Tren IX

Tren IX – W tym trenie Kochanowski nie przywołuje ani nie wymienia córki. Poeta rozpoczyna od apostrofy, która jest ironiczna, wątpi w wartości stoickie, które były dla niego w życiu do tej pory ważne. Mówi, że mądrość nie daje pewności, że człowiek poradzi sobie ze wszystkimi problemami. Mówi, że jeżleli mądrość daje spokój, ochroną przed frasunkami, to byłby w stanie zapłacić za nią duże pieniądze. Jest to również wypowiedź o charakterze ironicznym, Kochanowski wie,że nie może zapłacić za mądrość, ona sama nie przynosi ukojenia w cierpieniu. Autor podejmuje próbę charakterystki idealnej mądrości., która nie lęka się śmierci, nie jest przekupna, najważniejsze jest dla niej zaspokajanie potrzeb. Poeta mówi, że prawdziwie bogaty jest ten, kto posiada taką właśnie mądrość, bo nie musi podąrzać za dobrami materialnymi, nie zazdrości innym spokojnego życia. Tren ma formę dyskusji na temat smierci. Podejmuje refleksję nad wartością mądrości. Kochanowski jest nieszczęśliwy, bo całe życie stracił na dochodzeniu do osiągnięcia mądrości, a okazało się, że wobec ceirpienia i bólu to nie ma żadnego znaczenia, nie pomaga mu pozbierać się po stracie córki.

Cechy prozy Josepha Conrada

Joseph Conrad Korzeniowski to pisarz polskiego pochodzenia, urodził się w Berdyczowie, karierę robił, pisząc w języku angielskim. Najbardziej znane jego utwory to „Lord Jim”, „Jądro ciemności”, „Korsarz”, „Murzyn z załogi Narcyza”, „Smuga cienia”. W jego twórczości dominuje tematyka morska, pisarz umieszcza swoich bohaterów na morzu, opisuje żywot morski, potężne siły drzemiące w przyrodzie i bardzo niebezpieczne dla człowieka, stawiające przed nim wielkie wymagania. Wiele wątków i epizodów Conrad zaczerpnął z własnego życia, gdyż przez jakiś czas wiódł żywot marynarza. W jego twórczości pojawia się też problematyka moralna. Bohaterowie jego powieści to ludzie, którzy muszą dokonywać bardzo ważnych wyborów życiowych, często w sytuacjach skrajnie niebezpiecznych. Każdy z bohaterów kieruje się wiernością kodeksowi moralnemu. Jego postaci nie biorą pod uwagę żadnych sytuacji, mogących usprawiedliwiać jakiś nędzny czyn. Jeżeli ktoś raz popełnia błąd, musi ponieść konsekwencje. Cechy bohaterów Conrada to duma, odwaga, odpowiedzialność, wielkie poczucie obowiązku i honor. Są to indywidualiści, ludzie stawiający czoła różnym niebezpieczeństwom i bywają sami wobec całego świata. Wiele uwagi poświęca pisarz psychice swoich bohaterów, wtrąca dylematy i problemy moralne. Wielu bohaterów posiada cechy romantyczne. Przykładem takiej kreacji jest Lord Jim, postać powieści pod tym samym tytułem. To młody człowiek, który podejmuje walkę ze złym losem, na jego przykładzie Conrad ukazuje złożoność ludzkiej natury, szlachetność i tragiczne skutki złych wyborów życiowych.

Stanisław Staszic

Ten poeta polski urodził się w roku 1755 w mieście Pile. Był dobrze urodzonym chłopcem, bo pochodził z rodziny mieszczańskiej. Był synem burmistrza Piły. Pokierował się w stronę stanu duchownego, szukając możliwości rozwinięcia kariery naukowej i literackiej. Rozpoczął seminarium duchowne w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji w seminarium postanowił spróbować sił za granicą. W tym celu udał się do Francji, a następnie do Niemiec. Po zakończeniu edukacji postanowił powrócić do kraju. Znalazł zajęcie jako wychowawca synów mecenasa Andrzeja Zamoyskiego. W trakcie pobytu w jego domu, zaczął się interesować kwestią polskiej sceny politycznej. Na tej podstawie napisał dzieło pod tytułem „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”. Był ważną osobą podczas sejmu czteroletniego. Gdy nastały czasy insurekcji kościuszkowskiej wyjechał poza granice kraju. W okolicach wieku dziewiętnastego założył fundację pod nazwą „Towarzystwo Hrubieszowskie”. Największym dziełem, które powstało podczas jego życia sam Staszic uważał „Ród ludzki”. Między innymi zajmował się również tłumaczeniem, jednym z dzieł, które przełożył własnoręcznie była „Iliada” Homera. Zmarł w 1826 roku w Warszawie.

