Malarstwo konkretne

Lata 1955-1975 to okres, w którym stało się popularne tzw malarstwo konkretne. W tym gatunku oddziaływanie koloru sprowadzało się do zjawisk fizycznych, gdzie różne wyniki prac można uzyskiwano za pomocą eksperymentowania.
Artyści już nie tworzyli dzieł w procesie zupełnej abstrakcji, poszukiwali nowej formy za pomocą konkretnych elementów (stąd nazwa stylu) takich jak: powierzchnia, kontur, trójwymiarowość i barwa. Obrazy w ten sposób tworzone były abstrakcją, które stanowiły wartość samą w sobie, bez głębszego przekazu. Tworzono dla samej sztuki malarskie, która odeszła od klasycznych form.
Przedstawiciele malarstwa konkretnego znaleźli też zastosowanie dla nowego kierunku – op-art. (skrót od Optical Art.). Ich obrazy w latach sześćdziesiątych i pięćdziesiątych wywarły ogromny wpływ na inne dziedziny sztuki, w szczególności architekturę. Artyści badali oddziaływania na siebie kolorów oraz form. Poszukiwali nowych środków wyrazu, którymi mogliby wprawić w zachwyt widza. Najwybitniejszym malarzem op-artu, pionierem, był Victor Vasarely, który prowadził badania nad wpływem bodźców optycznych na postrzeganie i widzenie barw.