Tren IX

Tren IX – W tym trenie Kochanowski nie przywołuje ani nie wymienia córki. Poeta rozpoczyna od apostrofy, która jest ironiczna, wątpi w wartości stoickie, które były dla niego w życiu do tej pory ważne. Mówi, że mądrość nie daje pewności, że człowiek poradzi sobie ze wszystkimi problemami. Mówi, że jeżleli mądrość daje spokój, ochroną przed frasunkami, to byłby w stanie zapłacić za nią duże pieniądze. Jest to również wypowiedź o charakterze ironicznym, Kochanowski wie,że nie może zapłacić za mądrość, ona sama nie przynosi ukojenia w cierpieniu. Autor podejmuje próbę charakterystki idealnej mądrości., która nie lęka się śmierci, nie jest przekupna, najważniejsze jest dla niej zaspokajanie potrzeb. Poeta mówi, że prawdziwie bogaty jest ten, kto posiada taką właśnie mądrość, bo nie musi podąrzać za dobrami materialnymi, nie zazdrości innym spokojnego życia. Tren ma formę dyskusji na temat smierci. Podejmuje refleksję nad wartością mądrości. Kochanowski jest nieszczęśliwy, bo całe życie stracił na dochodzeniu do osiągnięcia mądrości, a okazało się, że wobec ceirpienia i bólu to nie ma żadnego znaczenia, nie pomaga mu pozbierać się po stracie córki.

Cechy prozy Josepha Conrada

Joseph Conrad Korzeniowski to pisarz polskiego pochodzenia, urodził się w Berdyczowie, karierę robił, pisząc w języku angielskim. Najbardziej znane jego utwory to „Lord Jim”, „Jądro ciemności”, „Korsarz”, „Murzyn z załogi Narcyza”, „Smuga cienia”. W jego twórczości dominuje tematyka morska, pisarz umieszcza swoich bohaterów na morzu, opisuje żywot morski, potężne siły drzemiące w przyrodzie i bardzo niebezpieczne dla człowieka, stawiające przed nim wielkie wymagania. Wiele wątków i epizodów Conrad zaczerpnął z własnego życia, gdyż przez jakiś czas wiódł żywot marynarza. W jego twórczości pojawia się też problematyka moralna. Bohaterowie jego powieści to ludzie, którzy muszą dokonywać bardzo ważnych wyborów życiowych, często w sytuacjach skrajnie niebezpiecznych. Każdy z bohaterów kieruje się wiernością kodeksowi moralnemu. Jego postaci nie biorą pod uwagę żadnych sytuacji, mogących usprawiedliwiać jakiś nędzny czyn. Jeżeli ktoś raz popełnia błąd, musi ponieść konsekwencje. Cechy bohaterów Conrada to duma, odwaga, odpowiedzialność, wielkie poczucie obowiązku i honor. Są to indywidualiści, ludzie stawiający czoła różnym niebezpieczeństwom i bywają sami wobec całego świata. Wiele uwagi poświęca pisarz psychice swoich bohaterów, wtrąca dylematy i problemy moralne. Wielu bohaterów posiada cechy romantyczne. Przykładem takiej kreacji jest Lord Jim, postać powieści pod tym samym tytułem. To młody człowiek, który podejmuje walkę ze złym losem, na jego przykładzie Conrad ukazuje złożoność ludzkiej natury, szlachetność i tragiczne skutki złych wyborów życiowych.

Seweryn Goszczyński

Jest to poeta polski, który urodził się w roku 1801. Był między innymi publicystą i działaczem politycznym. Był osobą uczestniczącą w życiu politycznym. Wykazał się biorąc udział w ataku na Belweder dwudziestego listopada w roku 1830. Gdy nie powiodło się powstanie musiał udać się do Galicji, tam prowadził działalność konspiracyjną na niekorzyść zaborcy. Był założycielem tajnego stowarzyszenia Ludu Polskiego. Powstało ono w roku 1835 w Krakowie. Groziły mu zdemaskowanie i wysoka kara ze strony zaborcy, więc w celu ochronnym udał się do Francji. Starał się zająć czymś wolny czas, więc poświęcił się, litertuże. Powrócił do kraju około roku 1872. Udał się do Lwowa. Jego najsławniejszym dziełem jest powieść poetycka pod tytułem „Zamek kaniowski”. Dzieło to powstało około roku 1828. Kolejne udane i popularne dzieło tego poety to także powieść poetycka pod tytułem „Król zamczyska”. Z kolei to dzieło powstało w okolicach roku 1840. Był członkiem Ukraińskiej szkoły poetów. Do tego ugrupowania należało wiele znanych poetów, w których towarzystwie obracał się Seweryn Goszczyński. Poeta nasz doczekał swoich dni we Lwowie, gdzie mieszkał po powrocie do kraju. Zmarł w okolicach roku 1876.

Adam Naruszewicz

Jest to poeta polski, który urodził się w 1733 roku. Był to poeta, wydawca, historyk, tłumacz. Wywodził się z biedniejszej rodziny magnackiej. W wieku młodzieńczym wiedział, że w przyszłości zacznie studiować, aby zostać kimś znanym. Soje pierwsze studia zaczął w Akademii Wileńskiej. Po ukończeniu akademii udał się do Londynu, aby tam rozszerzać swoje horyzonty. Po powrocie do kraju postanowił wykładać w Warszawie w Collegium Nobilum. Kolejnym etapem w jego życiu było przystąpienie do zakonu jezuitów, które miało miejsce w 1748 roku. Niedługo stał się jednym z najbliższych współpracowników króla Stanisława Augusta. Pomimo ciekawego życia stał się redaktorem gazety „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”. Ważnym faktem z jego życia jest to, że był jednym z uczestników słynnych obiadów czwartkowych. Zniknął z życia publicznego po przeżyciu załamania na skutek paktu, jaki zawarł król, a mianowicie przystąpienia do Targowicy. W krótkim czasie po zniknięciu z życia publicznego zmarł z powodu problemów na tle psychicznym w roku 1796. Adam Naruszewicz stworzył „Historie narodu polskiego”, dzieło to liczyło siedem tomów. Tworzył liczne przekłady i satyry.