Adam Naruszewicz

Jest to poeta polski, który urodził się w 1733 roku. Był to poeta, wydawca, historyk, tłumacz. Wywodził się z biedniejszej rodziny magnackiej. W wieku młodzieńczym wiedział, że w przyszłości zacznie studiować, aby zostać kimś znanym. Soje pierwsze studia zaczął w Akademii Wileńskiej. Po ukończeniu akademii udał się do Londynu, aby tam rozszerzać swoje horyzonty. Po powrocie do kraju postanowił wykładać w Warszawie w Collegium Nobilum. Kolejnym etapem w jego życiu było przystąpienie do zakonu jezuitów, które miało miejsce w 1748 roku. Niedługo stał się jednym z najbliższych współpracowników króla Stanisława Augusta. Pomimo ciekawego życia stał się redaktorem gazety „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”. Ważnym faktem z jego życia jest to, że był jednym z uczestników słynnych obiadów czwartkowych. Zniknął z życia publicznego po przeżyciu załamania na skutek paktu, jaki zawarł król, a mianowicie przystąpienia do Targowicy. W krótkim czasie po zniknięciu z życia publicznego zmarł z powodu problemów na tle psychicznym w roku 1796. Adam Naruszewicz stworzył „Historie narodu polskiego”, dzieło to liczyło siedem tomów. Tworzył liczne przekłady i satyry.

„Wodospad Niagara”

Dzieło pod tytułem „Wodospad Niagara” namalował Thomas Cole. Jest to twórca amerykańskiej szkoły pejzażu oraz jej teoretykiem. Urodzony w Bolton l Moors W hrabstwie Lancshire w Anglii w roku tysiąc osiemset pierwszym roku,zmarł w Catskill (Nowy Jork) w roku tysiąc osiemset czterdziestym ósmym. Dzieło pochodzi z roku tysiąc osiemset trzydziestego. Ma średnie wymiary. mierzy dokładnie czterdzieści siedem centymetrów dziewięć milimetrów na sześćdziesiąt centymetrów sześć milimetrów. Znajduj si w Art Institut W Chicago. Kolorystyka tego dzieła jest niezwykle żywa. Ostre pomarańcze i czerwienie mieszają się z chłodnym błękitem nieba. Na pierwszy plan wysuwają się stojący na stromej skale nad wodą dwaj Indianie. Na drugim planie znajduje się basen wodny oraz porastające jego brzegi drzewa. Wodospad jest prawie nie widoczny. Na trzecim planie widzimy wzgórze oraz chmury. Za nich wyłania się jasne żółte światło. Pejzaż ten jest bardzo szczegółowy. Szczególnie że ma nie za duże wymiary. Artysta ukazał w tym dziele swój wielki kunszt gdyż by ł naprawdę wytrawnym pejzażystą.

Polska Mieszka I krajem chrześcijańskim

Mieszko I, choć zdawał sobie sprawę z osiągniętej potęgi, wiedział również, że dopóki nie przyjmie wiary chrześcijańskiej, nie zyska prawdziwego uznania w oczach innych władców i książąt Europy. Jeszcze przed zdecydowaniem się na chrzest, władca ten z wielką gościnnością przyjmował w swym dworze wędrujących duchownych chrześcijańskich. Natomiast w obrębie Polski ludzie wyznawali jeszcze różnych bogów słowiańskich, odprawiali pogańskie obrzędy, zakorzenione od dawna w kulturze tego narodu. Mieszko I przewidywał, że potęga pogańskiego państwa jest zaledwie chwilowa: w X w. wszystkie ważniejsze kraje Europy wyznawały już religię chrześcijańską, poza tym na tereny pogańskiej Polski najeżdżali Niemcy, próbując krzewić wiarę, i jeszcze nie nawróceni Wieleci. Mieszko I rozwiązał problem, porozumiewając się z Czechami, przyjmując od nich wiarę, poślubił również czeską księżniczkę, Dobrawę. Chrzest państwa polskiego, a dokładnie Mieszka I i jego dworu, odbył się w roku 966. Nawrócenie mieszkańców nie było sprawą prostą, ponieważ nie chcieli oni przyjąć wiary chrześcijańskiej i pozostawali wierni dawnym bogom, czcząc ich nierzadko po kryjomu, ale i z tym Mieszko radził sobie całkiem nieźle. W Polsce, w Poznaniu, powstało biskupstwo, a pierwszy biskup, Jordan, podlegał papieżowi, zamiast sąsiedniej i potężnej archidiecezji niemieckiej. Kościół współpracował z władcą, który dzięki nowej wierze stał się powszechnie uznawany przez władców państw sąsiednich. Związki z chrześcijaństwem przyniosły Polsce także szereg innych korzyści, na przykład pojawiły się pierwsze murowane budowle, duchowni nauczali Polaków łaciny itd.

Julian Ursyn Niemcewicz

Ten poeta urodził się w 1758 roku, a dokładnie szesnastego lutego. Poczęty został w miejscowości Skoki. Był pierworodnym snem Marcelego Niemcewicza i Jadwigi Suchodolskiej. Dwanaście lat po urodzeniu zaczął uczęszczać do szkoły rycerskiej. Nauka w tej szkole trwała osiem lat do 1778 roku. Po pewnym czasie otrzymał tytuł adiutanta księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Dużo podróżował po krajach zagranicznych, dzięki temu i częstemu pobytowi w posiadłości Czartoryskich zdobył wielką kulturę umysłową. Jego pierwszym dziełem, dzięki, któremu zaistniał w świecie poezji był przekład francuskiego romansu pod tytułem „N. Bandota”. Julian Ursyn Niemcewicz był posłem inflandzkim na Sejm Wielki. Był uczestnikiem bitwy pod Maciejowicami, gdzie walczył wspólnie z Tadeuszem Kościuszką. Niestety po bitwie dostał się do niewoli, przetrzymywany był w niej dwa lata. W roku 1976 wydostał się na wolność. Później zalazł żonę w Ameryce. Dopiero w 1806 roku powrócił do kraju. W niedługim czasie stał się dyrektorem teatru. Stał się wpływowym człowiekiem, ponadto posiadał tytuł prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk, oraz przewodniczącego Działu Nauk. Zmarł w roku 1841.

