nurt w sztuce – goya historia

Jednym z malarzy, który wyrwał się ze szponów klasycyzmu, a także odszedł od barokowego stylu malowania był Hiszpan, Francisco Goya. Poszedł on własną drogą, jego nurt w sztuce, a jego twórczość była pełna dramatyzmu, jednakże obejmująca sprawy doczesne i przyziemne.
Francisco d e Goya był malarzem rozdartym, gdyż żył w epoce kiedy triumf święcił racjonalizm a zarazem jego kraj chylił się ku upadkowi, przestał być potęgą morską. Pracował oficjalnie jako nadworny artysta, a także portrecista wyższych sfer mieszczańskich. Jednak w swoich pracach często piętnował niesprawiedliwość, jaka spotykała uboższe warstwy.

goya historia

Francisco de Goya był fascynującym malarzem, który odgrywał różne role społeczne. Krytykował stosunki polityczne. By to pokazać, stworzył 80 rycin, które przedstawiały temat w sposób satyryczny i karykaturalny. W te sposób chciał potępić zachowania społeczeństwa takie jak głupota, oszustwa i występki. De Goya malarz przez całe życie był rozdarty między wygodnym życiem i dbałością o karierę, a buntowniczym postrzeganiem świata, wytykaniem niesprawiedliwości i ludzkich wad. Artysta sprawdzał się także jako malarz nadworny. Swoich dobroczyńców ukazywał tak, by uchwycić oświeceniowy liberalizm i społeczne zaangażowanie książęcej pary.

Rembrandt

W każdej epoce trafiają się wybitne jednostki, genialne umysły, które swym talentem zachwycają świat. W XVII wieku, w Holandii takim człowiekiem był Rembrandt – malarz, który stworzył dzieła zawierające treści aktualne przez stulecia, a nawet we współczesnych czasach.
Malarze i pisarze z całego świata podziwiają Rembrandta za jego interpretację Biblii, za spostrzegawczość i wnikliwą obserwację świata. Ciągle odczytują na nowo jego dzieła stające się inspiracją dla ich sztuki. Urodził się w 1606 roku w szanowanej, mieszczańskiej rodzinie. Rodzice Rembrandta nie wyrażali sprzeciwu, kiedy oznajmił im, że rzuci studia filozoficzne na rzecz malarstwa, które od zawsze go pociągało. Początek jego twórczości nie był zbyt udany, większość jego obrazów to autoportrety, co najprawdopodobniej świadczy o jego próżności i o wysokim poczuciu własnej wartości, ale także o autoironii.
Rembrandt tworzył liczne obrazy historyczne, lecz miał do nich podejście nowe i świeże, zupełnie inne niż jego poprzednicy.

Dadaizm

Podczas I wojny świtowej pojawił się nowy kierunek w sztuce – dadaizm, który był odpowiedzią artystów na destrukcję ówczesnego świata.
Wszystko zaczęło się w 1916 roku, kiedy grupa międzynarodowych artystów zbuntowała się przeciwko tradycyjnym wartościom kultury i sztuki, które straciły na wartości poprzez trwającą właśnie wojnę. Próbowali szokować i irytować publiczność poprzez bulwersujące koncerty, wiersze dźwiękonaśladowcze, absurdalne teksty oraz ubiór inspirowany przedmiotami codziennego użytku. Dadaiści poprzez swoje wystąpienia stali się prekursorami happeningów. Protestowali przeciwko głupocie, nawoływali do zmiany myślenia. Nie tworzyli typowej sztuki, była to sztuka absurdu, przedstawiająca niedorzeczne wartości. W końcu ten kierunek zyskał na popularności, w szczególności dzięki zasługom szwajcarskiej grupy artystycznej, i rozprzestrzenił się w całej Europie. Tradycyjnym wartościom przeciwstawiano irracjonalizm, absurd i przypadek.

Monet

Impresjoniści, choć byli nie docenieni przez ówczesny świat, byli dumni z tego, co i jak tworzą. Jednym z przedstawicieli tego nurtu został Claude Monet. Rozwinął on w pełni zasady, którymi powinni kierować się malarze impresjonistyczni.
Monet tworzył między innymi obrazy marynistyczne, w których stosował reguły perspektywy powietrznej i zbieżnej. Nadał przestrzeni własne życie, a uzyskiwał to dzięki odpowiedniej kolorystyce, poszczególne elementy miły swoją przypisaną barwę, bez względu na ogólną tonację obrazu. Na późniejszych obrazach poszedł dalej, podkreślał wszystkie zjawiska świetlne z ogromną siłą. Naturalne światło stało się w jego obrazach także obiektem przedstawienia, które wpływało na inne. Prace Moneta stały się gmatwaniną odcieni barw, które są lekkie, sprawiające wrażenie przejrzystych form.
Monet zachwycały dobrodziejstwa techniki, które zmieniały całkowicie standardy życia społeczeństwa. Dlatego też bardzo często wychodził, zabierał ze sobą sztalugę i malował.