„Wodospad Niagara”

Dzieło pod tytułem „Wodospad Niagara” namalował Thomas Cole. Jest to twórca amerykańskiej szkoły pejzażu oraz jej teoretykiem. Urodzony w Bolton l Moors W hrabstwie Lancshire w Anglii w roku tysiąc osiemset pierwszym roku,zmarł w Catskill (Nowy Jork) w roku tysiąc osiemset czterdziestym ósmym. Dzieło pochodzi z roku tysiąc osiemset trzydziestego. Ma średnie wymiary. mierzy dokładnie czterdzieści siedem centymetrów dziewięć milimetrów na sześćdziesiąt centymetrów sześć milimetrów. Znajduj si w Art Institut W Chicago. Kolorystyka tego dzieła jest niezwykle żywa. Ostre pomarańcze i czerwienie mieszają się z chłodnym błękitem nieba. Na pierwszy plan wysuwają się stojący na stromej skale nad wodą dwaj Indianie. Na drugim planie znajduje się basen wodny oraz porastające jego brzegi drzewa. Wodospad jest prawie nie widoczny. Na trzecim planie widzimy wzgórze oraz chmury. Za nich wyłania się jasne żółte światło. Pejzaż ten jest bardzo szczegółowy. Szczególnie że ma nie za duże wymiary. Artysta ukazał w tym dziele swój wielki kunszt gdyż by ł naprawdę wytrawnym pejzażystą.

Tren XVII i XVIII

Tren XVII. Tren ten ma charakter psalmiczny. Lochanowski mówi o ingerencji Boga w jego życiu. Cierpienie, którym dotknął Bóg poetę ingeruje w całą jego osobę. Autor mówi, że nigdy nie pozbędzie się bólu, że cierpienie cały czas jest równie wielkie. Wobec przeznaczenia nie ma jednak żadnej władzy. Nie ma znaczenia czy zrezygnujemy z niebezpiecznych sytuacji chcąc zmniejszyć ryzyko nieszczęscia, bo ono i tak nas prędzej czy później dosięgnie. Kochanowski uważa, że Bóg nie miał powodu doświadczać go tak wielkim cierpieniem. Jego ból był tym większy, że był człowiekiem bardzo szczęśliwym, mądrym. W sytuacji jakiej się znalazł nawet rozum nie może mu pomóc. Ten, kto lekceważy cierpienie, oskarża go o złe intencje. Kochanowski odpiera zarzuty mówiąc, że podczas pisania wierszy jeszcze bardziej cierpiPoeta uważa, że jedynie Bóg jest w stanie pomóc mu ukoić ból. Tren XVIII. Kochanowski wypowiada się w imieniu wszystkich ludzi. Mówi, że nie pamiętamy o dziękczynieniu Bogu za dobro, które nas spotyka. Kiedy nie umiemy dziękować Bogu za to co mamy, szybko tracimy szczęście. Prosi Boga, by był surowszy, by przynajmniej w nieszczęściu można było się do niego zwrócić. Bóg ma wielką władzę nad człowiekiem i jego losami. Wystarczającą karą dla ludzi za niewdzięczność jest to, że Bóg się od ludzi odwraca. Poeta liczy na to, że Bóg ma wzgląd na człowieka pokornego, W ostatniej strofie mówi o sobie, uznaje swoją grzeszność, liczy na wybaczenie. Przeprasza Boga za to, że zwątpił w jego istnienie.

Polska Mieszka I krajem chrześcijańskim

Mieszko I, choć zdawał sobie sprawę z osiągniętej potęgi, wiedział również, że dopóki nie przyjmie wiary chrześcijańskiej, nie zyska prawdziwego uznania w oczach innych władców i książąt Europy. Jeszcze przed zdecydowaniem się na chrzest, władca ten z wielką gościnnością przyjmował w swym dworze wędrujących duchownych chrześcijańskich. Natomiast w obrębie Polski ludzie wyznawali jeszcze różnych bogów słowiańskich, odprawiali pogańskie obrzędy, zakorzenione od dawna w kulturze tego narodu. Mieszko I przewidywał, że potęga pogańskiego państwa jest zaledwie chwilowa: w X w. wszystkie ważniejsze kraje Europy wyznawały już religię chrześcijańską, poza tym na tereny pogańskiej Polski najeżdżali Niemcy, próbując krzewić wiarę, i jeszcze nie nawróceni Wieleci. Mieszko I rozwiązał problem, porozumiewając się z Czechami, przyjmując od nich wiarę, poślubił również czeską księżniczkę, Dobrawę. Chrzest państwa polskiego, a dokładnie Mieszka I i jego dworu, odbył się w roku 966. Nawrócenie mieszkańców nie było sprawą prostą, ponieważ nie chcieli oni przyjąć wiary chrześcijańskiej i pozostawali wierni dawnym bogom, czcząc ich nierzadko po kryjomu, ale i z tym Mieszko radził sobie całkiem nieźle. W Polsce, w Poznaniu, powstało biskupstwo, a pierwszy biskup, Jordan, podlegał papieżowi, zamiast sąsiedniej i potężnej archidiecezji niemieckiej. Kościół współpracował z władcą, który dzięki nowej wierze stał się powszechnie uznawany przez władców państw sąsiednich. Związki z chrześcijaństwem przyniosły Polsce także szereg innych korzyści, na przykład pojawiły się pierwsze murowane budowle, duchowni nauczali Polaków łaciny itd.

Julian Ursyn Niemcewicz

Ten poeta urodził się w 1758 roku, a dokładnie szesnastego lutego. Poczęty został w miejscowości Skoki. Był pierworodnym snem Marcelego Niemcewicza i Jadwigi Suchodolskiej. Dwanaście lat po urodzeniu zaczął uczęszczać do szkoły rycerskiej. Nauka w tej szkole trwała osiem lat do 1778 roku. Po pewnym czasie otrzymał tytuł adiutanta księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Dużo podróżował po krajach zagranicznych, dzięki temu i częstemu pobytowi w posiadłości Czartoryskich zdobył wielką kulturę umysłową. Jego pierwszym dziełem, dzięki, któremu zaistniał w świecie poezji był przekład francuskiego romansu pod tytułem „N. Bandota”. Julian Ursyn Niemcewicz był posłem inflandzkim na Sejm Wielki. Był uczestnikiem bitwy pod Maciejowicami, gdzie walczył wspólnie z Tadeuszem Kościuszką. Niestety po bitwie dostał się do niewoli, przetrzymywany był w niej dwa lata. W roku 1976 wydostał się na wolność. Później zalazł żonę w Ameryce. Dopiero w 1806 roku powrócił do kraju. W niedługim czasie stał się dyrektorem teatru. Stał się wpływowym człowiekiem, ponadto posiadał tytuł prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk, oraz przewodniczącego Działu Nauk. Zmarł w roku 1841.