Tren XIII i XIV

Tren XIII. Poeta rozpoczyna od apostrofy do Urszulki. Mówi, że lepiej byłoby gdyby dziewczynka wcale się nie urodziła,ponieważ jej krótkie życie przyspożyło ojcu wielu cierpień. Życie urszulki Kochanowski porównuje do szybko uciekającego snu. Wraz z rzebudzeniem – śmiercią dziecka – poeta traci połowę duszy, druga połowa pozostaje na wieczną tęsknotę za córkąMówi,że Urszula, kiedy żyła była dla niego pociechą, teraz jest tylko przyczyną bólu i cierpień.Kochanowski kończy apostrofą do śmierci, zarzucając jej zachwianie porządku naturalnego poprzez zabieranie tak młodej osoby. Tren XIV. Poeta zadaje pytania retoryczne na temat wrót Hadesu, mitologizuje nawiązując do mitu o Orfeuszu. Następnie zwraca się do lutni czyli natchnienia, by ta pozostała przy nim, by swoimi pieśnieami mógł przekupić Boga umarłych. Epitety opisujące śmierć podkreślają nieprzyjazną żywym atmosferę krainy umarłych.Kochanowski ma nazieję, że pieśnie zagrane na lutni i jego żal przekupią Plutona. Poeta wolałby sam umrzeć niż musieć tak cierpieć. Deklaruje też, że jest gotowy umrzeć by móc być z córką.

Inspiracje

Porcupine Tree – „The Sky Moves Sideways” (1995). wszystko, czego dotknie ręka Stevena Wilsona, zamienia się w złoto. Porcupine Tree to jego główna formacja, a „The Sky Moves Sideways” to jej najważniejszy album. Zawiera głównie długie kompozycje pełne elektronicznych pejzaży. Ze względu na zbyt często pojawiające się porównania z Pink Floyd, na późniejszych płytach Porcupine Tree ma już inne oblicze. Mostly Autumn – „The Spirit Of Autumn Past” (2000). Trzecia i najlepsza płyta często porównywanej z Camel brytyjskiej grupy. Mieszanka delikatnego, neoprogresywnego grania i folkowych rytmów, bogato ozdobiona skrzypcami i fletem, a także cudownym głosem Heather Findley. Zachwyca zwłaszcza okraszony dziecięcymi chórkami, wspaniały utwór „Shrinking Violet”. Sylvan „Posthumous Silence” (2006). Dwanaście lat potrzebował rockowy świat, aby powstała płyta na miarę „Brave” Marillion. Zawierający w tekście odniesienia do słynnej poprzedniczki i często muzycznie kojarzący się z nią album niemieckiej grupy został znakomicie przyjęty przez słuchaczy w całej Europie. Jest to oczywiście płyta w pełni oryginalna, a jej poziom muzyczny i przejmująca warstwa tekstowa są na najwyższym poziomie. Wstrząsający, tytułowy utwór mógłby stanowić ozdobę każdego albumu.

Ernest Hemingway

Burzliwe i bogate życie pisarza stało się tworzywem jego pisarstwa. W licznych swoich opowiadaniach występuje on pod postacią Nicka Adamsa. Doświadczenia pierwszej wojny światowej znalazły miejsce w powieści „Pożegnanie z bronią” (1929). Uwielbiane przez pisarza polowania weszły do „Zielonych wzgórz Afryki”, znakomitych opowieści „Śniegi Kilimandżaro” oraz „Krótki, szczęśliwy żywot Franciszka MacCombera”. Kilkakrotne pobyty w Hiszpanii i wojna domowa pozwoliły Hemingwayowi stworzyć wielką powieść „Komu bije dzwon” (1944). Echa drugiej wojny światowej odżyły w powieści „Za rzeką w cieniu drzew”. Ulubiona przez pisarza Kuba i jego wyprawy rybackie przyniosły „Starego człowieka i morze” – wyróżnionego Nagrodą Nobla w 1954r. Tak więc, twórczość Ernesta Hemingwaya jest na wskroś autobiograficzna („pulsuje żywym, biologicznym tętnem”). Prozę jego, męską i oszczędną w słowach, wypełnia opis zachowań bohaterów i ich fizycznych właściwości, doznań i działań. Często mówi się o charakterystycznym typie bohatera hemingwayowskiego, jakim jest człowiek silny, panujący nad życiem, pokonujący swoje słabości – jest to na pewno jego bohater pozytywny, ale swój autoportret Hemingway kreśli raczej w osobach mniej heroicznych i bardziej zwyczajnych.

