Cechy prozy Josepha Conrada

Joseph Conrad Korzeniowski to pisarz polskiego pochodzenia, urodził się w Berdyczowie, karierę robił, pisząc w języku angielskim. Najbardziej znane jego utwory to „Lord Jim”, „Jądro ciemności”, „Korsarz”, „Murzyn z załogi Narcyza”, „Smuga cienia”. W jego twórczości dominuje tematyka morska, pisarz umieszcza swoich bohaterów na morzu, opisuje żywot morski, potężne siły drzemiące w przyrodzie i bardzo niebezpieczne dla człowieka, stawiające przed nim wielkie wymagania. Wiele wątków i epizodów Conrad zaczerpnął z własnego życia, gdyż przez jakiś czas wiódł żywot marynarza. W jego twórczości pojawia się też problematyka moralna. Bohaterowie jego powieści to ludzie, którzy muszą dokonywać bardzo ważnych wyborów życiowych, często w sytuacjach skrajnie niebezpiecznych. Każdy z bohaterów kieruje się wiernością kodeksowi moralnemu. Jego postaci nie biorą pod uwagę żadnych sytuacji, mogących usprawiedliwiać jakiś nędzny czyn. Jeżeli ktoś raz popełnia błąd, musi ponieść konsekwencje. Cechy bohaterów Conrada to duma, odwaga, odpowiedzialność, wielkie poczucie obowiązku i honor. Są to indywidualiści, ludzie stawiający czoła różnym niebezpieczeństwom i bywają sami wobec całego świata. Wiele uwagi poświęca pisarz psychice swoich bohaterów, wtrąca dylematy i problemy moralne. Wielu bohaterów posiada cechy romantyczne. Przykładem takiej kreacji jest Lord Jim, postać powieści pod tym samym tytułem. To młody człowiek, który podejmuje walkę ze złym losem, na jego przykładzie Conrad ukazuje złożoność ludzkiej natury, szlachetność i tragiczne skutki złych wyborów życiowych.

Sterowana dziewczyna

Kariera Britney Spears miała być inna niż u pozostałych wielkich person show-biznesu. Britney miała pozostać czysta, nietknięta przez zło. Kusząca w teledyskach zachowywała cnotę, o czym zresztą cały czas mówiła. Namawiała na seks po ślubie, ponieważ tak kazali jej menadżerowie. Była grzeczna i ułożona, ponieważ tak kazali jej menadżerowie. Była kompletnie sterowana, od początku do końca. Zaczynała w programie muzycznym dla dzieci wraz z Justinem Timberlakiem oraz Christiną Aguilerą. Kiedy wydała swój pierwszy album, świat oszalał na jej punkcie. Była obok „seks” oraz „eminem” najczęściej wpisywanym słowem w google.pl. Trzeba przyznać, że menadżerowie wykazali się niesamowitym wyczuciem okoliczności oraz gustów dorastającego pokolenia, które pragnęło takiej gwizdy, jak Spears. Jeździła na każdą sesję zdjęciową, na jaką ją wołano, grała koncerty, nagrywała teledyski niemalże już automatycznie. Miała świat u swoich stóp, ale nie miała jednego – sensu. Postanowiła to zmieniać, powoli, najpierw w teledyskach, potem w życiu prywatnym. Pech jednak chciał, iż wybrała okres, kiedy dziennikarstwo urodziło najbardziej dochodową ze swoich odmian – prasę brukową.