Tren XIII i XIV

Tren XIII. Poeta rozpoczyna od apostrofy do Urszulki. Mówi, że lepiej byłoby gdyby dziewczynka wcale się nie urodziła,ponieważ jej krótkie życie przyspożyło ojcu wielu cierpień. Życie urszulki Kochanowski porównuje do szybko uciekającego snu. Wraz z rzebudzeniem – śmiercią dziecka – poeta traci połowę duszy, druga połowa pozostaje na wieczną tęsknotę za córkąMówi,że Urszula, kiedy żyła była dla niego pociechą, teraz jest tylko przyczyną bólu i cierpień.Kochanowski kończy apostrofą do śmierci, zarzucając jej zachwianie porządku naturalnego poprzez zabieranie tak młodej osoby. Tren XIV. Poeta zadaje pytania retoryczne na temat wrót Hadesu, mitologizuje nawiązując do mitu o Orfeuszu. Następnie zwraca się do lutni czyli natchnienia, by ta pozostała przy nim, by swoimi pieśnieami mógł przekupić Boga umarłych. Epitety opisujące śmierć podkreślają nieprzyjazną żywym atmosferę krainy umarłych.Kochanowski ma nazieję, że pieśnie zagrane na lutni i jego żal przekupią Plutona. Poeta wolałby sam umrzeć niż musieć tak cierpieć. Deklaruje też, że jest gotowy umrzeć by móc być z córką.

Inspiracje

Porcupine Tree – „The Sky Moves Sideways” (1995). wszystko, czego dotknie ręka Stevena Wilsona, zamienia się w złoto. Porcupine Tree to jego główna formacja, a „The Sky Moves Sideways” to jej najważniejszy album. Zawiera głównie długie kompozycje pełne elektronicznych pejzaży. Ze względu na zbyt często pojawiające się porównania z Pink Floyd, na późniejszych płytach Porcupine Tree ma już inne oblicze. Mostly Autumn – „The Spirit Of Autumn Past” (2000). Trzecia i najlepsza płyta często porównywanej z Camel brytyjskiej grupy. Mieszanka delikatnego, neoprogresywnego grania i folkowych rytmów, bogato ozdobiona skrzypcami i fletem, a także cudownym głosem Heather Findley. Zachwyca zwłaszcza okraszony dziecięcymi chórkami, wspaniały utwór „Shrinking Violet”. Sylvan „Posthumous Silence” (2006). Dwanaście lat potrzebował rockowy świat, aby powstała płyta na miarę „Brave” Marillion. Zawierający w tekście odniesienia do słynnej poprzedniczki i często muzycznie kojarzący się z nią album niemieckiej grupy został znakomicie przyjęty przez słuchaczy w całej Europie. Jest to oczywiście płyta w pełni oryginalna, a jej poziom muzyczny i przejmująca warstwa tekstowa są na najwyższym poziomie. Wstrząsający, tytułowy utwór mógłby stanowić ozdobę każdego albumu.

Ernest Hemingway

Burzliwe i bogate życie pisarza stało się tworzywem jego pisarstwa. W licznych swoich opowiadaniach występuje on pod postacią Nicka Adamsa. Doświadczenia pierwszej wojny światowej znalazły miejsce w powieści „Pożegnanie z bronią” (1929). Uwielbiane przez pisarza polowania weszły do „Zielonych wzgórz Afryki”, znakomitych opowieści „Śniegi Kilimandżaro” oraz „Krótki, szczęśliwy żywot Franciszka MacCombera”. Kilkakrotne pobyty w Hiszpanii i wojna domowa pozwoliły Hemingwayowi stworzyć wielką powieść „Komu bije dzwon” (1944). Echa drugiej wojny światowej odżyły w powieści „Za rzeką w cieniu drzew”. Ulubiona przez pisarza Kuba i jego wyprawy rybackie przyniosły „Starego człowieka i morze” – wyróżnionego Nagrodą Nobla w 1954r. Tak więc, twórczość Ernesta Hemingwaya jest na wskroś autobiograficzna („pulsuje żywym, biologicznym tętnem”). Prozę jego, męską i oszczędną w słowach, wypełnia opis zachowań bohaterów i ich fizycznych właściwości, doznań i działań. Często mówi się o charakterystycznym typie bohatera hemingwayowskiego, jakim jest człowiek silny, panujący nad życiem, pokonujący swoje słabości – jest to na pewno jego bohater pozytywny, ale swój autoportret Hemingway kreśli raczej w osobach mniej heroicznych i bardziej zwyczajnych.

Na pograniczu gatunku

Tool – „Lateralus” (2001). Piąty album tego kultowego zespołu dotarł do 1 miejsca listy Billboardu. Dojrzalszy od poprzednich, stanowi idealną mieszankę hipnotycznych rytmów i ostrego, metalowego muzycznego wrzasku. Charyzmatyczny głos wokalisty, kultowe teledyski i częste koncerty w Polsce przysporzyły im w naszym kraju wielu słuchaczy. The Mars Volta – „De-Loused In The Comatorium” (2003). Debiutancki album Amerykanów wstrząsnął całym muzycznym światem. Na pozór przypadkowe, połamane dźwięki z pogranicza jazzu, metalu, rytmów Latino i post-rocka, okraszone histerycznym głosem wokalisty i genialnymi partiami instrumentalnymi, szybko zostały uznane za objawienie i nadzieję dla całego nurtu. Uwaga – płyta nie nadaje się do czytania książki, ani słuchania przed snem. Radiohead – „Paranoid Android” (1997). Radiohead od lat odcina się od progrockowej etykietki, ale nie znaczy to, że ich płyty stają się przez to mniej progresywne. Ta stanowiła przełom zarówno w głównym nurcie rocka, jak i na węższym, progrockowym poletku. Eksperymentalne brzmienia, sporo elektroniki, kilka chwytliwych rytmów, ciekawy wokal sukces był murowany.

