Renesans w Niemczech


Jako że Alpy stanowiły naturalna barierę dla Państwa Niemieckiego, nowożytne myślenie oraz zrezygnowanie z średniowiecznego sposobu patrzenia na świat nastąpiło około ze stuletnim opóźnieniem i tak powstał renesans w Niemczech.
Przykładem niepożądania za modą włoską świadczy ciągłe malowanie postaci religijnych, w szczególności Marii na złotym tle, podczas gdy we Włoszech artyści rozwijali klasyczne podejście do malarstwa to renesans w niemczech wyglądał zupełnie inaczej.

renesans niemiecki

Dopiero wędrownym malarzom włoskim udało się zaszczepić nowe trendy. Pomocny był także nowy wynalazek – miedzioryt, na których umieszczano działa znanych malarzy włoskich. Dzięki temu niemieccy artyści zostali zainspirowani nową sztuką, co z kolei zmobilizowała ich do przyjęcia klasycznych norm przy tworzeniu obrazów. Musieli jednak udać się do Włoch, by na miejscu móc studiować dzieła mistrzów włoskich.

malarstwo niemieckie renesans

Jednym z wielkich zwolenników nowej sztuki, który ją rozpowszechniał na terenie Niemiec, był Albrecht Durer. To dzięki niemu rozkwitło malarstwo i grafika, które wyszło ostatecznie z ciemnych wieków średniowiecza, to renesans niemiecki w pigułce.

Malarstwo weneckie

Sztuka renesansu, mimo ogólnych założeń i trendów, w każdym regionie europejskim wykształciła podobne, aczkolwiek różniące się szczegółami style. Każdy był reprezentowany przez wybitnych malarzy, którzy cały czas kształtowali malarstwo renesansu. Jednym z najbardziej znanych ośrodków była Wenecja.
Malarstwo weneckie charakteryzowało się dużą wrażliwością kolorystyczną, a także ukazywaniem szlachetnych materiałów, które były czymś powszednim w Wenecji. Wpływ na sztukę miał także koloryt Orientu. Malarz wenecki z xvi wieku nie przywiązywał dużej wagi do dokładnego rysunku, skonstruowanego według obliczeń matematycznych, ale przede wszystkim warstwa malarska obraz. Szukali przede wszystkim wpływu barw, ich połączenia, a nie idealnego piękna antyku.

malarstwo weneckie – malarz wenecki z xvi wieku

To, co odróżnia malarstwo weneckie od innych to nasycone barwy czerwieni i błękitu, uchwycenie światła padającego na różnego rodzaju przedmioty. Zaczęli stosować technikę malarstwa olejnego, co zostało zapożyczone od Niderlandczyków. Farba olejna umożliwiała łatwiejsze rozprowadzanie po podłożu, wolniej schła, dzięki czemu malarze mogli uzyskiwać ciekawe efekty kolorystyczne. To co proponowała szkoła wenecka malarstwo w świecie sztuki z całą pewnością można uznać za bardzo ciekawe malarstwo.

sztuka wenecka – szkoła wenecka

1Dużym zainteresowaniem cieszyły się obrazy przedstawiające alegorycznie idyllę arkadyjską, której motyw został zaczerpnięty z mitologii zarówno greckiej jak i rzymskiej, niewątpliwie taka sztuka wenecka jest bardzo ciekawa. W końcu malarze weneccy dostrzegli także piękno samych pejzaży, które przestały być tylko dodatkiem do portretu i to niewątpliwie była szkoła wenecka. Wenecjanie coraz bardziej kierowali się w stronę tematów świeckich, co było opowiedzeniem się przeciwko dominacji religii w malowanych obrazach.
Jednym z najpopularniejszych malarzy tamtego okresu i obszaru był Tycjan – Tiziano Vecellio. Stworzył on obraz, który stał się wzorem, ideałem kobiecego, leżącego aktu. „Wenus z Urbino” powstała w wielu wersjach, a mimo to stała się źródłem inspiracji dla malarzy tworzących w późniejszych epokach.

malarstwo wenecja

Na kartach historii malarstwa zapisał się także Giovanni Bellini, który w „Portrecie doży Leonarda Loredana” pokazał w pełni możliwości techniki olejnej. Imponująco namalował ciężką tkaninę, którą nosił mężczyzna pokazany na obrazie, to malarstwo wenecja miało swoją nazwę i wielu zwolenników.
Mimo wspólnych cech malarstwo weneckie potrafiło stworzyć własny styl, odcinając się od klasycznego piękna, bardziej skupiając się na sposobie przedstawiania.