Tren XIII i XIV

Tren XIII. Poeta rozpoczyna od apostrofy do Urszulki. Mówi, że lepiej byłoby gdyby dziewczynka wcale się nie urodziła,ponieważ jej krótkie życie przyspożyło ojcu wielu cierpień. Życie urszulki Kochanowski porównuje do szybko uciekającego snu. Wraz z rzebudzeniem – śmiercią dziecka – poeta traci połowę duszy, druga połowa pozostaje na wieczną tęsknotę za córkąMówi,że Urszula, kiedy żyła była dla niego pociechą, teraz jest tylko przyczyną bólu i cierpień.Kochanowski kończy apostrofą do śmierci, zarzucając jej zachwianie porządku naturalnego poprzez zabieranie tak młodej osoby. Tren XIV. Poeta zadaje pytania retoryczne na temat wrót Hadesu, mitologizuje nawiązując do mitu o Orfeuszu. Następnie zwraca się do lutni czyli natchnienia, by ta pozostała przy nim, by swoimi pieśnieami mógł przekupić Boga umarłych. Epitety opisujące śmierć podkreślają nieprzyjazną żywym atmosferę krainy umarłych.Kochanowski ma nazieję, że pieśnie zagrane na lutni i jego żal przekupią Plutona. Poeta wolałby sam umrzeć niż musieć tak cierpieć. Deklaruje też, że jest gotowy umrzeć by móc być z córką.

Aleksander Fredro

W Surochowie, które znajduje się nieopodal Jarosławia urodził się Aleksander Fredro dwudziestego czerwca 1793 roku. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ posiadał trzy siostry i sześcioro braci. Swoje pierwsze kroki na drodze edukacji stawiał w domu pod kontrolą prywatnych nauczycieli. Życie nie oszczędzało go zbytnio, jego matka zmarła w roku 1806. Po tym przykrym zdarzeniu wraz z całą rodziną przenieśli się do Lwowa. Już wtedy młody Aleksander odnajdywał się w pisarstwie. Miał na konie jedną komedię pod tytułem „strach przestraszony”. W okolicach roku 1809 jako nastoletni chłopiec wraz z dwoma braćmi zaciągnął się do wojska. Niedługo po wstąpieniu zaczął awansować. Stał się osobą popularną i zauważalną w pewnych kręgach. Stał się podporucznikiem jedenastego pułku Ułanów. Kolejny awans, jaki go dosięgnął to zostanie kapitanem piątego pułku Strzelców Konnych. W wojsku doczekał się stopnia oficera ordynansowego sztabu generalnego Napoleona. Kiedy cesarz zszedł z tronu on również poddał się do dymisji. Brał udział w powstaniu listopadowym. Pod koniec swojego życia zachorował na artretyzm. Doczekał swoich dni we Lwowie, zmarł w roku 1876 piętnastego lipca.

Start

W dawnych czasach obszar dzisiejszej Polski był porośnięty dziewiczymi lasami, przez które w poszukiwaniu miejsca do osiedlenia przemieszczali się członkowie różnych plemion bądź przybysze z istniejących już krajów Europejskich. Lasy roiły się od dzikich zwierząt, na przykład niedźwiedzi i wilków. Ludzie, decydując się na zdobycie tych nieprzystępnych terenów, musieli trzymać się w grupach oraz posiadać odpowiednie uzbrojenie. W miejscach, w których robili postoje, nierzadko zostawali już na zawsze, zachęceni urokiem i bogactwem okolicy, lub część grupy pozostawała, a część wędrowała dalej. Po dawnych mieszkańcach tego obszaru świata pozostały liczne ślady, nie tylko materialne, niektóre należą do dziedzictwa dzisiejszej kultury Polski i innych krajów słowiańskich. Naukowcy, korzystając ze śladów pozostawionych przez pierwszych osadników tych ziem, doszli do wielu interesujących wniosków. Wiadomo między innymi, że na wybranych terenach, pierwsi mieszkańcy karczowali drzewa pod pola uprawne, czyli umieli uprawiać ziemię, mieli też do tego już pewne narzędzia, wykonane z kamienia. Plony przechowywali w naczyniach z wypalonej gliny, takie też naczynia służyły im do gotowania posiłków. Na niektórych misach czy garnkach znajdowały się przeróżne motywy ozdobne, na przykład podobizny zwierząt, kwiatów czy po prostu zwykłe ornamenty. Sposób zdobienia naczyń posłużył naukowcom do ustalenia, jakie kultury wyodrębniły się na ziemiach dawnej Polski. Jedną z takich kultur jest na przykład kultura łużycka.