„Brook Watson i rekin”

Dzieło pod tytułem „Brook Watson i rekin” namalował John Singelton Copley. Artysta urodził się w Bostonie w roku tysiąc siedemset trzydziestym ósmym,zmarł zaś w Londynie w roku tysiąc osiemset piętnastym. Obraz pochodzi z roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Namalowany został na płótnie. Ma bardzo duże wymiary. Mierzy sto osiemdziesiąt trzy centymetry na dwieście trzydzieści centymetrów. Znajduje si w National Gallery of art w Waszyngtonie. Obraz przedstawia scenę z młodości kupca który był zleceniodawca tego obrazu. Widzimy tu jak rybacy ratują młodego Brooka Watsona ze szczęk straszliwego rekina. Na pierwszym planie w toni wody widzimy ukazanego w akcie młodzieńca ( Brook Watson) oraz straszliwego rekina, ma on rozdziawioną paszczę. Na drugim planie w łódce pomagają młodzieńcowi marynarze. Jedni próbują Brooka wyciągnąć inni zaś zabić bestię. Jest ich w łodzi dziewięciu. Na trzecim planie widać przystań. Pełno w niej statków. Obraz wystawiono w Royal Academy w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Uważano że odznacza się majestatyczną która jest godna scen religijnych. Stonowany jest w błękitach i ciepłych zieleniach.

Adam Mickiewicz

Ten poeta polski urodził się w roku 1798, a dokładniej dwudziestego czwartego grudnia. Pochodzi z Zaosia, jest to miejscowość znajdująca się niedaleko Nowogródka. Był synem Mikołaja. Ojciec Adama był adwokatem. A mama Adama nazywała się Barbara Majewska. Pochodził z rodzina wielodzietnej. Miał czterech braci. Nasz poeta około roku 1815 ukończył szkołę w Nowogródku. Postanowił, że rozpocznie studia i tak też zrobił. Udał się na uniwersytet Wileński i tam ukończył wydział literatury. Był jednym z założycieli Towarzystwa Filomatów, które powstało około roku 1817. Swoją twórczość otworzył poprzez wydrukowanie pierwszego wiersza pod tytułem „Zima miejska”. Wiersz ten został wystawiony w „Tygodniku Wileńskim” w 1818 roku. Kolejnym etapie w życiu Adama Mickiewicza było wykładanie prawa, literatury i historii szkole w miejscowości o nazwie Kownie. Podczas pracy w tej szkole życie go nie oszczędzało, ponieważ około roku 1820 zmarła mu matka, a niecały rok później jego ukochana kobieta Maryla Wereszczakówna. Podczas tego okresu Adam stworzył wiele dziel. Podczas cierpienia poety powstały cztery części „Dziadów” oraz „Upiór”. Mickiewicz zaczął podróżować po świecie.

Pierwsze organizacje plemienne

Słowianie uprawiali ziemię, hodowali zwierzęta i handlowali, w związku z czym stale się bogacili. Ich majętność prowokowała sąsiednie plemiona do organizowania najazdów, przeważnie grabieżczych. Konieczne więc było stosowanie różnych zabezpieczeń, a także gromadzenie się w większe grupy. Słowianie zakładali rodziny, więc na początku łączono się z uwagi na występujące pokrewieństwo, następnie po sąsiedzku i tak dalej. W ten sposób tworzyły się opola – grupy rodów zamieszkujących sąsiedzkie tereny, i plemiona – opola leżące obok siebie. Obowiązkiem wszystkich członków plemienia była pomoc sobie nawzajem, obrona przed wrogiem i wspólna praca. Na czele plemienia stał wiec, czyli rada złożona z wszystkich dorosłych mężczyzn. Wyróżniała się również starszyzna, czyli osoby starsze, doświadczone i majętne. Wiec decydował o rozpoczęciu wojny lub o wprowadzeniu pokoju, wybierał również księcia – najważniejszą osobę w pierwotnym państwie. Starszyzna natomiast zajmowała się sprawami codziennymi plemienia, rozstrzyganiem sporów itd. Plemiona czasami się przemieszczały, co związane było z eksploatacją bogactw naturalnych, jałowieniem gleb, musiały więc zdobywać nowe tereny i podejmować walki z mieszkającymi tam ludźmi. Na okres wojny w plemieniu wybierano naczelnika, a członkowie wiecu zyskiwali rangę wojowników (wojów). Naczelnik wojenny otaczał się wojami i najczęściej pozostawał na swoim stanowisku nawet po zakończeniu wojny. W miarę rozwijania struktur plemiennych coraz bliżej było Słowianom do utworzenia czegoś potężniejszego – państwa. Jedna z pierwszych takich jednostek powstała na Morawach – państwo wielkomorawskie.

Progresywne supergrupy

OSI – „Office of Strategic Influence” (2003). Na potrzeby tej płyty swoje siły połączyła cała czołówka progresywnego grania, z muzykami Fates Warning, Dream Theater i Porcupine Tree na czele. Kluczem do sukcesu (album został uznany za jedno z najlepszych progresywnych wydawnictw ostatnich dwudziestu lat) okazał się nowy muzyczny pomysł, łączący ciężkie, progmetalowe dźwięki z bogatymi aranżacjami mistrza elektroniki – Kevina Moore’a. Gordian Knot „Gordian Knot” (1998).Sean Malone, lider death metalowej formacji Cynic, skupił wokół siebie najlepszych instrumentalistów, w tym Treya Gunna z King Crimson i Johna Myunga z Dream Theater. Efektem jest instrumentalna płyta pełna niesamowitych gitarowych popisów, utrzymanych w ryzach klimatycznych, pulsujących rytmów, kojarzących się przede wszystkim z „Discipline” King Crimson. Proto-Kaw – „Before Became After” (2004). Znany z Kansas Kerry Livgren i jego koledzy sprzed 35 lat. Proto-Kaw to zespół, który nigdy nie nagrał płyty. Dziś dziadki (wśród nich trener piłki nożnej i telewizyjny technik) pokazują młodzieży jak grać, łącząc klimat dawnych lat ze świeżością, jaką nie mogą się pochwalić nawet znacznie młodsze zespoły. Znajomość obowiązkowa.

