Krótka historia Anime

Anime pochodzi od słowa animacja, czyli od filmów animowanych zwanych często bajką. Ale słowo anime ma jeszcze jedną specyficzną wartość i często dotyczy japońskich animacji, która w ostatnich latach stała się bardzo popularna. To właśnie Japonię uważa się za matkę anime. Japonia jako pierwsza odniosła sukcesy w produkcji filmów animowanych i działo się to w latach wojennych. Po wojnie rozwój animacji w tym wschodnim kraju przeżył kryzys i całkowity zastój, bardzo popularne stały się w tym czasie animacje amerykańskie. Japonia – kraj wielu ciekawych sztuk – zabrała się za rozwój innego gatunku, którym był komiks i nosił nazwę manga, który dzisiaj również jest bardzo popularny.

historia anime – fascynująca

To właśnie manga stała się ponownie inspiracja do powstawania nowych filmów animowanych. Filmy te były nacechowane swoją specjalnością i dotykały wiele dziedzin z życia. Animacje te skierowane były przeważnie do dorosłych bądź też młodzieży. Zdobywały coraz większą popularność, szczególnie opierając się na komiksach manga. Tematyką filmów animowanych była przede wszystkim magia, elektronika, robotyka niemal wszystko co fantastyczne. Dotykała też bardzo seksualności. Na początku lat osiemdziesiątych anime było bardzo popularne nie tylko w Japonii ale niemal na całym świecie. Popularność była do tego topnia iż w Japonii stała się jedną z gałęzi gospodarki przynosząc ogromne dochody.

anime historia

Od tego czasu sztuka anime, bo śmiało można ja tak nazywać stała się bardzo istotnym nurtem na całym świecie. Powstało wiele nowych gatunków a także wraz z powiększająca się techniką powstawały coraz to bardziej nowoczesne filmy animowane. Filmy te nie noszą miana jedynie bajki, są to firmy z treścią opisujące bardzo często bohaterów samotnych i walczących o dobro na świecie. Pomimo tego iż bardzo często świat pokazywany w anime to świat fantastyczny, opierający się na magii to anime jest odbierane bardzo poważnie, to pisze historie anime. Nurt ten stał się na tyle poważny że objął cały świat i kultywowany jest niemalże w każdym kraju. Wiele grup fanów organizuje się nie tylko w internecie ale i wielu stowarzyszeniach i grupach.

Fowizm


W XX wieku zaczęły powstawać nowe kierunki, coraz bardziej odchodząc od tradycyjnego malarstwa. Tak narodził się symbolizm, secesja i fowizm. Ostatni z wymienionych to malarstwo o bardzo żywej kolorystyce dzieł, często nie mającej nic wspólnego z rzeczywistością.

Swoich wizji nie przedstawiali za pomocą symbolicznych treści, dla nich najważniejsza stał się forma, szaleńcze i nieokiełzane pociągnięcia pędzlem. Ekspresję id dynamikę obrazu uzyskiwali wyłącznie za pomocą barw i formy, bez naśladowania rzeczywistości. Środki, które stosowali impresjoniści, fowiści używali w innym celu. Obraz zyskał psychograficzny charakter, szkice stały się spontanicznym i szybkim środkiem wyrazu.

fowiści

Najważniejsze dla fowistów była ekspresja i wyrażanie uczuć w sposób nieograniczony. Nie liczyła się dla nich rzeczywistość, lecz wyobraźnie, która podsuwała im wyraziste kolorystycznie obrazy. Malarzami tego nurtu fowizm byli: Matisse, Modigliani oraz Andre Derain – to najbardziej znani fowiści.