Reaktywacja

Ostatnie miesiące życia tej gwizdy były prawdziwą operą mydlaną, pretendującą do większej niż to miało miejsce w filmie z Jimem Carreyem „Truman show”. Cały świat obserwował jej kroki, każdy news na jej temat był sensacją. Ćpała, zapijała się, zaczęła świrować w spektakularny sposób, jej dom okrążył hordy dziennikarzy oraz helikopter stacji telewizyjnej kiedy zamknęła się wraz z synami w swojej sypialni. Ale to nie był koniec – zaraz potem wbiegła pół przytomna do fryzjera i zgoliła sobie głowę. To wszystko przestawało być śmieszne – wszystko zmierzało w złym kierunku, zaczęto prorokować, do czego może to doprowadzić. Założono nawet specjalną witrynę internetową, w której spekulowano, kiedy Britney popełni samobójstwo, świadomie lub nie. I kiedy wszyscy już lada dzień oczekiwali właśnie tej wiadomości…Odmiana. Szok. Zaskoczenie. Wszyscy byli zdziwieni. Britney zaczęła jeździć na spotkania AA, samodzielnie uczestniczyła w sesjach ze swoim psychologiem. Pojawiła się na rozdaniu nagród MTV, które ukradła swoją obecnością – była zadbana, uśmiechnięta. Kiedy odbierała nagrodę, podziękowała wszystkim. Plotkarskie gazety to przemilczały.

Adam Mickiewicz

Ten poeta polski urodził się w roku 1798, a dokładniej dwudziestego czwartego grudnia. Pochodzi z Zaosia, jest to miejscowość znajdująca się niedaleko Nowogródka. Był synem Mikołaja. Ojciec Adama był adwokatem. A mama Adama nazywała się Barbara Majewska. Pochodził z rodzina wielodzietnej. Miał czterech braci. Nasz poeta około roku 1815 ukończył szkołę w Nowogródku. Postanowił, że rozpocznie studia i tak też zrobił. Udał się na uniwersytet Wileński i tam ukończył wydział literatury. Był jednym z założycieli Towarzystwa Filomatów, które powstało około roku 1817. Swoją twórczość otworzył poprzez wydrukowanie pierwszego wiersza pod tytułem „Zima miejska”. Wiersz ten został wystawiony w „Tygodniku Wileńskim” w 1818 roku. Kolejnym etapie w życiu Adama Mickiewicza było wykładanie prawa, literatury i historii szkole w miejscowości o nazwie Kownie. Podczas pracy w tej szkole życie go nie oszczędzało, ponieważ około roku 1820 zmarła mu matka, a niecały rok później jego ukochana kobieta Maryla Wereszczakówna. Podczas tego okresu Adam stworzył wiele dziel. Podczas cierpienia poety powstały cztery części „Dziadów” oraz „Upiór”. Mickiewicz zaczął podróżować po świecie.

Nurt neoprogresywny

Marillion – „Brave” (1994). Płyta uznawana powszechnie za najlepszy album Marillion bez Fisha na wokalu i absolutną klasykę gatunku. Koncepcyjny album opowiada smutną historię dziewczyny, która postanawia rozstać się ze swoim życiem, skacząc z mostu. Na wzór „The Wall” Pink Floyd, uzupełniona została pełnometrażowym filmem, ilustrującym tekstową i muzyczną zawartość płyty. The Flower Kings – „Stardust We Are” (1998). The Flower Kings to wyjątkowo „płodny” zespół, który jednak już dawno popadł w rutynę. Jest specjalistą od długich kompozycji, łączących w sobie elementy rocka, jazzu i folku. Ten podwójny album stanowi kwintesencję ich grania i zarazem najciekawsze dokonanie w całej twórczości. Jej finał, tytułowa suita, to jeden z najlepszych progresywnych utworów lat 90. Galahad – „Following Ghosts” (1998). Album łączy tradycyjne neoprogresywne granie w stylu Camel i Twelfth Night z rozbudowaną, nowoczesną elektroniką. Mieszanka klimatów od progmetalu, przez słodkie ballady, po ambient. Wbrew pozorom, powstałej w ten sposób muzyki słucha się jednym tchem i na długo zapada ona w pamięci.