„Młyn wodny w Flatford”

Obraz pod tytułem „Młyn wodny w Flatford” namalował John Constable. Jeden z największych malarzy angielskich dziewiętnastego wieku. Szczególne zamiłowaniem darzył pejzaże szczególnie te ze zmianami pogody. Artysta ten urodził si w East Berghold w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym szóstym. Zmarł w Londynie w roku tysiąc osiemset trzydziestym siódmym. Namalowany został na płótnie. Ma duże wymiary. Mierzy dokładni Sto jeden centymetrów na sto dwadzieścia siedem centymetrów. Znajduje się obecnie w Tate Gallery w Londynie. Na pierwszym planie widzimy chłopca na koniu. Ca nim zaś po obu stronach rzeki dwoje mężczyzn. Na drugim planie widzimy ciągnącą się dalej rzekę, drogę (na drodze stoi mężczyzna) oraz drzewa. Na trzecim zaś dostrzec możemy most i miasto. Kolory są raczej ciepłe i ziemiste. Drzewa malowane z niezwykła starannością. Artysta malował tu swe rodzinne strony i malował to dzieło z niezwykłą miłością. Światło realne. Światłocień dość wyraźny. Perspektywa mieszana zbieżna z powietrzną malarską.

Zygmunt Krasiński

Ten poeta polski urodzony został w roku 1812, a dokładniej dziewiętnastego lutego w jednym z najpiękniejszych miast Europy, czyli w Paryżu. Był on synem Marii z Radziwiłłów oraz hr. Wincentego Krasińskiego. Po matce odziedziczył słabe nerwy. Jego ojciec był członkiem rosyjskiej Rady Państwa. Zygmunt był podporządkowany swojemu ojcu do samego końca. Wincenty wywierał ogromny wpływ i presje na swojego syna, a ten ulegał mu przez całe życie. Był osobą patriotyczną, ale przez to, że wiecznie był posłuszny ojcu nie wziął udziału w powstaniu listopadowym przez zakaz ojca. Wpływ był do tego stopnia rozszerzony, że Wincenty wywarł na swoim synu ślub z Ewą Barnicką. Zygmunt po zakończeniu liceum w Warszawie, nasz poeta rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim w kierunku prawniczym, które później kontynuował w Genewie. Po matce odziedziczył również słabe zdrowie, przez co często podróżował do Florencji, Wenecji, Neapolu, Rzymu. Stał się osobą popularną. Dzięki temu poznał wiele sławnych w tamtych czasach osobistości. Jak przystało na poetę romantycznego w jego życiu ważną role odgrywały kobiety. Dożył swoich dni w Paryżu, umierając dwudziestego trzeciego lutego 1859 roku.

Naiwna muzyka

Sukces Britney Spears był tym, co udowadniają zwolennicy życia na amerykańskiej ziemi – że słynny american dream się może spełnić. Każdy może być pucybutem, a dzień później milionerem. Próbowano zdublować to wieloma postaciami jej bliskimi, ale żadna z nich nie była taka jak ona. No właśnie – czyli jaka? Co stanowi o wielkim sukcesie Britney Spears?Jej muzyka uderzała we właściwą publiczność – nastoletnich znudzonych dzieciaków z sąsiedztwa. Dziewczyny wpatrywały się w nią z zachwytem mówiącym, jaka ta Britney jest cudowna, a chłopaki wirtualnie detonowali swoje seksualne bomby. Dla każdego coś dobrego. I to chwyciło z mocą, jak nigdy do tej pory. Madonna była przy niej starzejącą się panią, która musi zejść z tronu. Od dziecka była stworzona do takiej roli – po szkole systematycznie uczestniczyła w naukach tańca, śpiewała w szkolnym chórze. Rodzice dopilnowali, żeby nie wychowała im się kolejna dziewczyna, która uzależniona będzie od faceta, jakiego sobie znajdzie na miejskiej potańcówce. Właściwie to sukces Spears uratował ich od bankructwa. Druga płyta była równie naiwna i głupia, opowiadała o tym samym, co poprzednio. Sukces podobny.

Diana w kąpieli”

Dzieło pod tytułem „Diana w kąpieli” namalował Francois Clouet. Artysta ten urodził się w Tourus w roku tysiąc pięćset dwudziestym,zmarł zaś w Paryżu w roku tysiąc pięćset siedemdziesiątym drugim. Dzieło to pochodzi z laty tysiąc pięćset pięćdziesiąt – tysiąc pięćset sześćdziesiąt. Namalowany jest na desce. Ma dość duże rozmiary. Mierzy dokładnie sto trzydzieści trzy centymetry na sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry. Znajduje się obecnie w Musee des Beaux-Arts w Rouen. Na dziele tym widzimy cztery postacie kobiece i trzy męskie. Kobiety prócz jednej są ukazane w akcie. Obok nich skaczą i grają na instrumentach dwa satyry(zwane też Panami). W oddali na koniu jedzie obrazy w pasiasty strój rycerz. U kopyt konia biga radośnie pies. Kompozycja otwarta statyczna. Perspektywa powietrzna malarska. Szeroka gama barw. Zarówno kolory ciepłe jak i. Światłocień miękki łagodnie wymodelowany. 0Obraz szczegółowy jednak postacie nie są zbytnio urodziwe. Mają dziwne grymasy na twarzy nie pasujące odo obrazu. Rycerz na koniu jest wyimaginowanym portretem Henryka drugiego.