fowizm w malarstwie – cechy fowizmu

Dla Henriego Matisse obraz to samodzielny organizm, który nie ma stanowić reprodukcji tylko przedstawiać układ form. Stosował nietypowe definiowanie przestrzeni – zestawiał ze sobą barwy ciepłe i zimne, przez co jedne sprawiały wysuniętych przed drugie. Ciało ludzkie przedstawiał linearnie, przez co przenosi cielesno-plastyczną zmysłowość na formy płaszczyzny i w ten sposób stworzył nowy wymiar rysunku. Jego głównym celem, nie było naturalne odzwierciedlenie barw, lecz to, by tworzyły wewnętrzną harmonię kompozycji. Przez stosowanie takich technik, Matisse stał się prekursorem nowoczesnej sztuki. To podstawowe cechy fowizmu jakie on miał. Podobnie malował andre derain obrazy dla swoich odbiorców.

fowista i fowizm obrazy

Amadeo Modigliani również nie starał się, by dokładnie odwzorowywać formy, to bardzo znany i uznany fowista. Ważniejsze dla niego było podtrzymanie wewnętrznej harmonii obrazu. Głównymi motywami, które przedstawiał były kobiety i akty kobiece – to fowizm obrazy. Całkowicie zrezygnował z światłocienia, modelki malował w zredukowanej formie, zarazem kreśląc wyraziste linie. Nie deformował kształtów i nie upraszczał formy, choć nie upiększał i przesadzał w detalach. Dla niego sam temat aktu kobiecego był na tyle inspirujący, by móc oddać się tworzeniu idealnej kompozycji.

fowizm malarstwo – fowizm w sztuce

Fowizm stał się początkiem modernizmu i nowego spojrzenia na sztukę. Już nie było powrotu do idealnego oddawania kształtów i podziwu dla ludzkiego ciała. Fowizm malarstwo zdecydowanie zdobyło wielu zwolenników.

 

Barokowy klasycyzm – co to jest klasycyzm – definicja klasycyzmu

Nie wszystkim artystom odpowiadał nowy styl – barok. Niektórzy dostrzegali w nim zbytni przepych, brakowało im klasycznej kompozycji, która była tak popularna w renesansie. Dlatego też niektórzy skierowali się do nowego nurtu – klasycyzmu barokowego – zapewne zadaj sobie wiele osób pytanie – co to jest klasycyzm?

cechy klasycyzmu – definicja klasycyzmu i klasycyzm co to jest?

Powstał on równolegle do iluzjonizmu oraz skromnego monumentalizmu, które także posiadały wielu zwolenników. Był to styl nacechowany przejrzystością i surowością, przypominające renesansowe dzieła i to były główne cechy klasycyzmu. Głównie rozwijał się we Francji, a jego przedstawicielami byli Nicolas Poussin i Claude Lorrain, to najbardziej znani klasycyzm przedstawiciele.

przedstawiciele klasycyzmu

Wymienieni artyści sporo czasu spędzili we Włoszech, gdzie mieli styczność ze stylem poprzedniej epoki. W ten sposób chcieli odnaleźć moralny i duchowy ideał, które później mogliby odzwierciedlić w swoich dziełach. Chociaż król pragnął, by Poussin tworzył na jego dworze, artyście nie odpowiadał przepych, monumentalizm i gloryfikacja potęgi władzy. Interesowała go mitologia antyczna, filozofia oraz malarstwo renesansu.

Malarstwo figuratywne

Od lat siedemdziesiątych XX wieku zaczęto wracać do malarstwa znanego sprzed wieków. Mimo że malarstwo figuratywne nie nabrało tradycyjnej formy, było bardziej zbliżone niż prace z lat np. pięćdziesiątych, gdzie głównie chodziło o zabawę z kolorem.
Francis Bacon, który zetknął się z surrealizmem, stworzył niepowtarzalny styl. W ten sposób stał się jednym z najbardziej znaczących artystów stulecia. Na obrazach przede wszystkim ukazywał człowieka, ujętego płaszczyznowo w niekreślonej przestrzeni bądź izolacji.

malarstwo figuratywne

Uzyskał efekt, gdzie granice przedmiotowości i nieprzedmiotowości zacierały się, co powodowało tworzenie obrazów o zaskakującym efekcie końcowym.
Anselm Kiefer był artystą i malarzem figuratywnym, który podejmował tematy dla niego trudne, osobiste. Tworzył dialog z niemiecką przeszłością i faszyzmem. Zacierał specjalnie czytelność obrazy, by oglądający musiał włożyć więcej wysiłku w odczytanie jego znaczenia. Był malarzem, który obracał się w kierunku malarstwa zarówno abstrakcyjnego jak i konkretnego.