Teofil Lenartowicz

Teofil Urodził się w Warszawie w 1822 roku. Był synem niezamożnego szlachcica. Swoje dzieciństwo wspomina niezbyt ciekawie. Gdy jego ojciec opuścił nasz świat młody Teofil zamieszkał u oczyma, mieszkali na Mazowszu. Gdy ukończył szkołę w Warszawie rozpoczął swoją karierę w sądownictwie. Początki twórczości nie wyglądały różowo. Pierwsze dzieła, jakie tworzył były śpiewane na imprezach okolicznościowych. Pomimo tego te utwory, które były grane do muzyki Ignacego Komorowskiego szybko zaczęły się cieszyć popularnością i poparciem słuchaczy. Ważnym elementem w jego życiu była działalność spiskowa, przez którą to musiał się ukrywać, aby uniknąć więzienia. Około roku 1849 musiał uciekać do Drezna. Kolejnym etapem w jego podróży było zatrzymanie się na Łużyce. Po roku 1860 udał się do Florencji, tam poznał i poślubił panią Szymanowską. Kilka bardzo ważnych dla poety czynników przyczyniło się do tego, że popadł w depresje. Kolejnym dość istotnym etapem w jego życiu była praca na uniwersytecie bolońskim. Jego ulubioną dziedzina twórczości była liryka. Jego utwory cieszyły się wielką popularnością. Teofil Lenartowicz zmarł we Florencji w roku 1893.

Twórczość Stefana Żeromskiego po pierwszej wojnie światowej w latach 1914-1925

W latach pierwszej wojny światowej Stefan Żeromski mieszkał w Zakopanem pracując nad zaczętym jeszcze przed wojną cyklem powieściowym „Walka z szatanem”. Dwa pierwsze tomy tego cyklu – „Nawracanie Judasza” i „Zamieć” – ukazały się w 1916r., a tom trzeci „Charitas” ukazał się w 1919 roku. Bohaterem dwóch pierwszych tomów jest Ryszard Nienaski. Pobyt w Galicji i obserwacja tamtych stosunków zaostrzyły krytycyzm Żeromskiego. Po wyzwoleniu przeniósł się do Warszawy i z pełną energią oddał się rozlicznym funkcjom społecznym. W 1920r. objeżdżał wraz z Kasprowiczem tereny plebiscytowe na Warmii i Mazurach, współdziałał też w założeniu Towarzystwa Przyjaciół Pomorza. W 1918r. Żeromski doznał ciężkiego ciosu osobistego – stracił ukochanego syna Adama, który zmarł na gruźlicę. Poświęcił mu utwór „O Adamie Żeromskim wspomnienie”. W następnych latach powstają kolejne jego dzieła – w 1918r. „Wisła”, w 1922r. „Wiatr od morza” i w 1924r. „Międzymorze”. W utworach tych zawarł najmocniejszy wyraz swego umiłowania dla ziemi ojczystej. „Wiatr od morza” jest utworem, w którym pisarz stosuje i łączy bardzo różne formy – opowiadanie, opis, prozę poetycką i partie naukowo-publicystyczne. W 1921r. powstaje dramat „Ponad śnieg bielszym się stanę”, a w 1923r. „Turoń”. Oba utwory łączyły protest przeciw społecznej krzywdzie z ostrzegawczą wizją rewolucyjnej pomsty ludu. Prawdziwy sukces przyniosła Żeromskiemu dopiero ostatnia z jego sztuk, komedia „Uciekła mi przepióreczka”, której bohater Edward Przełęcki przypomina Judyma, ale Judyma, któgo idea zwycięża. Zalążki z trudem podtrzymywanej wiary w lepszą przyszłość, które odnajdujemy w „Wietrze od morza” i w „Uciekła mi przepióreczka” nie mogły pisarzowi czujnemu na krzywdę ludzką zamknąć oczu. Zdaje sobie coraz jaśniej sprawę, że rzeczywistość w Polsce jest jak najdalsza od jego marzeń. Coraz silniej narasta w nim gorycz i powoli słabnie wiara w zmianę na lepsze. W świadomości Żewromskiego narasta kryzys, którego rezultatem jest ostatnia jego powieść „Przedwiośnie”.