Aleksander Fredro

W Surochowie, które znajduje się nieopodal Jarosławia urodził się Aleksander Fredro dwudziestego czerwca 1793 roku. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ posiadał trzy siostry i sześcioro braci. Swoje pierwsze kroki na drodze edukacji stawiał w domu pod kontrolą prywatnych nauczycieli. Życie nie oszczędzało go zbytnio, jego matka zmarła w roku 1806. Po tym przykrym zdarzeniu wraz z całą rodziną przenieśli się do Lwowa. Już wtedy młody Aleksander odnajdywał się w pisarstwie. Miał na konie jedną komedię pod tytułem „strach przestraszony”. W okolicach roku 1809 jako nastoletni chłopiec wraz z dwoma braćmi zaciągnął się do wojska. Niedługo po wstąpieniu zaczął awansować. Stał się osobą popularną i zauważalną w pewnych kręgach. Stał się podporucznikiem jedenastego pułku Ułanów. Kolejny awans, jaki go dosięgnął to zostanie kapitanem piątego pułku Strzelców Konnych. W wojsku doczekał się stopnia oficera ordynansowego sztabu generalnego Napoleona. Kiedy cesarz zszedł z tronu on również poddał się do dymisji. Brał udział w powstaniu listopadowym. Pod koniec swojego życia zachorował na artretyzm. Doczekał swoich dni we Lwowie, zmarł w roku 1876 piętnastego lipca.

Na pograniczu gatunku

Tool – „Lateralus” (2001). Piąty album tego kultowego zespołu dotarł do 1 miejsca listy Billboardu. Dojrzalszy od poprzednich, stanowi idealną mieszankę hipnotycznych rytmów i ostrego, metalowego muzycznego wrzasku. Charyzmatyczny głos wokalisty, kultowe teledyski i częste koncerty w Polsce przysporzyły im w naszym kraju wielu słuchaczy. The Mars Volta – „De-Loused In The Comatorium” (2003). Debiutancki album Amerykanów wstrząsnął całym muzycznym światem. Na pozór przypadkowe, połamane dźwięki z pogranicza jazzu, metalu, rytmów Latino i post-rocka, okraszone histerycznym głosem wokalisty i genialnymi partiami instrumentalnymi, szybko zostały uznane za objawienie i nadzieję dla całego nurtu. Uwaga – płyta nie nadaje się do czytania książki, ani słuchania przed snem. Radiohead – „Paranoid Android” (1997). Radiohead od lat odcina się od progrockowej etykietki, ale nie znaczy to, że ich płyty stają się przez to mniej progresywne. Ta stanowiła przełom zarówno w głównym nurcie rocka, jak i na węższym, progrockowym poletku. Eksperymentalne brzmienia, sporo elektroniki, kilka chwytliwych rytmów, ciekawy wokal sukces był murowany.

„Brook Watson i rekin”

Dzieło pod tytułem „Brook Watson i rekin” namalował John Singelton Copley. Artysta urodził się w Bostonie w roku tysiąc siedemset trzydziestym ósmym,zmarł zaś w Londynie w roku tysiąc osiemset piętnastym. Obraz pochodzi z roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Namalowany został na płótnie. Ma bardzo duże wymiary. Mierzy sto osiemdziesiąt trzy centymetry na dwieście trzydzieści centymetrów. Znajduje si w National Gallery of art w Waszyngtonie. Obraz przedstawia scenę z młodości kupca który był zleceniodawca tego obrazu. Widzimy tu jak rybacy ratują młodego Brooka Watsona ze szczęk straszliwego rekina. Na pierwszym planie w toni wody widzimy ukazanego w akcie młodzieńca ( Brook Watson) oraz straszliwego rekina, ma on rozdziawioną paszczę. Na drugim planie w łódce pomagają młodzieńcowi marynarze. Jedni próbują Brooka wyciągnąć inni zaś zabić bestię. Jest ich w łodzi dziewięciu. Na trzecim planie widać przystań. Pełno w niej statków. Obraz wystawiono w Royal Academy w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Uważano że odznacza się majestatyczną która jest godna scen religijnych. Stonowany jest w błękitach i ciepłych zieleniach.

Treny IX, X, XI i XII

Treny IX, X, XI zajmują w kompozycji całego cyklu szczególne miejsce.Stanowią apogeum bólu i żalu po straci dziecka, które doprowadza Kochanowskiego, poetę – filozofa, do dania świadectwa kryzysowi wyznawanych pogladów.Treny te zaprzeczają postawie stoickiej, oddają w wątpliwość znaczenie Cnoty i Mądrości, a więc tego wszystkiego, co stanowiło filozoficzny szkielet fraszek i pieśn. Treny dowodzą, że w wyniku cierpienia poeta nie potrafi zachować postawy do której wcześniej sam zachęcał w pieśniach. Jednocześnie treny nabierają uniwersalnego charakteru, ponieważ mówią o człowieku i jego postawie wobec śmierci, która może doprowadzić do wadzenia się z Bogiem, odrzucenia wartości, a nawet szaleństwa. Od tego momentu w cłym cyklu powoli będziemy obserwować próbę godzenia się z losem, Bogiem i powrót do stoickiej postawy dystansu i spokoju. Tren XII. Kochanowski idealizuje zmarłą córkę. Stosuje hiperbole wymieniając wiele epitetów, wyliczając liczne cnoty dziecka. Porównuje ją do kłosu, który nie miał szansy wzejść i wydać plonu. Choć Urszulka była tylko 30-miesięczną dziewczynką już widać było jej wyjątkowość. Była religijna. posłuszna, miała już swoją hierarchię wartości, była dobrze wychowana. Pogrzeb został porównany do siania ziarna.

