Film historyczny


Film historyczny przedstawia minione wydarzenia, to co działo się faktycznie, ukazuje prawdziwą historię i prawdziwych ludzi. Jest chętnie oglądanym filmem, gdyż ludzie nadal interesują się przeszłością, faktami i dokumentami, które świadczą o ich dziejach. To jeden z najstarszych gatunków filmowych, sięgający początków kina.
Uznanym twórcą filmów historycznych był David Wark Griffith. To autor takich filmów jak: „Narodziny narodu”-1915r. i „Nietolerancja”-1916r. Jedną z odmian filmu historycznego jest reinscenizacja zdarzeń, w której wyróżniał się Georges Melies. Wyreżyserował on w 1899r. „Sprawę Dreyfusa”. Na film składa się kilkanaście scen, które przedstawiają kolejne elementy przebiegającej sprawy sądzonego francuskiego kapitana. Podobnie zobrazowali historię Ernst Lubitsch w filmie „Madame Dubarry”-1919r. i Abel Gance w filmie „Napoleon”-1926r. Inną odmianą tego typu filmu jest paradokumentalna rekonstrukcja autentycznych wydarzeń z przeszłości. Fabuła wzbogacona jest o elementy poetyki dokumentu.

Barok w Holandii

Holandia w XVII wieku, w czasie gdy wiele państw europejskich odnosiła skutki wojny trzydziestoletniej, stała się państwem bogatym. Jako że północne prowincje uniezależniły się od katolickiej Hiszpanii, w malarstwie niderlandzkim zanikała tematyka religijna.
Rembrandt, jeden z największych malarzy Holandii, mimo że malował tematy biblijne, ukazywał je w nowy sposób, w innym świetle. Nie były to obrazy pełne uwielbienia ukazujące Marię, za to często odbiegały od standardowego rozumienia tekstów biblijnych. Do ulubionych tematów ówczesnego okresu w Holandii należały sceny z życia codziennego. Na obrazy mogła już sobie pozwolić nie tylko szlachta, ale także kupcy – bogate mieszczaństwo. Z powodu dużego zapotrzebowania zaczęto zakładać warsztaty artystyczne. W Holandii pojawiły się pierwsze objawy kultury masowej. W warsztatach tworzono wszystko, co mogło przynieść pieniądze, na co był popyt. Popularne było także malarstwo portretowe, zaspakajało to pychę kupców, rajców, uczonych oraz członków cechów.

Naturalizm i realizm


W XIX wieku malarzy inspirowały idealne odzwierciedlenie natury i krajobrazu jak na obrazach angielskiego artysty romantyzmu John’a Constable’a. Przyczyniło się to do głębszych i wnikliwszych obserwacji natury, dzięki czemu powstały kolejne nurty w sztuce: naturalizm i realizm.
Malarze próbowali w swych pracach uniknąć romanantycznego sentymentalizmu oraz klasycystyczno-akademickiego podejścia do tworzenia obrazów. Jednym z artystów naturalistycznych był Camilie Corot. Stworzył nowy rodzaj pejzażu – pejzaż intymny, gdzie przedstawiał krajobraz, ukazujący jego miłość i uwielbienie do natury. Wraz z innymi, malował pejzaże pod gołym niebem, by móc uchwycić wszelkie zjawiska zachodzące w przyrodzie oraz zależność ich wyglądu od pory dnia i padającego światła. W ten sposób narodziło się malarstwo plenerowe. Główną rolę w pracach malarzy odgrywały światło i to, jaki nastrój ono wywołuje. Udało się im uzyskać subtelne formy wyrazu jak powietrze, które staje się delikatnym woalem czy światło wypełniające całą przestrzeń obrazu. Rezygnowali ze schematycznego i starannego stylu obowiązującego na akademiach.

Rembrandt

W każdej epoce trafiają się wybitne jednostki, genialne umysły, które swym talentem zachwycają świat. W XVII wieku, w Holandii takim człowiekiem był Rembrandt – malarz, który stworzył dzieła zawierające treści aktualne przez stulecia, a nawet we współczesnych czasach.
Malarze i pisarze z całego świata podziwiają Rembrandta za jego interpretację Biblii, za spostrzegawczość i wnikliwą obserwację świata. Ciągle odczytują na nowo jego dzieła stające się inspiracją dla ich sztuki. Urodził się w 1606 roku w szanowanej, mieszczańskiej rodzinie. Rodzice Rembrandta nie wyrażali sprzeciwu, kiedy oznajmił im, że rzuci studia filozoficzne na rzecz malarstwa, które od zawsze go pociągało. Początek jego twórczości nie był zbyt udany, większość jego obrazów to autoportrety, co najprawdopodobniej świadczy o jego próżności i o wysokim poczuciu własnej wartości, ale także o autoironii.
Rembrandt tworzył liczne obrazy historyczne, lecz miał do nich podejście nowe i świeże, zupełnie inne niż jego poprzednicy.

Dadaizm

Podczas I wojny świtowej pojawił się nowy kierunek w sztuce – dadaizm, który był odpowiedzią artystów na destrukcję ówczesnego świata.
Wszystko zaczęło się w 1916 roku, kiedy grupa międzynarodowych artystów zbuntowała się przeciwko tradycyjnym wartościom kultury i sztuki, które straciły na wartości poprzez trwającą właśnie wojnę. Próbowali szokować i irytować publiczność poprzez bulwersujące koncerty, wiersze dźwiękonaśladowcze, absurdalne teksty oraz ubiór inspirowany przedmiotami codziennego użytku. Dadaiści poprzez swoje wystąpienia stali się prekursorami happeningów. Protestowali przeciwko głupocie, nawoływali do zmiany myślenia. Nie tworzyli typowej sztuki, była to sztuka absurdu, przedstawiająca niedorzeczne wartości. W końcu ten kierunek zyskał na popularności, w szczególności dzięki zasługom szwajcarskiej grupy artystycznej, i rozprzestrzenił się w całej Europie. Tradycyjnym wartościom przeciwstawiano irracjonalizm, absurd i przypadek.