Józef Wybicki

Ten poeta polski pochodzi z Będomina od Kościerzyną. Urodził się w roku 1747, a dokładnie dwudziestego dziewiątego września. W ciągu swojego życia był działaczem politycznym, publicystą dramaturgiem i poetą. Ważnym faktem jest to, że był uczestnikiem konfederacji barskiej. Udało mu się również stać jednym z działaczy Komisji Edukacji Narodowej. Za swego żywota był, również uczestnikiem powstania kościuszkowskiego. Po upadku powstania zaborca kazał go na karę śmierci i skonfiskowanie majątku, lecz udało mu się tego uniknąć poprzez emigrację. W tym celu udał się do Francji, a mianowicie do Paryża. Stał się też osobą ważną podczas powstawania Legionów polskich we Włoszech. Podczas swojego siedemdziesięcio pięcio letniego życia Józef Wybicki pełnił w społeczeństwie role autora artykułów, różnego rodzaju dramatów, oraz wielu bardzo ciekawych wierszy. Sławę przyniosło mu dzieło pod tytułem „Kulig” i kolejne z większych dzieł literatury polskiej, a mianowicie tragedia „Zygmunt August”. Był autorem dzieła, które przyniosło mu ponadczasową chwałę, czyli „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”. Swoich dni doczekał w spokoju w Manieczkach pod Poznaniem w 1822 roku.

Progresywne supergrupy

OSI – „Office of Strategic Influence” (2003). Na potrzeby tej płyty swoje siły połączyła cała czołówka progresywnego grania, z muzykami Fates Warning, Dream Theater i Porcupine Tree na czele. Kluczem do sukcesu (album został uznany za jedno z najlepszych progresywnych wydawnictw ostatnich dwudziestu lat) okazał się nowy muzyczny pomysł, łączący ciężkie, progmetalowe dźwięki z bogatymi aranżacjami mistrza elektroniki – Kevina Moore’a. Gordian Knot „Gordian Knot” (1998).Sean Malone, lider death metalowej formacji Cynic, skupił wokół siebie najlepszych instrumentalistów, w tym Treya Gunna z King Crimson i Johna Myunga z Dream Theater. Efektem jest instrumentalna płyta pełna niesamowitych gitarowych popisów, utrzymanych w ryzach klimatycznych, pulsujących rytmów, kojarzących się przede wszystkim z „Discipline” King Crimson. Proto-Kaw – „Before Became After” (2004). Znany z Kansas Kerry Livgren i jego koledzy sprzed 35 lat. Proto-Kaw to zespół, który nigdy nie nagrał płyty. Dziś dziadki (wśród nich trener piłki nożnej i telewizyjny technik) pokazują młodzieży jak grać, łącząc klimat dawnych lat ze świeżością, jaką nie mogą się pochwalić nawet znacznie młodsze zespoły. Znajomość obowiązkowa.

„Młyn wodny w Flatford”

Obraz pod tytułem „Młyn wodny w Flatford” namalował John Constable. Jeden z największych malarzy angielskich dziewiętnastego wieku. Szczególne zamiłowaniem darzył pejzaże szczególnie te ze zmianami pogody. Artysta ten urodził si w East Berghold w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym szóstym. Zmarł w Londynie w roku tysiąc osiemset trzydziestym siódmym. Namalowany został na płótnie. Ma duże wymiary. Mierzy dokładni Sto jeden centymetrów na sto dwadzieścia siedem centymetrów. Znajduje się obecnie w Tate Gallery w Londynie. Na pierwszym planie widzimy chłopca na koniu. Ca nim zaś po obu stronach rzeki dwoje mężczyzn. Na drugim planie widzimy ciągnącą się dalej rzekę, drogę (na drodze stoi mężczyzna) oraz drzewa. Na trzecim zaś dostrzec możemy most i miasto. Kolory są raczej ciepłe i ziemiste. Drzewa malowane z niezwykła starannością. Artysta malował tu swe rodzinne strony i malował to dzieło z niezwykłą miłością. Światło realne. Światłocień dość wyraźny. Perspektywa mieszana zbieżna z powietrzną malarską.

