje ideały, miał bierną postawę. Po 1830 roku, charakter bohatera romantycznego uległ przemianie. Poświęcał więcej uwagi społecznym uwarunkowaniom, a także zaczął przyjmować aktywną postawę, walcząc o wyzwolenie.
Polski romantyzm był nasączony patriotyzmem, walką o ojczyzną, przy czym każdy artysta miał inną wizję wyzwolenia i odzyskania wolności. W tym okresie najbardziej znanymi artystami byli Adam Mickiewicz oraz Juliusz Słowacki. Stworzyli wiele dzieł, które miały porwać serca rodaków i nawoływać ich do walki.

Sceny erotyczne

6Uwielbiał malować sceny erotyczne o dynamicznej kompozycji.
Jednak największy rozkwit rokoka przypada na czasy po objęciu władzy przez Ludwika XV w 1722 roku. Wtedy też oprócz Frangonarda znanym przedstawicielem malarstwa był Francois Baucher. Jego wszechstronna twórczość obejmowała nie tylko malarstwo sztalugowe, ale również dekorowanie wnętrz czy malowanie ceramiki. Ulubionymi tematami jego prac, podanymi w różnych odmianach były kobieta i miłość.

Styl preferowany we Francji stał się popularny także na innych dworach europejskich, gdzie malarze przejęli styl malarstwa rokokowego od najwybitniejszych jego przedstawicieli. Mimo że moraliści krytykowali malarzy rokoka za frywolność i gloryfikowanie rozpusty arystokracji, to jednak dzieła artystów tamtego okresu można potraktować jako wyzwolenie od narzuconych norm przez Kościół.
Inny styl prezentował Chardin, który był bardziej zainspirowany pracami malarstwa holenderskiego z czasów baroku. Jego obrazy były wyciszone, pozbawione spektakularnych scen. Skupiał się głównie na spokojnym życiu mieszczan, a także na pięknie codziennych przedmiotów.

Kubizm


Równolegle do innych kierunków przełomu XIX i XX wieku rozwijał się kubizm. Styl ten zakładał definiowanie rzeczywistości za pomocą geometryzacji form przy całkowitym odrzuceniu perspektywy.
Kubiści malowali świat za pomocą stożków, kul i walców. Początkowo eksperymentowali głównie na obrazach przedstawiających martwą naturę. Przedmioty, mimo widoczności z jednej strony, ujmowali w swych pracach w widokach z wielu stron, co nazwano sposobem analitycznym. Dzięki temu, w dość specyficzny sposób, wprowadzili do malarstwa pojęcie upływającego czasu. Kubiści początkowo nie zwracali uwagę na kolorystykę, ważniejsze było dla nich wydobywanie stereometrycznej struktury przedmiotów. Przekładanie rzeczywistości na język geometrii i wizji malarza jest widoczne w obrazie Georges’a Braque „Kobieta z mandoliną”. Praca przede wszystkim oddziałuje na widza poprzez atrakcyjną kompozycję. Artysta rozłożył kształt kobiety i instrumentu na sześcianu, które następnie przedstawił za pomocą jasnych i ciemnych plan, wzajemnie się przenikających.

Ekspresjonizm w Niemczech

Wiek XX przyniósł światu wiele wynalazków, które przyczyniały się do rozwoju technologicznego krajów europejskich. Ludzie musieli zacząć przyjmować nowe myślenie, pozbawione ograniczenia i strachu przed nowym. Okazało się, że rzeczywistość to nie tylko rzeczy widzialne dla oka, ale także to, czego nie jesteśmy w stanie dostrzec. Młodzi artyści idąc z duchem czasu, chcieli zerwać z powierzchownym realizmem, ulotnością chwil impresjonistów. Jednak przyspieszenia życia spowodowało wyobcowanie i samotność jednostek, co zauważyło młode pokolenie witając z niedużą euforią nowości, które przynosiły im kolejne dni.
W 1905 roku w Dreźnie grupa młodych malarzy utworzyła front buntujący się przeciwko obowiązującym, sztywnym regułom akademickim, które nie oddawały ducha czasu. Artyści utworzyli ruch nazywany cyganerią. Jednoczenie się w grupy artystyczne było dla malarzy nie tylko pozytywne pod względem estetycznym i poznawczym, ale także uzyskiwali w razie konieczną pomoc jak: udostępnienie pracowni, możliwość wystawienia prac.

Fowizm


W XX wieku zaczęły powstawać nowe kierunki, coraz bardziej odchodząc od tradycyjnego malarstwa. Tak narodził się symbolizm, secesja i fowizm. Ostatni z wymienionych to malarstwo o bardzo żywej kolorystyce dzieł, często nie mającej nic wspólnego z rzeczywistością.
Swoich wizji nie przedstawiali za pomocą symbolicznych treści, dla nich najważniejsza stał się forma, szaleńcze i nieokiełzane pociągnięcia pędzlem. Ekspresję id dynamikę obrazu uzyskiwali wyłącznie za pomocą barw i formy, bez naśladowania rzeczywistości. Środki, które stosowali impresjoniści, fowiści używali w innym celu. Obraz zyskał psychograficzny charakter, szkice stały się spontanicznym i szybkim środkiem wyrazu. Najważniejsze dla fowistów była ekspresja i wyrażanie uczuć w sposób nieograniczony. Nie liczyła się dla nich rzeczywistość, lecz wyobraźnie, która podsuwała im wyraziste kolorystycznie obrazy. Malarzami tego nurtu byli: Matisse, Modigliani oraz Andre Derain.

 Strona 1 z 3  1  2  3 »