„Młyn wodny w Flatford”

Obraz pod tytułem „Młyn wodny w Flatford” namalował John Constable. Jeden z największych malarzy angielskich dziewiętnastego wieku. Szczególne zamiłowaniem darzył pejzaże szczególnie te ze zmianami pogody. Artysta ten urodził si w East Berghold w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym szóstym. Zmarł w Londynie w roku tysiąc osiemset trzydziestym siódmym. Namalowany został na płótnie. Ma duże wymiary. Mierzy dokładni Sto jeden centymetrów na sto dwadzieścia siedem centymetrów. Znajduje się obecnie w Tate Gallery w Londynie. Na pierwszym planie widzimy chłopca na koniu. Ca nim zaś po obu stronach rzeki dwoje mężczyzn. Na drugim planie widzimy ciągnącą się dalej rzekę, drogę (na drodze stoi mężczyzna) oraz drzewa. Na trzecim zaś dostrzec możemy most i miasto. Kolory są raczej ciepłe i ziemiste. Drzewa malowane z niezwykła starannością. Artysta malował tu swe rodzinne strony i malował to dzieło z niezwykłą miłością. Światło realne. Światłocień dość wyraźny. Perspektywa mieszana zbieżna z powietrzną malarską.

Cyprian Kamil Norwid

Ten poeta polski urodzony został w roku 1821, a dokładniej dwudziestego czwartego września. Pochodził z małej wsi Laskowo-Głuchy. Wywodził się z rodziny szlacheckiej. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ miał czworo rodzeństwa. Życie nie oszczędzało od najmłodszych lat, ponieważ już wieku czterech lat zmarła mu mama. Już od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie literaturą. Pierwsze kroki edukacji stawiał w gimnazjum Praktyczno-Pedagogicznym w Warszawie. Następnie w okolicach roku 1835 zmarł mu ojciec. Dzieci zostały bez opiekunów. Gromadką potomstwa Norwidów zaopiekował się Ksawery Dybowski. Miał trochę szczęścia w życiu i odzyskał spadek po matce, dzięki czemu mógł odbyć wiele ciekawych podróży, głównie po Europie. Kiedy zwiedzał Włochy zakochał się, ale nieudanie ulokował swoje uczucia i przez wiele lat wisiało to nad nim wprawiając go w zły humor. Studiował rzeźbę u wielce sławnego Luigi Pampalaoniego. Twórczość Cypriana Kamila Norwida była ogromna, niestety za życia ukazało się niewiele z jego dzieł. Z kolei po jego śmierci zyskał wielką sławę. Nasz poeta zmarł dwudziestego maja 1883. Do końca swoich dni został w granicach swojego ojczystego kraju.

Maria Kuncewiczowa, życie i twórczość

Maria Kuncewiczowa urodziła się 30 października 1988 w Rosji, w rodzinie inteligenckiej, patriotycznej. Jej matka była skrzypaczką, ojciec nauczycielem. Od 1900 roku rodzina zamieszkała w rodzinnym kraju, czyli w Polsce. Kuncewiczową od zawsze fascynowała muzyka, dlatego też zdecydowała się podjąć studia muzyczne, w międzyczasie studiowała też literaturę francuską i polonistykę na uniwesytetach warszawskich, krakowskich i paryskich. Pisała również w języku angielskim, stworzyła dzieła opisujące wkład Polski w literaturę światową – „The Modern Polish Prose” oraz później „The Modern Polish Mind”. Jedną z najbardziej znanych powieści Marii Kuncewiczowej jest „Cudzoziemka”. Ten utwór reprezentuje prozę psychologiczno-obyczajową. Powieść „Cudzoziemka” ukazuje w niezwykle sugestywny sposób portret kobiety, zawiedzionej w uczuciach i niespełnionej w ambicjach życiowych. Pojawiają się liczne elementy analizy psychologicznej głównej bohaterki powieści – tytułowej cudzoziemki, czyli Róży. Znane są również inne utwory Marii Kuncewiczowej, na przykład „Twarz mężczyzny”, „Zmowa nieobecnych”, „Leśnik”. Na uwagę zasługuje fakt, że Kuncewiczowa jest autorką pierwszej polskiej powieści radiowej pod tytułem „Dni powszednie państwa Kowalskich”. Maria Kuncewiczowa napisała również dwa tomy opowiadań „Dwa krańce”. Maria Kuncewiczowa zmarła w Lublinie, w 15 lipca 1989r).

Stanisław Trembecki

Poeta polski urodzony w 1739 roku. Zmarł około siedemdziesięciu trzech lat później, czyli okolicach roku 1812. Wywodził się z niezbyt zamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył szkoły w Krakowie. Po ukończeniu edukacji w Polsce postanowił poszerzać swoje horyzonty za granią, a mianowicie we Francji. Spędził tam kilka lat życia. Przez ten okres popadł w wielkie długi, więc postanowił wrócić do kraju. Na szczęście po powrocie zaczęło mu się układać. Zdobył tytuł szambelana królewskiego. Po niedługim czasie został poetą dworskim. Stał się wiernym poddanym Stanisława Augusta. Bardzo lubił oddawać się hulankom, wyjeżdżał na różnego rodzaju bale i zabawy, które coraz bardziej go rujnowały. Nie potrafił poradzić sobie ze swoją dusz hazardzisty, co zaczęło wpędzać go w coraz to większe długi. Udawało mu się nieraz spłacić dług dając w zamian swoją poezję. Była to krzywda dla niego, bo niektóre jego wielkie dzieła zostały przypisane innym poetom. Często zdarzało się, że pisał utwory o tematyce politycznej specjalnie na zamówienie króla. Zdobywał środki potrzebne mu do życia w różne sposoby, między innymi poprzez publikacje swoich utworów w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych.”.