Zygmunt Krasiński

Ten poeta polski urodzony został w roku 1812, a dokładniej dziewiętnastego lutego w jednym z najpiękniejszych miast Europy, czyli w Paryżu. Był on synem Marii z Radziwiłłów oraz hr. Wincentego Krasińskiego. Po matce odziedziczył słabe nerwy. Jego ojciec był członkiem rosyjskiej Rady Państwa. Zygmunt był podporządkowany swojemu ojcu do samego końca. Wincenty wywierał ogromny wpływ i presje na swojego syna, a ten ulegał mu przez całe życie. Był osobą patriotyczną, ale przez to, że wiecznie był posłuszny ojcu nie wziął udziału w powstaniu listopadowym przez zakaz ojca. Wpływ był do tego stopnia rozszerzony, że Wincenty wywarł na swoim synu ślub z Ewą Barnicką. Zygmunt po zakończeniu liceum w Warszawie, nasz poeta rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim w kierunku prawniczym, które później kontynuował w Genewie. Po matce odziedziczył również słabe zdrowie, przez co często podróżował do Florencji, Wenecji, Neapolu, Rzymu. Stał się osobą popularną. Dzięki temu poznał wiele sławnych w tamtych czasach osobistości. Jak przystało na poetę romantycznego w jego życiu ważną role odgrywały kobiety. Dożył swoich dni w Paryżu, umierając dwudziestego trzeciego lutego 1859 roku.

Naiwna muzyka

Sukces Britney Spears był tym, co udowadniają zwolennicy życia na amerykańskiej ziemi – że słynny american dream się może spełnić. Każdy może być pucybutem, a dzień później milionerem. Próbowano zdublować to wieloma postaciami jej bliskimi, ale żadna z nich nie była taka jak ona. No właśnie – czyli jaka? Co stanowi o wielkim sukcesie Britney Spears?Jej muzyka uderzała we właściwą publiczność – nastoletnich znudzonych dzieciaków z sąsiedztwa. Dziewczyny wpatrywały się w nią z zachwytem mówiącym, jaka ta Britney jest cudowna, a chłopaki wirtualnie detonowali swoje seksualne bomby. Dla każdego coś dobrego. I to chwyciło z mocą, jak nigdy do tej pory. Madonna była przy niej starzejącą się panią, która musi zejść z tronu. Od dziecka była stworzona do takiej roli – po szkole systematycznie uczestniczyła w naukach tańca, śpiewała w szkolnym chórze. Rodzice dopilnowali, żeby nie wychowała im się kolejna dziewczyna, która uzależniona będzie od faceta, jakiego sobie znajdzie na miejskiej potańcówce. Właściwie to sukces Spears uratował ich od bankructwa. Druga płyta była równie naiwna i głupia, opowiadała o tym samym, co poprzednio. Sukces podobny.

Diana w kąpieli”

Dzieło pod tytułem „Diana w kąpieli” namalował Francois Clouet. Artysta ten urodził się w Tourus w roku tysiąc pięćset dwudziestym,zmarł zaś w Paryżu w roku tysiąc pięćset siedemdziesiątym drugim. Dzieło to pochodzi z laty tysiąc pięćset pięćdziesiąt – tysiąc pięćset sześćdziesiąt. Namalowany jest na desce. Ma dość duże rozmiary. Mierzy dokładnie sto trzydzieści trzy centymetry na sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry. Znajduje się obecnie w Musee des Beaux-Arts w Rouen. Na dziele tym widzimy cztery postacie kobiece i trzy męskie. Kobiety prócz jednej są ukazane w akcie. Obok nich skaczą i grają na instrumentach dwa satyry(zwane też Panami). W oddali na koniu jedzie obrazy w pasiasty strój rycerz. U kopyt konia biga radośnie pies. Kompozycja otwarta statyczna. Perspektywa powietrzna malarska. Szeroka gama barw. Zarówno kolory ciepłe jak i. Światłocień miękki łagodnie wymodelowany. 0Obraz szczegółowy jednak postacie nie są zbytnio urodziwe. Mają dziwne grymasy na twarzy nie pasujące odo obrazu. Rycerz na koniu jest wyimaginowanym portretem Henryka drugiego.