Malarstwo Niderlandzkie – cudowna sztuka niderlandzka

Sztuka na Północy, Flandrii (sztuka niderlandzka), rozwijała się wolno, a Malarstwo Niderlandzkie jeszcze wolniej bez widocznego przełomu jak we Włoszech. Artyści powoli przechodzili z tradycji średniowiecznych do kanonów kultury renesansu.
Przełom ten przede wszystkim polegał na zastąpieniu tematów religijnych na świeckie, jednak nie następowało to zbyt szybko. Początkowo malarze Malarze Niderlandzcy umieszczali sceny religijne w ziemskiej scenerii. Próbowali stosować iluzję przestrzeni, oddawać barwy i światło w sposób jak najbardziej naturalny. Jednak, by uzyskać pożądane efekty, nie stosowali włoskiej precyzji, wyliczając matematycznie perspektywę linearną. Robili to za pomocą zdobyte doświadczenia oraz wnikliwej, szczegółowej obserwacji natury.

 

malarstwo niderlandzkie – renesans niderlandzki

 

Wykorzystując to doszli do wniosku, że im bliżej znajduje się przedmiot, tym ostrzejsze ma kontury i wyraźniejsze barwy. Pejzaże będące tłem, mają rozmyte, przytłumione kolory, ich intensywność słabnie, przybierając powoli niebieskawych odcieni. To właśnie malarze niderlandzcy wynaleźli, jeszcze przed Leonardem da Vinci, perspektywę powietrzną i barwną, nazywano to renesans niderlandzki. Popularnym tematem obrazów było malarstwo ołtarzowe, czego przykładem jest obraz Jana van Eycka „Portret małżonków Arnolfinich”. Ogólnie malarstwo niderlandzkie xv w przeżywało bardzo duży rozkwit. Trudno się dziwić, skoro mieli tak wspaniałych przedstawicieli, znanych na całym niemalże współczesnym świecie.

Nurty artystyczne

W początkach lat sześćdziesiątych artystów opanowało poszukiwanie wielkich wrażeń spowodowanych wyłącznie odpowiednim zestawieniem barw oraz form. Były to nowe nurty artystyczne.
Taki charakter mają prace „Nowych Realistów”, którzy połączyli świat sztuki z realnym światem przedmiotów. Jeden z nich, Yves Klein, stososował w swoich obrazach różnego rodzaju obiekty, np. gąbki, które integrował ze sobą za pomocą identycznego koloru. Zyskał sławę głównie dzięki swoim antropometriom. W jego sztuce kobiety pomalowane na niebiesko tarzają się w płótnach rozłożonych na podłodze. W ten sposób uzyskiwał pewne spojrzenie na rzeczywistość, choć z rzeczywistością niewiele miało wspólnego. Realizm i wyższy przekaz zawierają jego wielkie dzieła monochromatyczne.
Zasada realności przybrała skrajne rozmiary u innego artysty, Lucia Fontany. Artysta, jednej ze swych prac, zamiast namalować swoją wizję, wziął nóż i pociął płótno. Obraz nazwał „Koncepcja przestrzeni, oczekiwanie”. Ostatecznie artyści zrezygnowali z malarstwa, które wydawało im się podejrzane i niewnoszące nic nowego do sztuki, a zarazem jest nieprawdziwe – stwarza wrażenie iluzji i fałszu jako nurt artystyczny.

Japonia i jej sztuka.