Hugo Kołłątaj

Kolejny poeta polski, który urodził się w roku 1750, a dokładniej pierwszego kwietnia. Pochodził z miejscowości o nazwie Dederkałki Wielkie na Wołyniu. Wywodził się z dość ubogiej rodziny szlacheckiej. Zaczął edukacje w szkole w Pińczowie Pińczowie następnie w Krakowie, gdzie uzyskał doktorat z filozofii w roku 1768. Postanowił spróbować swoich sił za granicami kraju i wyjeżdżał na studia do Wiednia, Neapolu i Rzymu. Lubił kierunki, które studiował a mianowicie prawo kanoniczne oraz teologię. Po powrocie do kraju nie potrafił znaleźć sobie miejsca, aż do momentu, kiedy rozpoczął działalność w Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych. Wielki talent i sumienność Hugo Kołłątaja przyczyniły się do tego, że powierzono mu misje reformowania Akademii Krakowskiej. Swoje poglądy, co do reformacji przedstawił w dziełach pod tytułem: „Do Stanisława Małachowskiego” oraz „Prawo polityczne narodu polskiego”. Swoje główne dzieło wydał dopiero po upadku konstytucji trzeciego maja. Tworzył je razem z dwoma współautorami a mianowicie Ignacym Potockim oraz Franciszkiem Ksawerym Dmochowski. Nosiło ono tytuł „O ustanowieniu i upadku Konstytucji polskiej 3 maja 1791 r.”.

Marcel Proust i podróż w głąb czasu

Marcel Proust to sławny francuski twórca, uznany za mistrza prozy psychologicznej. Jest autorem słynnego dziela „W poszukiwaniu utraconego czasu”. W utworze tym bardzo ważną rolę odgrywa wyobraźnia psychologiczna pisarza. Bardzo ważnym zagadnieniem, które przewija się przez prozę Prousta, jest czas i jego przemijanie, które w życiu człowieka odgrywa niezmiernie ważną rolę. Zwraca też uwagę wyraźne odniesienie do autobiografii pisarza, której elementy często pojawiają się w utworze. Bohater dzieła Prousta próbuje ożywić przeszłość, mile wspomina dawne czasy. Poszukuje dawnego szczęścia i ładu sprzed lat. Niestety, często szczęście i miłość odchodzą wraz z młodością. Bohater powieści dochodzi do wniosku, że jednak ożywienie minionego czasu nie jest możliwe. Podobne uwagi dotyczą dawno przeżywanej miłości. Raz odrzucona, niezrealizowana, nie spełni się już nigdy i nie można cofnąć czasu, by wrócić do wydarzeń sprzed lat. Całe dzieło Prousta można podzielić na przynajmniej kilka części, „traktatów” – poświęconych różnym zagadnieniom. W powieści występują fragmenty poświęcone na przykład tej utraconej, ale wciąż wspominanej miłości, ambicji, innym problemom życiowym, sztuce i literaturze. Narrator przywołuje obrazy osób, które znał, z którymi rozmawiał, krajobrazy znane z dzieciństwa, opisuje pomieszczenia, domy, ulice. Wraca też pamięcią do pewnych wydarzeń, które z tych czy innych powodów były dla niego bardzo istotne.

Spears i Timberlake

Poznali się w dzieciństwie, kiedy jeszcze wszystko było przed nimi. Było to w telewizyjnym programie fan klubu Myszki Miki. On żył na podobnych warunkach, co ona – mieszkał w małym miasteczku, miał normalne dzieciństwo z małymi wpadkami po drodze. Ich drogi złączyły się z powrotem, kiedy obydwoje już byli wielkimi postaciami. Amerykanie i cały świat ich uwielbiał. Młodzi, piękni, bogaci, sławni, obydwoje odniosło sukces na własny rachunek, a teraz są razem. No i trzymają się świętej doktryny seksu po ślubie. Tak przynajmniej deklarowali. Wszystko było piękne, gazety i telewizja ich uwielbiały, ponieważ byli oni uosobieniem ludzkich pragnień – mieli wszystko, czego człowiek potrzebował do szczęścia, niczym się nie musieli martwić. Ich zadaniem było po prostu być. Kiedy się rozeszli, plotkarski świat aż się zatrząsł. BBC nawet podało tę informację jako temat dnia. Justin Timberlake dodatkowo, delikatnie mówiąc, nie zachował się jak dorosły facet – wszystkie pikantne szczegóły na temat jego i Britney sprzedawał mediom – zdawkowo, ale jednak. To właśnie od niego wyszła informacja, że Spears nie jest dziewicą już od dawna. To była pierwsza poważna porażka Księżniczki Popu.