Maria Kuncewiczowa, życie i twórczość

Maria Kuncewiczowa urodziła się 30 października 1988 w Rosji, w rodzinie inteligenckiej, patriotycznej. Jej matka była skrzypaczką, ojciec nauczycielem. Od 1900 roku rodzina zamieszkała w rodzinnym kraju, czyli w Polsce. Kuncewiczową od zawsze fascynowała muzyka, dlatego też zdecydowała się podjąć studia muzyczne, w międzyczasie studiowała też literaturę francuską i polonistykę na uniwesytetach warszawskich, krakowskich i paryskich. Pisała również w języku angielskim, stworzyła dzieła opisujące wkład Polski w literaturę światową – „The Modern Polish Prose” oraz później „The Modern Polish Mind”. Jedną z najbardziej znanych powieści Marii Kuncewiczowej jest „Cudzoziemka”. Ten utwór reprezentuje prozę psychologiczno-obyczajową. Powieść „Cudzoziemka” ukazuje w niezwykle sugestywny sposób portret kobiety, zawiedzionej w uczuciach i niespełnionej w ambicjach życiowych. Pojawiają się liczne elementy analizy psychologicznej głównej bohaterki powieści – tytułowej cudzoziemki, czyli Róży. Znane są również inne utwory Marii Kuncewiczowej, na przykład „Twarz mężczyzny”, „Zmowa nieobecnych”, „Leśnik”. Na uwagę zasługuje fakt, że Kuncewiczowa jest autorką pierwszej polskiej powieści radiowej pod tytułem „Dni powszednie państwa Kowalskich”. Maria Kuncewiczowa napisała również dwa tomy opowiadań „Dwa krańce”. Maria Kuncewiczowa zmarła w Lublinie, w 15 lipca 1989r).

Tren X i XI

Tren X – rozpoczyna się apostrofą do Urszulki. Tren założony z pytań dotyczących tego, co dzieje się ze zmarłym dzieckiem. Kochanowski odwołuje się do mitologii greckiej. Pyta, czy Urszulka jest w wodach Styksu. Zastanawia się, czy córka go pamięta, czy znajduje się teraz w niebie czy moze na wyspach szczęśliwych, pojawia się również koncepcja reinkarnacji. Krótkie życie Urszulki jest dla poety przyczyną wielkiego żalu. Mnogość systemów wartości przywołanych w wierszu i wspomnianych religii wskazuje na mocne załamanie systemu wartości poety i jego światopoglądu. Tren jest również wyrazem kryzysu religijnego. Kochanowski bardzo pragnie zobaczyć córkę. Tren XI – Rozpoczyna się od przytoczenia wypowiedzi Brutusa: „Fraszka cnota”, co jest wyrazem zupełnego załamania światopoglądu poety, który we wcześniejszej twórczości uważał właśnie cnotę za największą wartosć.Teraz cnota znaczy dla niego tyle co fraszka – jest czymś błahym. Kochanowski próbuje udowodnić, że cnota nie jest żadną gwarancją, że w życiu będą tylko szczęśliwe chwile. Wszystko jest w rekach losu, który jest przewrotny, nieprzewidywalny, przez Kochanowskiego nazwany wrogiem. Nie ma żadnego ratunku przed fatum, dla którego wszyscy są równie, nie ma znaczenia wiek, pochodzenie czy mądrość. Ludziom tylko wydaje się, że mają wpływ na to, co się wokół nich dzieje, chcą zagłębiać tjemnice niedostępne dla ludzi. Szukają odpowiedzi w snach, chociaż zdają sobie sprawę, że tajemnicy nie odkryją nigdy do końca. Na koniec poeta zwraca się do żałości. Obawia się, że z bólu i żalu po stracie córki straci rozum.