Japonia to bardzo ciekawy kraj i inspirujący. Pomimo tego iż była pod wpływem Chin zdołała wytworzyć sobie własny styl i kulturę. Kraj ten nazywany jest również krajem kwitnącej wiśni bądź też krajem wschodzącego słońca. W tradycyjnych wsiach japońskich domy zrobione są z drewna bądź też gliny, kryte dachówkami. System budowania domów  w środku jest bardzo ciekawy i zasługuję na uwagę. Ściany działo bardzo często zrobione są z papieru lub drewna i można je bardzo łatwo przestawiać. Domy w Japonii posiadają bardzo dużo wejść, gdyż lato jest tam gorące i suche, a taki system pozwala zachować odpowiednią cyrkulację powietrza. Japonia bardzo duża uwagę przykłada do jedzenia. Jedzenie w Japonii ma wieko  tradycje i jest bardzo zdrowe oraz pełne w substancje odżywcze. Japończycy bardzo cenią sobie swoją kulturę i święta. Poświęcają wiele czasu na rozwój osobisty i praktykowanie swojego hobby. Bardzo popularna w Japonii jest sztuka układaniu kwiatów zwana ikebana.

Jest to bardzo ciekawa sztuka, w której ważne jest ułożenie kwiatów, liści i dobra kompozycja z wazonem. Sztuka ta dała również początek i inspiracje do rozwijania innych dziedzin jak sztukę układania kamieni. Inna bardzo znaną sztuką japońską jest origami. Sztuka ta polega na składaniu papieru w przeróżne formy, często zwierzęta. Papier przeznaczony do tego celu, nie może być nacinany, klejony czy też zdobiony. Jest to bardzo popularna sztuka japońska na całym świecie. Japonia to także piękna sztuka plastyczna, która odzwierciedla się w rysunkach zwanych manga. Dziś manga jest znana na całym świecie jako komiks. Inna najbardziej popularną sztuką Japonii jest anime. Filmy animowane tworzone w Japonii są bardzo istotne i niezwykle popularne. Dla wielu Japończyków manga znaczy bardzo wiele. Dzisiaj jest tak samo popularna jak origami, ikebana czy bonsai, sztuka hodowanie drzewek w płaskich doniczkach. Japonia to kraj starych tradycji i niesamowitej kultury, która rozprzestrzenia się na cały świat.

Freski

Obok istniejących wielu technik malarskich nie możemy zapomnieć o prawie zaginionej, ale niezmiernie cennej, malarstwie freskowym. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa fresco (świeży), czyli malowidło musi być położone na świeżo otynkowaną ścianę, gdyż tylko wtedy daje to gwarancję trwałości dzieła. Malowanie fresków jest bardzo ciężką i żmudną pracą i wymaga długich przygotowań samego tynku pod malowidło, a jednocześnie malarz musi być mistrzem, człowiekiem bardzo dokładnym i cierpliwym. Tą techniką namalowano arcydzieła renesansu.
Freski malowano już w starożytności, do dziś zachowały się nieliczne fragmenty, które prawdopodobnie wykonano tą techniką, bądź podobną. Znajdują się one na Krecie. Były ozdobą ścian i podłóg pałaców. Do dziś są świadectwem wysokiego poziomu sztuki kreteńskiej. Przedstawiają zwierzęta, pejzaż, ludzi oraz uroczystości świeckie i religijne. Malowidło z Knossos to jedno z najwcześniej namalowanych obrazów ściennych i nazywane jest „Zbierający krokusy”.

Modern Dance

Dopiero początek XX wieku przyniósł rozwój tańca nowoczesnego. Stało się to dzięki założeniu przez amerykańskie małżeństwo Ruth Saint Denis i Teda Shawn w 1915r. pierwszej szkoły tańca nowoczesnego zwaną Denishawn. W swojej szkole uczyli nie tylko form klasycznych, ale także tańców wschodnich, murzyńskich, niemieckiego tańca wyrazistego, wprowadzali również własne techniki z elementami gimnastyki. Swoje widowiska w Stanach Zjednoczonych prezentowali w różnych stylach: hinduskim, perskim, chińskim, greckim, egipskim oraz indiańskim i meksykańskim.
Kolejnym etapem było założenie przez Teda Shawn zespołu męskiego działającego na starej farmie Jacob’s Pillow już po rozstaniu z żoną. Wtedy także badał specyficzny ruch męski, a efekty tych badań wdrażał z zespołem z Jacob’s Pillow i tam otworzył Akademię Tańca oraz w 1942r. teatr.
Zasłużył się w wyrównaniu rangi tańca męskiego z kobiecym oraz wyszkolił trójkę najważniejszych tancerzy tańca nowoczesnego: Doris Humphrey, Charlesa Weidmana i Marthy Graham.