Stanisław Trembecki

Poeta polski urodzony w 1739 roku. Zmarł około siedemdziesięciu trzech lat później, czyli okolicach roku 1812. Wywodził się z niezbyt zamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył szkoły w Krakowie. Po ukończeniu edukacji w Polsce postanowił poszerzać swoje horyzonty za granią, a mianowicie we Francji. Spędził tam kilka lat życia. Przez ten okres popadł w wielkie długi, więc postanowił wrócić do kraju. Na szczęście po powrocie zaczęło mu się układać. Zdobył tytuł szambelana królewskiego. Po niedługim czasie został poetą dworskim. Stał się wiernym poddanym Stanisława Augusta. Bardzo lubił oddawać się hulankom, wyjeżdżał na różnego rodzaju bale i zabawy, które coraz bardziej go rujnowały. Nie potrafił poradzić sobie ze swoją dusz hazardzisty, co zaczęło wpędzać go w coraz to większe długi. Udawało mu się nieraz spłacić dług dając w zamian swoją poezję. Była to krzywda dla niego, bo niektóre jego wielkie dzieła zostały przypisane innym poetom. Często zdarzało się, że pisał utwory o tematyce politycznej specjalnie na zamówienie króla. Zdobywał środki potrzebne mu do życia w różne sposoby, między innymi poprzez publikacje swoich utworów w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych.”.

Pólnocne klimaty

Sigur Rós – „()” (2002). Muzyka wykonywana przez islandzki zespół to progresywno-postrockowe dźwięki przyprawione typowo skandynawskim, smutnym klimatem. Zespół trafił jednak z debiutem na odpowiedni moment i jednocześnie okazał się na tyle oryginalny, by przebić się do głównego nurtu. Obecnie ma status międzynarodowej gwiazdy. „()” to trzecia płyta Sigur Rós. Nie zawiera znanych z radia kompozycji, ale zdecydowanie najlepiej brzmi jako całość. Paatos – „Kallocain” (2004). Druga płyta Paatos, wyprodukowana przez Stevena Wilsona, znacznie różni się od debiutu. Zawiera klimatyczne, rozmarzone, ozdobione kojarzącym się z Bjork głosem Petronelli Nettermalm kompozycje, z elementami trip-hopu i innych, nowoczesnych wynalazków. Zdecydowanie warto posłuchać przy zgaszonym świetle. Najlepiej raz drugi trzeci Morte Macabre – „Symphonic Holocaust” (1998). Wspólne dzieło muzyków znanych z Landberk i Anekdoten, inspirowane muzyką z klasycznych horrorów. Wśród utworów, jakie wzięli na tapetę, znajduje się przejmująca wersja kołysanki Krzysztofa Komedy z „Dziecka Rosemary”. Całość zamyka tytułowy, siedemnastominutowy utwór zakończony monumentalną improwizacją w stylu „Starless” King Crimson. Nad całością dominuje oczywiście typowe dla Anekdoten brzmienie mellotronu.

Kanon po polsku

Riverside – „Second Life Syndrome” (2005). Pochodzący z Warszawy zespół to obok Behemotha najpopularniejsza obecnie na świecie polska grupa rockowa. Ich druga płyta, o cięższym od debiutu brzmieniu, stanowi połączenie klimatów Dream Theater, Anathemy, Toola i własnych muzycznych rozwiązań. To właśnie jej sukces zapoczątkował modę na polski rock progresywny. Quidam „Together Alone” (2007). To druga płyta nagrana przez Quidam z, który zastąpił wokalistkę Emilię Derkowską. Wciąż jest to stylizowany na Camel, malowniczy rock na gitary, klawisze i flet, jednak brzmienie jest już znacznie nowocześniejsze, a ma świetny angielski akcent, co znacznie zwiększyło zainteresowanie tą płytą na zachodzie. Indukti – „S.U.S.A.R” (2005). Warszawski zespół instrumentalny, lubujący się w skomplikowanych, ciężkich rytmach King Crimson i Toola, okraszonych skrzypcami i orientalnymi wstawkami. W dwóch krótszych utworach wokalnie wspomaga ich Mariusz Duda z Riverside, którego głos świetnie pasuje do klimatu grupy. Satellite „Into The Night” (2007). Trzeci, najnowszy album muzyków, którzy niegdyś tworzyli zespół Collage. Jak zwykle – profesjonalizm pełną gębą. Wokalista, Robert Amirian, jest autorem Fryderyka za napisaną dla Kasi Kowalskiej piosenkę „A to co mam”.

Marcel Proust i podróż w głąb czasu

Marcel Proust to sławny francuski twórca, uznany za mistrza prozy psychologicznej. Jest autorem słynnego dziela „W poszukiwaniu utraconego czasu”. W utworze tym bardzo ważną rolę odgrywa wyobraźnia psychologiczna pisarza. Bardzo ważnym zagadnieniem, które przewija się przez prozę Prousta, jest czas i jego przemijanie, które w życiu człowieka odgrywa niezmiernie ważną rolę. Zwraca też uwagę wyraźne odniesienie do autobiografii pisarza, której elementy często pojawiają się w utworze. Bohater dzieła Prousta próbuje ożywić przeszłość, mile wspomina dawne czasy. Poszukuje dawnego szczęścia i ładu sprzed lat. Niestety, często szczęście i miłość odchodzą wraz z młodością. Bohater powieści dochodzi do wniosku, że jednak ożywienie minionego czasu nie jest możliwe. Podobne uwagi dotyczą dawno przeżywanej miłości. Raz odrzucona, niezrealizowana, nie spełni się już nigdy i nie można cofnąć czasu, by wrócić do wydarzeń sprzed lat. Całe dzieło Prousta można podzielić na przynajmniej kilka części, „traktatów” – poświęconych różnym zagadnieniom. W powieści występują fragmenty poświęcone na przykład tej utraconej, ale wciąż wspominanej miłości, ambicji, innym problemom życiowym, sztuce i literaturze. Narrator przywołuje obrazy osób, które znał, z którymi rozmawiał, krajobrazy znane z dzieciństwa, opisuje pomieszczenia, domy, ulice. Wraca też pamięcią do pewnych wydarzeń, które z tych czy innych powodów były dla niego bardzo istotne.