Fowizm


W XX wieku zaczęły powstawać nowe kierunki, coraz bardziej odchodząc od tradycyjnego malarstwa. Tak narodził się symbolizm, secesja i fowizm. Ostatni z wymienionych to malarstwo o bardzo żywej kolorystyce dzieł, często nie mającej nic wspólnego z rzeczywistością.

Swoich wizji nie przedstawiali za pomocą symbolicznych treści, dla nich najważniejsza stał się forma, szaleńcze i nieokiełzane pociągnięcia pędzlem. Ekspresję id dynamikę obrazu uzyskiwali wyłącznie za pomocą barw i formy, bez naśladowania rzeczywistości. Środki, które stosowali impresjoniści, fowiści używali w innym celu. Obraz zyskał psychograficzny charakter, szkice stały się spontanicznym i szybkim środkiem wyrazu.

fowiści

Najważniejsze dla fowistów była ekspresja i wyrażanie uczuć w sposób nieograniczony. Nie liczyła się dla nich rzeczywistość, lecz wyobraźnie, która podsuwała im wyraziste kolorystycznie obrazy. Malarzami tego nurtu fowizm byli: Matisse, Modigliani oraz Andre Derain – to najbardziej znani fowiści.

Dla Henriego Matisse obraz to samodzielny organizm, który nie ma stanowić reprodukcji tylko przedstawiać układ form. Stosował nietypowe definiowanie przestrzeni – zestawiał ze sobą barwy ciepłe i zimne, przez co jedne sprawiały wysuniętych przed drugie. Ciało ludzkie przedstawiał linearnie, przez co przenosi cielesno-plastyczną zmysłowość na formy płaszczyzny i w ten sposób stworzył nowy wymiar rysunku. Jego głównym celem, nie było naturalne odzwierciedlenie barw, lecz to, by tworzyły wewnętrzną harmonię kompozycji. Przez stosowanie takich technik, Matisse stał się prekursorem nowoczesnej sztuki.

fowista i fowizm obrazy

Amadeo Modigliani również nie starał się, by dokładnie odwzorowywać formy, to bardzo znany i uznany fowista. Ważniejsze dla niego było podtrzymanie wewnętrznej harmonii obrazu. Głównymi motywami, które przedstawiał były kobiety i akty kobiece – to fowizm obrazy. Całkowicie zrezygnował z światłocienia, modelki malował w zredukowanej formie, zarazem kreśląc wyraziste linie. Nie deformował kształtów i nie upraszczał formy, choć nie upiększał i przesadzał w detalach. Dla niego sam temat aktu kobiecego był na tyle inspirujący, by móc oddać się tworzeniu idealnej kompozycji.

fowizm malarstwo

Fowizm stał się początkiem modernizmu i nowego spojrzenia na sztukę. Już nie było powrotu do idealnego oddawania kształtów i podziwu dla ludzkiego ciała. Fowizm malarstwo zdecydowanie zdobyło wielu zwolenników.

 

Rodzaje anime

Rodzajów anime jest przynajmniej kilka, zarówno tych bardziej wymyślnych komiksów, dla dorosłych, czy też młodzieży i dzieci. Są to anime, które są bardzo charakterystyczne dla swojego gatunku. Możemy znaleźć pośród nich doskonałe japońskie horrory czy thrillery, czy też fascynujące fantasy. Pośród komiksów odnajdziemy również serie książeczek dla dorosłych o umocnieniu erotycznym.

Oprócz komiksów do wyboru dla fanów anime są również różnego typu filmy, bardzo często powstałe na podstawie rysunku. Rodzaje anime: Anime dla dzieci, artystyczne, tudzież przeznaczone dla czytelników płci żeńskiej i męskiej, jak również anime z wplecionymi elementami z świata zwierząt, czyli głowni bohaterowie – ludzie posiadają cechy zwierzęce. Możemy również znaleźć komiksy, gdzie bohaterami są jedynie piękni czy przystojni bohaterowie płci żeńskiej lub męskiej. Tak samo zwierzęta, które w połączeniu z roślinami, tworzą niespotykany i odrębny gatunek zwierząt – roślin. Mówi się, ze anime wywodzi się z mangi, kultury, jak również wybrani twórców japońskich.