Nurty w sztuce – naturalizm malarstwo


W XIX wieku malarzy inspirowały idealne odzwierciedlenie natury i krajobrazu jak na obrazach angielskiego artysty romantyzmu John’a Constable’a. Przyczyniło się to do głębszych i wnikliwszych obserwacji natury, dzięki czemu powstały kolejne nurty w sztuce: naturalizm i realizm, czyli powstał naturalizm w sztuce.
Malarze próbowali w swych pracach uniknąć romanantycznego sentymentalizmu oraz klasycystyczno-akademickiego podejścia do tworzenia obrazów. Jednym z artystów naturalistycznych był Camilie Corot. Stworzył nowy rodzaj pejzażu – pejzaż intymny, gdzie przedstawiał krajobraz, ukazujący jego miłość i uwielbienie do natury.

naturalizm i realizm – malarstwo naturalistyczne

Wraz z innymi, malował pejzaże pod gołym niebem, by móc uchwycić wszelkie zjawiska zachodzące w przyrodzie oraz zależność ich wyglądu od pory dnia i padającego światła. W ten sposób narodziło się malarstwo plenerowe. Główną rolę w pracach malarzy odgrywały światło i to, jaki nastrój ono wywołuje. Udało się im uzyskać subtelne formy wyrazu jak powietrze, które staje się delikatnym woalem czy światło wypełniające całą przestrzeń obrazu. Rezygnowali ze schematycznego i starannego stylu obowiązującego na akademiach. Nurty w sztuce określają cel i sposób życia pokolenia, tak działa naturalizm sztuka i jego twórcy.

Rembrandt

W każdej epoce trafiają się wybitne jednostki, genialne umysły, które swym talentem zachwycają świat. W XVII wieku, w Holandii takim człowiekiem był Rembrandt – malarz, który stworzył dzieła zawierające treści aktualne przez stulecia, a nawet we współczesnych czasach.
Malarze i pisarze z całego świata podziwiają Rembrandta za jego interpretację Biblii, za spostrzegawczość i wnikliwą obserwację świata. Ciągle odczytują na nowo jego dzieła stające się inspiracją dla ich sztuki. Urodził się w 1606 roku w szanowanej, mieszczańskiej rodzinie. Rodzice Rembrandta nie wyrażali sprzeciwu, kiedy oznajmił im, że rzuci studia filozoficzne na rzecz malarstwa, które od zawsze go pociągało. Początek jego twórczości nie był zbyt udany, większość jego obrazów to autoportrety, co najprawdopodobniej świadczy o jego próżności i o wysokim poczuciu własnej wartości, ale także o autoironii.
Rembrandt tworzył liczne obrazy historyczne, lecz miał do nich podejście nowe i świeże, zupełnie inne niż jego poprzednicy.

Dadaizm

Podczas I wojny świtowej pojawił się nowy kierunek w sztuce – dadaizm, który był odpowiedzią artystów na destrukcję ówczesnego świata.
Wszystko zaczęło się w 1916 roku, kiedy grupa międzynarodowych artystów zbuntowała się przeciwko tradycyjnym wartościom kultury i sztuki, które straciły na wartości poprzez trwającą właśnie wojnę. Próbowali szokować i irytować publiczność poprzez bulwersujące koncerty, wiersze dźwiękonaśladowcze, absurdalne teksty oraz ubiór inspirowany przedmiotami codziennego użytku. Dadaiści poprzez swoje wystąpienia stali się prekursorami happeningów. Protestowali przeciwko głupocie, nawoływali do zmiany myślenia. Nie tworzyli typowej sztuki, była to sztuka absurdu, przedstawiająca niedorzeczne wartości. W końcu ten kierunek zyskał na popularności, w szczególności dzięki zasługom szwajcarskiej grupy artystycznej, i rozprzestrzenił się w całej Europie. Tradycyjnym wartościom przeciwstawiano irracjonalizm, absurd i przypadek.

