nurt w sztuce – goya historia

Jednym z malarzy, który wyrwał się ze szponów klasycyzmu, a także odszedł od barokowego stylu malowania był Hiszpan, Francisco Goya. Poszedł on własną drogą, jego nurt w sztuce, a jego twórczość była pełna dramatyzmu, jednakże obejmująca sprawy doczesne i przyziemne.
Francisco d e Goya był malarzem rozdartym, gdyż żył w epoce kiedy triumf święcił racjonalizm a zarazem jego kraj chylił się ku upadkowi, przestał być potęgą morską. Pracował oficjalnie jako nadworny artysta, a także portrecista wyższych sfer mieszczańskich. Jednak w swoich pracach często piętnował niesprawiedliwość, jaka spotykała uboższe warstwy.

goya historia

Francisco de Goya był fascynującym malarzem, który odgrywał różne role społeczne. Krytykował stosunki polityczne. By to pokazać, stworzył 80 rycin, które przedstawiały temat w sposób satyryczny i karykaturalny. W te sposób chciał potępić zachowania społeczeństwa takie jak głupota, oszustwa i występki. De Goya malarz przez całe życie był rozdarty między wygodnym życiem i dbałością o karierę, a buntowniczym postrzeganiem świata, wytykaniem niesprawiedliwości i ludzkich wad. Artysta sprawdzał się także jako malarz nadworny. Swoich dobroczyńców ukazywał tak, by uchwycić oświeceniowy liberalizm i społeczne zaangażowanie książęcej pary.

Vincent van Gogh

Vincent van Gogh to jeden z najważniejszych prekursorów malarstwa. Lubił samotność, przeszedł z impresjonizmu na obrazy będące zwiastunem ekspresjonizmu. Przez całe życie nie sprzedał ani jednego obrazu, został doceniony dopiero po śmierci. Cała jego twórczość była naznaczona psychiczną i gorączkową siłą tworzenia, przez co wzbudzał i wzbudza nadal duże zainteresowania odbiorców jego sztuki.
Malarz nie malował od dzieciństwa. Dopiero, gdy któregoś dnie potrzebował rozładować napięcie wziął ołówek i zaczął szkicować. Początkowo wzorował się na dziełach Milleta, którego podziwiał. Tematami jego pierwszych samodzielnych szkiców było trudne życie górników i ich ciężka praca. Zawsze inspirowali go ludzie uciemiężenie, w trudnej sytuacji i biedni. Nie tolerował nierówności społecznej, dlatego też tak inspirujące były dla niego dzieła pisarzy: Flauberta i Zoli.
Swoją twórczość podporządkował obawie, że nigdy nie wniesie do malarstwa niczego nowego. Z tego powodu rzucił się w szaleńczy wir poszukiwań inspiracji, nowych technik i nowego spojrzenia na świat.

Rembrandt

W każdej epoce trafiają się wybitne jednostki, genialne umysły, które swym talentem zachwycają świat. W XVII wieku, w Holandii takim człowiekiem był Rembrandt – malarz, który stworzył dzieła zawierające treści aktualne przez stulecia, a nawet we współczesnych czasach.
Malarze i pisarze z całego świata podziwiają Rembrandta za jego interpretację Biblii, za spostrzegawczość i wnikliwą obserwację świata. Ciągle odczytują na nowo jego dzieła stające się inspiracją dla ich sztuki. Urodził się w 1606 roku w szanowanej, mieszczańskiej rodzinie. Rodzice Rembrandta nie wyrażali sprzeciwu, kiedy oznajmił im, że rzuci studia filozoficzne na rzecz malarstwa, które od zawsze go pociągało. Początek jego twórczości nie był zbyt udany, większość jego obrazów to autoportrety, co najprawdopodobniej świadczy o jego próżności i o wysokim poczuciu własnej wartości, ale także o autoironii.
Rembrandt tworzył liczne obrazy historyczne, lecz miał do nich podejście nowe i świeże, zupełnie inne niż jego poprzednicy.

Monet

Impresjoniści, choć byli nie docenieni przez ówczesny świat, byli dumni z tego, co i jak tworzą. Jednym z przedstawicieli tego nurtu został Claude Monet. Rozwinął on w pełni zasady, którymi powinni kierować się malarze impresjonistyczni.
Monet tworzył między innymi obrazy marynistyczne, w których stosował reguły perspektywy powietrznej i zbieżnej. Nadał przestrzeni własne życie, a uzyskiwał to dzięki odpowiedniej kolorystyce, poszczególne elementy miły swoją przypisaną barwę, bez względu na ogólną tonację obrazu. Na późniejszych obrazach poszedł dalej, podkreślał wszystkie zjawiska świetlne z ogromną siłą. Naturalne światło stało się w jego obrazach także obiektem przedstawienia, które wpływało na inne. Prace Moneta stały się gmatwaniną odcieni barw, które są lekkie, sprawiające wrażenie przejrzystych form.
Monet zachwycały dobrodziejstwa techniki, które zmieniały całkowicie standardy życia społeczeństwa. Dlatego też bardzo często wychodził, zabierał ze sobą sztalugę i malował.