Cechy prozy Brunona Schultza

Bruno Schultz reprezentuje twórczość dwudziestolecia międzywojennego. Jego ojciec był żydowskim kupcem. Bruno studiował architekturę we Lwowie, był nauczycielem rysunku w gimnazjum w Drohobyczu. Okupację przeżył w swoim rodzinnym mieście. W 1941 roku został zamknięty w getcie i już stamtąd nie wyszedł. Zaistniał dzięki wsparciu Zofii Nałkowskiej. Jego twórczość ma charakter poetycko-wizyjny, występuje kreacjonizm, Schultz chętnie sięga po groteskę i popularny w literaturze motyw labiryntu. W jego opowiadaniach można znaleźć liczne elementy autobiograficzne. Schultz interesował się rozwojem techniki, sięgał po psychoanalizę (intuicjonizm). Fascynowała go proza Kafki, teorie Zygmunta Freuda, występujące w społeczeństwie normy moralne. Wykorzystywał pierwiastki męskie i żeńskie. W jego prozie można zauważyć swoiste połączenie nadrealizmu (kreowania rzeczywistości niezgodnej z prawami rozumu, logiki – koń, który ciągnie dorożkę, zamienia się nagle w konika na biegunach, w środku nocy uczniowie idą do szkoły) z realizmem. Schultz był niezwykle zamknięty w sobie, uchodził za dziwaka, wręcz wizjonera. Główną inspirację twórczą stanowiło dla pisarza dzieciństwo. Poszukiwał usilnie tego, co w człowieku pierwotne, niecywilizowane. Fascynowała go fantastyka, wizyjność, alogiczność. Chętnie i często posługiwał się personifikacją, animizacją. Można w jego twórczości spotkać specyficzne słowa, symbole, pojawiają się też różnego rodzaju obsesje. Szeroko wbudowany jest erotyzm, ekonomika. Bruno Schultz świadomie łamał konwencje gatunkowe, tworzył odbiegającą od realistycznych tematów prozę.

Spadająca gwiazda

Firma, która zajmowała się wydawaniem płyty Britney Spears, dała sobie już dawno spokój z bezpośrednimi kontaktami z nią. Wolą rozmawiać przez menegera. Ten natomiast podziękował dla owocną współpracę i tak skończyła się długoletnia współpraca Księżniczki Popu z największą korporacją wydawniczą w całym show-biznesie. Zerwano współpracę, ponieważ od dłuższego czasu nie udało jej się zarobić dla nich żadnych pieniędzy. Odszedł też od niej jej prywatny stylista, fryzjer, a nawet szofer. Matka odwróciła się od niej, wybrała łatwy zarobek na sprzedawaniu książek, w której bez skrupułów opisuje niecenzuralne, dość burzliwe dzieciństwo gwiazdy. Jej siostra mimo szesnastu lat już w pewnym sensie przegrała życie, ponieważ zaszła w ciążę. Ogólnie, Britney, jest już dla poważnych muzycznych firm całkowicie niedochodowa. Jedyni, którzy aktualnie na niej zarabiają, to głodni sensacji dziennikarze brukowych gazet. Każde jej zdjęcie z ukrycia warte jest grube pieniądze. Jej były mąż wykorzystał jej sławę do wypromowania własnej osoby. Jednak porzucił ją z dwojgiem dzieci, a sam zajął się nie wypaloną karierą rapera i tańczerza break-dance. Generalnie jedyne, co ludzi interesuje w słowach Britney Spears, to czy chodzi o kolejne zdjęcie, w którym nie ma majtek lub pali skręta. Czyżby kompletne dno?

Państwo Polan

Wśród licznych plemion zamieszkujących środkową Europę wyjątkowo dobrą organizacją wyróżniali się Polanie. W swojej wędrówce udało im się znaleźć wyjątkowo korzystne miejsce, w którym to mogli się osiedlić i pozostać w spokoju, ponieważ nie niepokoiło ich żadne państwo sąsiednie. W pobliżu terenów zajmowanych przez Polan rezydowali wyłącznie przyjaźnie nastawieni Wiślanie oraz Słowianie połabscy. Plemię rozwijało się szybko i po pewnym czasie trzej legendarni władcy – Siemowit, Lestek i Siemomysł – założyli na tych terenach państwo Polan. Państwo było za ich panowania pogańskie, ponieważ żaden z trzech władców nie przyjął chrztu. W obecnych czasach Europa nie tolerowała już pozostawania w pogaństwie, więc prędzej czy później państwo zostałoby albo pokonane i poddane przymusowej chrystianizacji, albo też zupełnie zignorowane, nie liczyłoby się zupełnie wśród nawet mniejszych państw europejskich. Obowiązku tego dobrowolnie i chętnie dopełnił kolejny władca państwa – Mieszko I. Przymusowa chrystianizacja spotkała natomiast sąsiednie państwa, na przykład państwo Wiślan. Jego „pogański książę, bardzo potężny siedząc w Wiśle urągał chrześcijanom i szkody im wyrządzał” musiał wyrzec się pogańskich obyczajów pod presją innych narodów, jednak w przeciwieństwie do państwa Polan, państwo Wiślan nie przetrwało długo: przestało istnieć po niezbyt pokojowej ingerencji państwa wielkomorawskiego.

Kultura łużycka

Kultura łużycka była jedną z licznych kultur, które rozwijały się na ziemiach dawnej Polski w czasach, kiedy takiego państwa nie było jeszcze na mapie. Okres jej rozwoju przypada na lata od 1300 do 400 r. p.n.e., było to więc stosunkowo długo i między innymi dlatego kultura łużycka jest tak ważna. Przeprowadzono już wiele badań archeologicznych, doszukując się różnorodnych pozostałości tamtych czasów. Na podstawie znalezionych przedmiotów, fragmentów budynków czy kości stwierdzono, że ludzie nie prowadzili już koczowniczego trybu życia, ale osiedlali się na żyznych i obfitych w wodę i zwierzynę łowną terenach. Budowali drewniane osady – za doskonały przykład takiej osady może służyć Biskupin, choć archeolodzy nie są do końca pewni związków tego grodu z kulturą łużycką, istnieją przypuszczenia, że Biskupin może być nieco starszy. Gród obecnie zrekonstruowano, więc każdy może sobie obejrzeć, jak wyglądało życie w tamtych czasach. Biskupin otoczony jest obwarowaniami, co może świadczyć o licznych walkach, prowadzonych przez naszych przodków. Mieszkańcy pradawnych osad zdobywali, ale i sami byli zdobywani, stąd konieczność budowania fortyfikacji. Wał obronny skonstruowany był z wypełnionych ziemią lub gruzem drewnianych pudeł, naokoło niego z kolei tworzono falochron. W dno jeziora (stąd najczęściej osady budowano na wyspach, woda dawała naturalną ochronę) wbijano zaostrzone, mocne drągi. Fortyfikacje broniły dostępu do trzynastu rzędów drewnianych domów. Mieszkańcy grodów takich jak Biskupin zajmowali się rolnictwem, hodowlą, polowaniem, wyrabiali płócienne ubrania i różne pomocne narzędzia. Handlowali z różnymi innymi narodami, ponieważ część przedmiotów znalezionych w Biskupinie pochodziła z obszarów innych krajów. Do innych znanych pozostałości kultury łużyckiej należą dekoracyjne miecze antenowe.