Klasycyzm

Co jakiś czas, w różnych epokach, wiekach, powracano do najbardziej inspirującego okresu w dziejach cywilizacji, a mianowicie do starożytności. Kiedy po baroku znów powrócono do stawiania rozumu ludzkiego na najwyższym miejscu, artyści na nowo odkrywali styl antyku. Dlatego też kierunek, który on reprezentowali nazwano klasycyzmem.
Kiedy w połowie XVIII wieku odnaleziono pozostałości Troi i Herkulanom, tematyka rzymskiego i greckiego antyku znów powróciła do dzieł wielkich malarzy. Zaczęto potępiać dokonania sztuki barokowej, oszczędzając artystów, którzy nie kochali nowego stylu jak Poussina. Mimo że czerpali wzorce z renesansu i starożytności, sceny, które przedstawiali malarze klasycyzmu są gorzej odbierane niż lekkie dzieła z okresu rokoka. Jednak w ten sposób malarze przygotowali grunt na nadejście nowej epoki, która nastąpiła po rewolucji francuskiej. Wzorce antyku wykorzystywali do przedstawienia współczesnego myślenia i aktualnych poglądów ogólnoświatowych. W klasycyzmie pojawiły się po raz pierwszy cenzura w historii i rozwoju. Wiara chrześcijańska utraciła dawną moc oraz oddziaływanie na społeczeństwo i artystów.

Romantyzm we Francji


Po wojnach napoleońskich na tronie francuskim zasiadł Ludwik XVIII, brat króla Francji straconego po rewolucji. Cofnięto zdobycze rewolucji, republika stała się monarchią. Wszystko to przyczyniło się do nowego nurtu zwanego romantyzmem. Był on obecny we wszystkich rodzajach sztuki –poezji, malarstwie, muzyce czy architekturze.
Cechami charakterystycznymi malarstwa, wyróżnionymi na podstawie głównych artystów tego okresu są m.in. bogaty koloryt, intensywny i kontrastowy światłocień, miękki modelunek i dynamiczna kompozycja. Jednym z najważniejszych malarzy francuskich romantyzmu, a zarazem pionierem tego nurtu był Theodore Gericault. W jednym ze swoich obrazów, „Tratwa Meduzy” dobitnie przedstawił cierpienie i śmierć. Jego wizja wywołała skandal, gdyż nikt do tej pory nie ukazał tego tematu w tak straszny i dramatyczny sposób. Malarz nigdy nie przedstawiał scen w sposób statyczny i akademicki, wolał dynamikę, co było zgodne z jego porywczą naturą.

Teatr dalekiego Wschodu

Sztuka teatralna Dalekiego Wschodu to przekaz za pomocą symboli, które skrywają się w śpiewie, tańcu, głośnej orientalnej muzyce, gestach, ruchu ciała, akrobacjach, maskach, makijażu, kostiumach itp. Zawiera się w niej sztuka Chin, Japonii i Korei. Celem teatru azjatyckiego jest przekazanie określonej idei w przeciwieństwie do sztuki europejskiej, która realistycznie ukazuje sceny dramatyczne. Są to przedstawienia o charakterze religijnym i tematyką zaczerpniętą z baśni legend i mitów.
Teatr chiński ma kilkutysięczną tradycję. Polega na połączeniu akrobacji, pantomimy i charakterystycznej muzyki a jego ideą jest zjednanie sobie sił nadprzyrodzonych dla spraw ziemskich.
Najdawniejsze są szamańskie tańce uwielbienia, później zaistniał teatr cieni-ok. 300 lat p.n.e. Dramat zaczął się rozwijać za cesarza Xuanzonga (713-756), który założył Cesarską Akademię Teatralną. W X wieku do gry aktorskiej włączono oprócz śpiewu i tańca sceny obrazujące wydarzenia historyczne, co dało początek klasycznemu dramatowi chińskiemu.