Słowianie

Korzystne warunki naturalne Europy Środkowej przyciągały ludzi z różnych stron świata, między innymi Słowian. Te plemiona pojawiły się na terenach dawnej Polski w V w. naszej ery, stosunkowo późno, ale owo opóźnienie zostało szybko nadrobione przez wyjątkową liczebność Słowian i szybkość ich osiedlania się na nadających się do osadnictwa terenach. Pojawiali się oni w tak licznych grupach, że na wybranych ziemiach szybko zaczynało brakować miejsca, dochodziło do przeludnienia, ludzie nie mieli także co jeść, ponieważ znacznie szybciej eksploatowali bogactwa naturalne, zwierzęta oraz grunty orne. Wędrówki Słowian trwały mniej więcej przez trzy stulecia, zgodnie zaś z kierunkiem swoich wędrówek zostali określeni odpowiednio: grupy podążające na wschód, które dotarły aż za Wołgę, Dniepr i Dźwinę to Słowianie wschodni, ludzie, którzy wybrali kierunek południowy i częściowo zasiedlili Albanię i Grecję to Słowianie południowi, natomiast tych, którzy pozostali na terenach zachodnich, nazywa się oczywiście Słowianami zachodnimi. Wszyscy Słowianie bez wyjątku zajmowali się przede wszystkim uprawą roli – uprawiali żyto, jęczmień, proso i owies, wyrabiali drewniane narzędzia, hodowali zwierzęta pociągowe i bydło, jak również handlowali. Handlem zajmowali się kupcy, którzy wyposażeni w towar wędrowali z miejsca na miejsce. Sprzedawano i kupowano żywność, naczynia, broń, narzędzia, skóry i tkaniny, najrozmaitsze przedmioty ozdobne, bursztyn oraz niewolników.

Cechy prozy Brunona Schultza

Bruno Schultz reprezentuje twórczość dwudziestolecia międzywojennego. Jego ojciec był żydowskim kupcem. Bruno studiował architekturę we Lwowie, był nauczycielem rysunku w gimnazjum w Drohobyczu. Okupację przeżył w swoim rodzinnym mieście. W 1941 roku został zamknięty w getcie i już stamtąd nie wyszedł. Zaistniał dzięki wsparciu Zofii Nałkowskiej. Jego twórczość ma charakter poetycko-wizyjny, występuje kreacjonizm, Schultz chętnie sięga po groteskę i popularny w literaturze motyw labiryntu. W jego opowiadaniach można znaleźć liczne elementy autobiograficzne. Schultz interesował się rozwojem techniki, sięgał po psychoanalizę (intuicjonizm). Fascynowała go proza Kafki, teorie Zygmunta Freuda, występujące w społeczeństwie normy moralne. Wykorzystywał pierwiastki męskie i żeńskie. W jego prozie można zauważyć swoiste połączenie nadrealizmu (kreowania rzeczywistości niezgodnej z prawami rozumu, logiki – koń, który ciągnie dorożkę, zamienia się nagle w konika na biegunach, w środku nocy uczniowie idą do szkoły) z realizmem. Schultz był niezwykle zamknięty w sobie, uchodził za dziwaka, wręcz wizjonera. Główną inspirację twórczą stanowiło dla pisarza dzieciństwo. Poszukiwał usilnie tego, co w człowieku pierwotne, niecywilizowane. Fascynowała go fantastyka, wizyjność, alogiczność. Chętnie i często posługiwał się personifikacją, animizacją. Można w jego twórczości spotkać specyficzne słowa, symbole, pojawiają się też różnego rodzaju obsesje. Szeroko wbudowany jest erotyzm, ekonomika. Bruno Schultz świadomie łamał konwencje gatunkowe, tworzył odbiegającą od realistycznych tematów prozę.

Spadająca gwiazda

Firma, która zajmowała się wydawaniem płyty Britney Spears, dała sobie już dawno spokój z bezpośrednimi kontaktami z nią. Wolą rozmawiać przez menegera. Ten natomiast podziękował dla owocną współpracę i tak skończyła się długoletnia współpraca Księżniczki Popu z największą korporacją wydawniczą w całym show-biznesie. Zerwano współpracę, ponieważ od dłuższego czasu nie udało jej się zarobić dla nich żadnych pieniędzy. Odszedł też od niej jej prywatny stylista, fryzjer, a nawet szofer. Matka odwróciła się od niej, wybrała łatwy zarobek na sprzedawaniu książek, w której bez skrupułów opisuje niecenzuralne, dość burzliwe dzieciństwo gwiazdy. Jej siostra mimo szesnastu lat już w pewnym sensie przegrała życie, ponieważ zaszła w ciążę. Ogólnie, Britney, jest już dla poważnych muzycznych firm całkowicie niedochodowa. Jedyni, którzy aktualnie na niej zarabiają, to głodni sensacji dziennikarze brukowych gazet. Każde jej zdjęcie z ukrycia warte jest grube pieniądze. Jej były mąż wykorzystał jej sławę do wypromowania własnej osoby. Jednak porzucił ją z dwojgiem dzieci, a sam zajął się nie wypaloną karierą rapera i tańczerza break-dance. Generalnie jedyne, co ludzi interesuje w słowach Britney Spears, to czy chodzi o kolejne zdjęcie, w którym nie ma majtek lub pali skręta. Czyżby kompletne dno?