Tren XV i XVI

Tren XV – W apostrofie zwraca się do Erato i natchnienia, pokłada w twórczości nadzieję na ukojenie bólu. Chce pisać wiersze, póki nie umarł z żalu.Płacz swój porównuje do płaczu krwawego. Porównuje swoją krzywdę do cierpienia Niobe, która straciła czternaścioro dzieci. Zwraca się do Niobe bezpośrednio, zadaje ironiczne pytanie, mówi, że straciła dzieci z własnej bezmyślności. Pyta, jak można chcieć żyć z takim cierpieniem. Pyta Apolla i Latone czenu nie pozwalają umrzeć Niobe, wskazuje im owody, dla których mogliby ją uśmiercić. Jednym z nich jej wina jaką ponosi Niobe, a drugim zwykła litość. Niobe, nawet zamieniona w kamień cały czas płacze i cierpi. Ból rodzica po śmierci dzieci niegdy się nie skończy i nie można go niczym ukoić. Tren XVI. Na początku autor określa swój ból. Ze smutku porzuca nie tylko pisanie, ale także obawia się czy nie straci życia. Zastanawia się czy to tylko sen, czy może niestety jednak jawa. Ironizuje, mówiąc o postawie stoickiej. Stwierdza, że człowiekowi szczęśliwemu łatwo mówić, że w czasie nieszczęścia zachowa się z takim samym spokojem i równowagą jak w godzinach dobrych. Kiedy jesteśmy młodzi nie myslimy o śmierci, lekceważymy ją. Kiedy dotknie człowieka smutek, nie potrafi żyć tak jak w czasach radości i szczęścia, według zasad, które są wtedy dla niego ważne. Śmiercią zaczynamy się przejmować dopiero, kiedy jest ona blisko. Zwraca się do Cycerona, dziwiąc się, że nie potrafił on zapanować nad emocjami w momencie opuszczania miasta. Z powodu śmierci nie anuje nad swoimi uczuciami. W sytuacji, gdy dotyka człowieka nieszczęście trudno zachować spokój. Cyceron sam wpajając ludziom zasady stoickie, sam nie potrafił wcielić ich w życie. Poeta odwołuje się do podobnych sytuacji w życiu ich obu. Okazuje się, że zasady stoickie ciężko jest wcielić w życie. Jedynym lekiem na rany jest czas. Ostatnia zwrotka to apostrofa do czasu z prośbami o wyleczenie ran. Wiersz ma budowę stroficzną i jest pisany strofą saficką ( 11 – 11 – 11 – 5)

Juliusz Słowacki

Kolejny poeta polski, który zaszczycił nas swoją twórczością w epoce romantyzmu. Urodził się 1809 roku, a dokładniej czwartego września. Pochodzi z małej miejscowości o nazwie Krzemieniec. Wywodzi się z rodziny szlacheckiej. Jego matka była osobą o wysoko rozwiniętej kulturze jak na owe czasy posiadała bardzo wysokie wykształcenie. Jego ojciec był jednym z wykładowców liceum znajdującym się w ich rodzinnym mieście Krzemieńcu. Prowadził wykłady z wymowy, poezji. Jego ojciec również pisał wiersze. Juliusza życie nie oszczędzało, jego ojciec zmarł na gruźlicę. Jego matka po pewnym czasie ponownie wyszła za mąż za Augusta Becu. Niestety ojczym słowackiego poniósł straszną śmierć, ponieważ zginął trafiony piorunem siedząc we własnym pokoju. Dzięki wysokim rentom, jakie zostały przyznane matce Słowackiego po obu mężach Juliusz i jego dwie przyrodnie siostry prowadziły godne życie. Nasz poeta swoją twórczość zaczął stosunkowo wcześnie. Po skończeniu nauki około roku 1828 zaczął podróżować. Bardzo lubił bywać na koncertach Chopina. Posługiwał się kilkoma językami wiec dzięki temu został zatrudniony w biurze dyplomatycznym Rządu nadwornego. Słowacki wyjechał z polski na zawsze.

„Dama w kąpieli”

Obraz pod tytułem „Dama w kąpieli” namalował Francois Clouet zwany Janet(Jahannet). Malarz manierystyczny przedstawiciel szkoły w Fontainebleau. Malował portrety i obrazy mitologiczne. Urodzony w Brukseli w roku około tysiąc czterysta osiemdziesiątym piątym,zmarły w Paryżu w roku tysiąc pięćset czterdziestym pierwszym. Dzieło pochodzi z roku około tysiąc pięćset siedemdziesiątko pierwszego. Namalowane na desce. Ma dość duże wymiary. Mierzy dokładni dziewięćdziesiąt dwa centymetry na osiemdziesiąt jeden centymetrów. Znajduj si w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Na pierwszym planie siedzi w wannie tytułowa dama. Ukazana jest w akcie. Na wannie leżą w misce owoce i kwiaty. Na drugim planie widzimy sięgającego po owoc chłopca oraz mamkę karmiącą piersią. Trzeci plan zajmuje zaś wnętrze pomieszczenia. Znajduje się tam kominek, ściana oraz kobieta niosąca dzban z wodą. Na ścianie dostrzec można obraz o tematyce typowo średniowiecznej a mianowicie jednorożca pod drzewem na czerwonym tle.