Chwile na płótnie

7Utrwalał np. nerwową atmosferę panującą na dworcu, gdy ludzie wsiadali i wysiadali z przedziałów. Zamierzone efekty próbował uzyskiwać za pomocą szkicowej metody malowania – szybkimi pociągnięciami pędzla i kontrastowymi barwami.
Jednak największą miłością malarza był malarstwo pejzażowe, większość jego obrazów poświęcone jest tej tematyce. Nie chodziło mu o uchwycenie piękna odkrytego w widzianym widoku, a raczej zarejestrowaniu czysto wizualnego momentu.
Od 1890 roku Monet malował cykle obrazów przedstawiające ten sam motyw np. o różnych porach dnia. W ten sposób badał wpływ światła na oglądany pejzaż. Znanym cyklem, który stworzył była „Katedra w Rouen”. Malował tylko po kilka minut dziennie, przez co stworzył 20 różnych spojrzeń na ten sam widok. Przy dłuższym oglądaniu można dostrzec niepowtarzalny nastrój, jaki stworzył artysta na tych obrazach.
Okres przed śmiercią poświęcił tworzeniu innego cyklu poświęconemu nenufarom – kwiatom wodnym. Łącznie namalował ok. 236 obrazów, które przedstawiały owe rośliny. Monet widział w tych kompozycjach fantastyczną grę światła i barw, co wydało mu się godne zarejestrowania i odtworzenia na płótnie.

Portrety

Rozwinęły się również portrety grupowe, które głównie zamawiały domy cechowe. Jednym z wybitnych malarzy był Frans Hals, który specjalizował się w takim typie malarstwa. Jego obrazy charakteryzowały się dobrodusznością i bezpośredniością, w pewien sposób przypominały migawkowe zdjęcia, bez pozowania, za to pełne życia i ruchu. Dlatego też stały się wzorem do naśladowania, gdyż potrafił uniknąć sztuczności, umiejętnie pokazując więź łączącą sportretowane osoby.
Inny rodzaj obrazów reprezentował Jan Vermeer van Delf, który przypominając kronikarza, dokładnie odzwierciedlał życie ubogiego mieszczaństwa. Przedstawiał sceny ubogie w akcję, najczęściej ukazywane we wnętrzach. Artysta często malował kobiety, które oddawały się najzwyklejszym, spokojnym czynnościom. Świetnie operował światłem padającym dość często z boku. Mimo realizmu jego scen, obrazy Vermeera mają głębszy podtekst, przekazują dodatkową treść.
W malarstwie holenderskim można wyróżnić jeszcze martwą naturę, malarstwo pejzażowe. Jednak dokonania malarzy niderlandzkich poszły na długo w zapomnienie. Odkrywano ich na nowo dopiero w XIX wieku.

Doris Humphrey

8Doris Humphrey przed nauką w szkole Denishawn już wcześniej tańczyła, głównie taniec klasyczny i ludowy. Odbyła tournee po dalekowschodnich krajach, dzięki czemu poznała miejscowe tańce i stwierdziła że nie ma potrzeby przenosić ich na nieznany grunt. Po założeniu w 1928r. własnej grupy tanecznej poszukiwała własnej drogi tanecznej. Swój taniec opierała na obserwacjach ruchu swojego ciała przed lustrem.
Charles Weidman, był nie tylko pierwszym amerykańskim tancerzem, ale i choreografem komedii tanecznej i groteski. Urozmaicił on taniec o czarny humor satyry tanecznej oraz o słowo mówione i elementy pantomimy.
Martha Graham dosyć późno trafiła do szkoły Denishawn, bo dopiero w wieku 23 lat. Po opuszczeniu tej szkoły podjęła pracę w teatrach rewiowych z myślą o zarobieniu pieniędzy i założeniu własnego zespołu tanecznego. Prowadziła również badania nad ruchem ciała i przekazaniem za jego pomocą określonego stanu ducha. W późniejszym czasie założyła własną szkołę i w praktyce wykorzystywała swoje teorie.

Renesans w Niemczech


Jako że Alpy stanowiły naturalna barierę dla Państwa Niemieckiego, nowożytne myślenie oraz zrezygnowanie z średniowiecznego sposobu patrzenia na świat nastąpiło około ze stuletnim opóźnieniem.
Przykładem niepożądania za modą włoską świadczy ciągłe malowanie postaci religijnych, w szczególności Marii na złotym tle, podczas gdy we Włoszech artyści rozwijali klasyczne podejście do malarstwa. Dopiero wędrownym malarzom włoskim udało się zaszczepić nowe trendy. Pomocny był także nowy wynalazek – miedzioryt, na których umieszczano działa znanych malarzy włoskich. Dzięki temu niemieccy artyści zostali zainspirowani nową sztuką, co z kolei zmobilizowała ich do przyjęcia klasycznych norm przy tworzeniu obrazów. Musieli jednak udać się do Włoch, by na miejscu móc studiować dzieła mistrzów włoskich.
Jednym z wielkich zwolenników nowej sztuki, który ją rozpowszechniał na terenie Niemiec, był Albrecht Durer. To dzięki niemu rozkwitło malarstwo i grafika, które wyszło ostatecznie z ciemnych wieków średniowiecza.

Manieryzm

W renesansie tworzono obrazy oparte na klasycznym pięknie, były wyważone i harmonijne. Często idealizowały człowieka ukrywając jego wady. Spowodowane to było poczuciem własnej wartości, zachwytem nad pięknem ludzkiego ciała i umysłu. Jednak w początkach XVI wieku, kiedy wystąpienia Marcina Lutra, spowodowały powstanie ruchu reformatorskiego. Zaczęły upadać dawne wartości, malarze zaczęli odchodzić od klasycznego malarstwa, w ten sposób utworzył się nowy styl – manieryzm.
Kiedy „przewrót kopernikański” utwierdził artystów w przekonaniu, że żadna z wcześniejszych prawd głoszonych przez wielkie umysłu nie ma pokrycia z rzeczywistością, zaczęli oni poszukiwać nowych środków wyrazu, nowego języka. Stwierdzili, że już mistrzowie włoskiego renesansu tworzyli już tak perfekcyjne dzieła, że już nic więcej nie da się w tej dziedzinie rozwinąć. Zaczęli tworzyć nowe układy kompozycji, które można odebrać jako odejście od klasycznego podejścia renesansowego. Artyści z epoki manieryzmu korzystali i udoskonalali zdobycze dojrzałego renesansu, łącząc style jak np. Jacopo Pontormo, który połączył wpływy swego nauczyciela i Leonarda da Vinci, szukając dodatkowo inspiracji w dziełach Michała Anioła i Rafaela.