Kultura łużycka

Kultura łużycka była jedną z licznych kultur, które rozwijały się na ziemiach dawnej Polski w czasach, kiedy takiego państwa nie było jeszcze na mapie. Okres jej rozwoju przypada na lata od 1300 do 400 r. p.n.e., było to więc stosunkowo długo i między innymi dlatego kultura łużycka jest tak ważna. Przeprowadzono już wiele badań archeologicznych, doszukując się różnorodnych pozostałości tamtych czasów. Na podstawie znalezionych przedmiotów, fragmentów budynków czy kości stwierdzono, że ludzie nie prowadzili już koczowniczego trybu życia, ale osiedlali się na żyznych i obfitych w wodę i zwierzynę łowną terenach. Budowali drewniane osady – za doskonały przykład takiej osady może służyć Biskupin, choć archeolodzy nie są do końca pewni związków tego grodu z kulturą łużycką, istnieją przypuszczenia, że Biskupin może być nieco starszy. Gród obecnie zrekonstruowano, więc każdy może sobie obejrzeć, jak wyglądało życie w tamtych czasach. Biskupin otoczony jest obwarowaniami, co może świadczyć o licznych walkach, prowadzonych przez naszych przodków. Mieszkańcy pradawnych osad zdobywali, ale i sami byli zdobywani, stąd konieczność budowania fortyfikacji. Wał obronny skonstruowany był z wypełnionych ziemią lub gruzem drewnianych pudeł, naokoło niego z kolei tworzono falochron. W dno jeziora (stąd najczęściej osady budowano na wyspach, woda dawała naturalną ochronę) wbijano zaostrzone, mocne drągi. Fortyfikacje broniły dostępu do trzynastu rzędów drewnianych domów. Mieszkańcy grodów takich jak Biskupin zajmowali się rolnictwem, hodowlą, polowaniem, wyrabiali płócienne ubrania i różne pomocne narzędzia. Handlowali z różnymi innymi narodami, ponieważ część przedmiotów znalezionych w Biskupinie pochodziła z obszarów innych krajów. Do innych znanych pozostałości kultury łużyckiej należą dekoracyjne miecze antenowe.

Juliusz Słowacki

Kolejny poeta polski, który zaszczycił nas swoją twórczością w epoce romantyzmu. Urodził się 1809 roku, a dokładniej czwartego września. Pochodzi z małej miejscowości o nazwie Krzemieniec. Wywodzi się z rodziny szlacheckiej. Jego matka była osobą o wysoko rozwiniętej kulturze jak na owe czasy posiadała bardzo wysokie wykształcenie. Jego ojciec był jednym z wykładowców liceum znajdującym się w ich rodzinnym mieście Krzemieńcu. Prowadził wykłady z wymowy, poezji. Jego ojciec również pisał wiersze. Juliusza życie nie oszczędzało, jego ojciec zmarł na gruźlicę. Jego matka po pewnym czasie ponownie wyszła za mąż za Augusta Becu. Niestety ojczym słowackiego poniósł straszną śmierć, ponieważ zginął trafiony piorunem siedząc we własnym pokoju. Dzięki wysokim rentom, jakie zostały przyznane matce Słowackiego po obu mężach Juliusz i jego dwie przyrodnie siostry prowadziły godne życie. Nasz poeta swoją twórczość zaczął stosunkowo wcześnie. Po skończeniu nauki około roku 1828 zaczął podróżować. Bardzo lubił bywać na koncertach Chopina. Posługiwał się kilkoma językami wiec dzięki temu został zatrudniony w biurze dyplomatycznym Rządu nadwornego. Słowacki wyjechał z polski na zawsze.

Romantyzm we Francji


Po wojnach napoleońskich na tronie francuskim zasiadł Ludwik XVIII, brat króla Francji straconego po rewolucji. Cofnięto zdobycze rewolucji, republika stała się monarchią. Wszystko to przyczyniło się do nowego nurtu zwanego romantyzmem. Był on obecny we wszystkich rodzajach sztuki –poezji, malarstwie, muzyce czy architekturze.
Cechami charakterystycznymi malarstwa, wyróżnionymi na podstawie głównych artystów tego okresu są m.in. bogaty koloryt, intensywny i kontrastowy światłocień, miękki modelunek i dynamiczna kompozycja. Jednym z najważniejszych malarzy francuskich romantyzmu, a zarazem pionierem tego nurtu był Theodore Gericault. W jednym ze swoich obrazów, „Tratwa Meduzy” dobitnie przedstawił cierpienie i śmierć. Jego wizja wywołała skandal, gdyż nikt do tej pory nie ukazał tego tematu w tak straszny i dramatyczny sposób. Malarz nigdy nie przedstawiał scen w sposób statyczny i akademicki, wolał dynamikę, co było zgodne z jego porywczą naturą.

Romantyzm w literaturze

Romantyzm powstał w sztuce jako bunt przeciwko ustalonym normom, sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, popularnych w oświeceniu. Nowy kierunek czerpał z haseł Rewolucji Francuskiej.
Romantycy dzieli świat na materialny i duchowy, gdzie bliższy był im ten drugi. Zwracali oni szczególną uwagę na życie wewnętrzne człowieka, poszukując emocji i uczuć oraz indywidualizmu pojedynczej jednostki. W literaturze został stworzony pewien schemat bohatera romantycznego. Był indywidualistą, bardzo wrażliwym, ciągle targanym sprzecznymi emocjami. Buntował się przeciwko codzienności i schematom, walczył w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla bohatera romantycznego była miłość, najpiękniejsza i potężna, potrafiąca zawładnąć całą duszą i umysłem.
Jedną z najbardziej znanych powieści romantyzmu jest niemieckie dzieło Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jednak po publikacji tej powieści, wielu młodych ludzi wzięło za wzór głównego bohatera, co spowodowało w Europie falę samobójstw.