Film

Aby w odpowiedni sposób przekazać tego rodzaju tematykę stworzył nowy gatunek filmowy-esej filmowy. Należą do nich „Struktury kryształu”-1969r. oraz „Iluminacja”-1973r.
Odmiennym kierunkiem reżyserskim są kameralne dramaty psychologiczne. Porusza w nich problemy moralne, nie robi tego bezpośrednio poprzez dialog lecz wynikają one z przedstawionych historii. Zalicza się tutaj pełnometrażowy film „Życie rodzinne”-1971r, „Paradygmat, czyli potęga zła”-1985r. oraz „Imperatyw”-1982r.
Innym gatunkiem filmowym, który tworzy K. Zanussi są dramaty społeczne. Stanowiły one między innymi w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nowy kierunek polskiego kina-kino moralnego niepokoju. Jest on jednym z głównych przedstawicieli tego nurtu. Przyczynił się do tego jego film „Barwy ochronne”-1976r. Ukazuje w nim problem społeczny poprzez przedstawienie konfliktu między młodym naukowcem a starszym kolegą. Zbliżoną tematykę ma jego kolejny film „Constans”-1980r. Z upływem czasu reżyser podąża coraz bardziej do konwencjonalnego przekazu, rezygnując tym samym z eksperymentów.

Dramat

W Korei dramat klasyczny ma formę tańca z maskami i teatru lalkowego, są one odmienne dla każdego regionu, ale można wyróżnić dwa charakterystyczne: ludowe, bardzo dynamiczne oraz dworskie, spokojniejsze. W teatrze koreańskim występuje wiele cech z teatru chińskiego, tybetańskiego oraz japońskiego. Podobnie wiodącą rolę pełnią w nim muzyka, śpiew oraz symboliczny taniec. Na początku XX wieku rozwinęła się koreańska opera narodowa zw. czhanggyk, w której tekst jest podzielony na role, a akcja na akty i odsłony.
Źródłem do rozwoju teatru japońskiego były kultowe widowiska taneczne, zw. kagura, których celem było zdobycie przychylności bogów. W teatrze japońskim istnieją trzy podstawowe rodzaje przedstawień. Są to: no, kabuki i bunraku. Przedstawienie-no, to poważny poemat o charakterze metafizycznym. Kabuki jest dużym widowiskiem z wieloma scenami, postaciami i bogatą ¬muzyką. Tematy zaczerpnięte są najczęściej z literatury, opowiadające o życiu codziennym . Bunraku czyli teatr lalek, po części zbliżony do kabuki. Obydwa gatunki wzajemnie się inspirują, dodając zapożyczone elementy.

Barok

4Jednak nie tworzył on kopii wymienionych artystów, miał swój niepowtarzalny, osobisty styl, inspirujący dalszych malarzy. Obojętnie w jakiej scenerii ukazywał postacie, czy to były obrazy ołtarzowe, portretowe czy sceny polowań, mitologiczne, zawsze sprawiały wrażenie rzeczywistych i prawdziwych. Wizerunki kobiet, które malował, były zmysłowe o wybujałych kształtach. Stąd też wzięło się popularne w dzisiejszych czasach powiedzenie „rubensowskie kształty”.

Malarz, jako jeden z pierwszych, zarabiał duże pieniądze i nie żył w biedzie. Mógł pozwolić sobie na założenie własnego warsztatu, dzięki któremu mógł realizować duże ilości zamówień. Pomagały mu w tym inne pracownie bądź zatrudnieni przez niego czeladnicy i uczniowie. Mimo wielkiej wydajności przedsiębiorstwa (powstało ok. 3000 prac), spod ręki Rubensa wyszło zaledwie 600 obrazów. Rubens był nie tylko malarzem. Jako człowiek wykształcony, znający kilka języków, służył jako dyplomata na wielu europejskich dworach królewskich.

Malarstwo

Połączył realność z symboliką, tak podobną do wielkich malarzy baroku – Rubensa i Velazqueza. Innym ważnym i genialnym malarzem romantyzmu był Eugene Delacroix, który przez całą swoją twórczość był pod wrażaniem wielkich dzieł Gericaulta. Tworzył on obrazy o lśniącym kolorycie i tak dynamicznej kompozycji, żę poruszały umysły ówczesnej społeczności francuskiej. Dla Delacroix nie były ważne linie i kontury, przez co stał się zagorzałym przeciwnikiem klasycyzmu.

Malarz był wyśmienitym obserwatorem natury będącej dla niego inspiracją. Fascynowało go także ostre światło Wschodu. Rozwinął własną teorię barw, u której podstaw leżało stwierdzenie, że „ciało ma swoją prawdziwą barwę tylko na wolnym powietrzu”.
Romantyzm, nie tylko we Francji był odejściem od schematów i zamykania wszystkiego w idealnych kształtach. Malarze próbowali uchwycić świat za pomocą duszy i uczuć. Ich obrazy pełne są pasji i dramaturgii. Człowiek oglądając obrazy z tamtego okresu jest pod wrażeniem ekspresji, jaką potrafili wyrazić w gęstwinie kształtów i postaci przedstawionych na płótnie.

Goya

6Goya dostrzegał także piękno kobiecego ciała, o czym świadczy jeden z jego obrazów „Maja naga”. Nie obawiał pokazywać erotyzmu i zmysłowości, rezygnował natomiast z religijnej wzniosłości nad ludzkim ciałem. Jednak obraz zamiast był podziwianym wzbudził uczucia skandaliczne.
Goya jako pierwszy zerwał z akademickim sposobem malowania scen historycznych. Jego najsłynniejsze dzieło „ Rozstrzelanie powstańców madryckich” nawiązuje do powstania ludowego w Madrycie przeciwko wojskom napoleońskim. Przedstawił na nim brutalność i okrucieństwo wojny ukazane z perspektywy ofiary.

By uzyskać tak dramatyczny efekt Goya skierował główne światło na przerażonych powstańców. Pokazał nowatorki sposób ujmowania tematów historycznych, odchodząc od idealizowania bohatera i jego czynów, a przedstawiając zwykłego, przerażonego człowieka, który ginie z powodu idei, którą wyznaje.
Francisco de Goya był wielkim malarzem swojej epoki, który pomimo wielkości nie potrafił uwolnić się od wpływu książęcej pary. Ważne były dla niego zarówno kariera jak i pokazywanie własnych odczuć i przekonań, przez co przez większość swojego życia był rozdarty, pomiędzy tym co przyziemne, a tym co słuszne i dobre.

 Strona 1 z 2  1  2 »