Impresjonizm

XIX wiek to dla Paryża wielki rozwój. Miasto stało się nowoczesną metropolią, przyciągającą tłumy w poszukiwaniu pracy. Jednak niosło to ze sobą zagrożenia – Paryż przeobraził się w cuchnące miejsce, zagrożone epidemiami, a także nędzą. W końcu udało się uzdrowić miasto – peryferie przeznaczono dla robotników, gdzie powstawały fabryki, centrum zostało się ośrodkiem życia mieszczańskiego, miejscem rozrywek oraz mekką artystów.
Wielkomiejskie oblicze Paryża stało się dla impresjonistów inspiracją, co utrwalali na swych obrazach. Stworzyli nowy kierunek – impresjonizm. Malowali wszystkie aspekty życia mieszczańskiego, jego ekskluzywne miejsca, bulwary, modne restauracje i kabarety. Nie interesował ich głębszy sens, świat metafizyczne czy problemy społeczne, byli realistami, przedstawiali kolorowy, powierzchowny świat, za którym nic więcej się nie kryło. Tworzyli dla czysto malarskiej satysfakcji i spełnienia.
Impresjonizm to kierunek skupiający się na ulotności chwili, przemijaniu, gry światła.

Romantyzm w literaturze

Romantyzm powstał w sztuce jako bunt przeciwko ustalonym normom, sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, popularnych w oświeceniu. Nowy kierunek czerpał z haseł Rewolucji Francuskiej.
Romantycy dzieli świat na materialny i duchowy, gdzie bliższy był im ten drugi. Zwracali oni szczególną uwagę na życie wewnętrzne człowieka, poszukując emocji i uczuć oraz indywidualizmu pojedynczej jednostki. W literaturze został stworzony pewien schemat bohatera romantycznego. Był indywidualistą, bardzo wrażliwym, ciągle targanym sprzecznymi emocjami. Buntował się przeciwko codzienności i schematom, walczył w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla bohatera romantycznego była miłość, najpiękniejsza i potężna, potrafiąca zawładnąć całą duszą i umysłem.
Jedną z najbardziej znanych powieści romantyzmu jest niemieckie dzieło Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jednak po publikacji tej powieści, wielu młodych ludzi wzięło za wzór głównego bohatera, co spowodowało w Europie falę samobójstw.

Manieryzm

W renesansie tworzono obrazy oparte na klasycznym pięknie, były wyważone i harmonijne. Często idealizowały człowieka ukrywając jego wady. Spowodowane to było poczuciem własnej wartości, zachwytem nad pięknem ludzkiego ciała i umysłu. Jednak w początkach XVI wieku, kiedy wystąpienia Marcina Lutra, spowodowały powstanie ruchu reformatorskiego. Zaczęły upadać dawne wartości, malarze zaczęli odchodzić od klasycznego malarstwa, w ten sposób utworzył się nowy styl – manieryzm.
Kiedy „przewrót kopernikański” utwierdził artystów w przekonaniu, że żadna z wcześniejszych prawd głoszonych przez wielkie umysłu nie ma pokrycia z rzeczywistością, zaczęli oni poszukiwać nowych środków wyrazu, nowego języka. Stwierdzili, że już mistrzowie włoskiego renesansu tworzyli już tak perfekcyjne dzieła, że już nic więcej nie da się w tej dziedzinie rozwinąć. Zaczęli tworzyć nowe układy kompozycji, które można odebrać jako odejście od klasycznego podejścia renesansowego. Artyści z epoki manieryzmu korzystali i udoskonalali zdobycze dojrzałego renesansu, łącząc style jak np. Jacopo Pontormo, który połączył wpływy swego nauczyciela i Leonarda da Vinci, szukając dodatkowo inspiracji w dziełach Michała Anioła i Rafaela.