Mieszko I i jego zasługi

Państwo Polan było potężne już za panowania Siemowita, Lestka i Siemomysła, ale dopiero nowy władca – Mieszko I – wprowadził je w złoty wiek. To właśnie Mieszko I znacznie rozszerzył granice państwa, już wtedy Polski, część ziem (jak na przykład Kujawy czy Wielkopolskę) odziedziczył, pozostałe (Śląsk, Pomorze Gdańskie, Pomorze Zachodnie, Małopolskę) po prostu podbił. Był władcą poważanym przez poddanych i przez państwa ościenne. Sławę państwa polskiego rozgłaszali po świecie wędrowni kupcy i podróżnicy. W Polsce najliczniejszą warstwę społeczną stanowili kmiecie – wolni chłopi, których obowiązkiem była uprawa ziemi, przy czym z ich pracy utrzymywało się całe państwo, musieli oni także oddawać daninę. Obroną państwa zajmowali się wojowie, których liczba dochodziła do trzech tysięcy, byli dobrze wyszkoleni i waleczni. Niektórzy wyposażeni byli w hełmy i tarcze, mieli również konie, inni walczyli „na piechotę”. Dwór Mieszka I otaczały ich mieszkania, a także wsie, których mieszkańcy trudnili się różnorakim rzemiosłem. Nazwy tych wsi wywodziły się od rodzaju tego rzemiosła, czyli jeśli we wsi wyrabiane były szczyty (tarcze) nazywano taką osadę Szczytnikami, jeżeli mieszkańcy zajmowali się wyprawianiem skóry – wieś nazywała się Garbary, i tak dalej. Chaty kmieci i rzemieślników były zbudowane z drewna, podobnie jak i znacznie okazalsze grody władców. W grodach, którymi rządzili urzędnicy – komesi, podczas ataku wroga chronili się ludzie z okolicznych wiosek.

Ignacy Krasicki

Te poeta urodził się w 1735 roku a dokładnie trzeciego marca. Pochodzi on z Dubiecka. Urodził się w rodzinie szlacheckiej. Jako młody chłopiec wychowywał się u cioci Sapieżyny Anny. W roku 1743 zaczął naukę w jezuickim kolegium lwowskim, które ukończył w roku 1750. Następnie rozpoczął studia w Warszawie w seminarium misjonarzy przy kościele świętego krzyża. Kolejne kroki edukacji stawiał w Rzymie do, którego wyjechał w 1759 roku. Po powrocie z Rzymu Ignacy Krasicki w 1765 roku został prezydentem trybunału małopolskiego dzięki poparciu, jakie otrzymał ze strony króla Augusta Poniatowskiego. Pomimo funkcji prezydenta trybunału pisywał, również artykuły do pisma „Monitor”. Poeta ten dożył pierwszego rozbioru polski. Jego diecezja stała się częścią zaboru pruskiego. Przez ograniczenie zaborem Ignacy Krasicki więcej czasu poświęcał na opisywaniu i zwiększaniu chwały rezydencji, w której zamieszkiwał, czyli Heilsberga. Byłą to bardzo pięknie urządzona posiadłość. Ignacy Krasicki w swojej posiadłości posiadał wystawne meble, piękne obrazy, mnóstwo wielkich dzieł sztuki. Poeta pomimo zaboru pruskiego nadal prowadził wielkopański styl życia.

Spears i Timberlake

Poznali się w dzieciństwie, kiedy jeszcze wszystko było przed nimi. Było to w telewizyjnym programie fan klubu Myszki Miki. On żył na podobnych warunkach, co ona – mieszkał w małym miasteczku, miał normalne dzieciństwo z małymi wpadkami po drodze. Ich drogi złączyły się z powrotem, kiedy obydwoje już byli wielkimi postaciami. Amerykanie i cały świat ich uwielbiał. Młodzi, piękni, bogaci, sławni, obydwoje odniosło sukces na własny rachunek, a teraz są razem. No i trzymają się świętej doktryny seksu po ślubie. Tak przynajmniej deklarowali. Wszystko było piękne, gazety i telewizja ich uwielbiały, ponieważ byli oni uosobieniem ludzkich pragnień – mieli wszystko, czego człowiek potrzebował do szczęścia, niczym się nie musieli martwić. Ich zadaniem było po prostu być. Kiedy się rozeszli, plotkarski świat aż się zatrząsł. BBC nawet podało tę informację jako temat dnia. Justin Timberlake dodatkowo, delikatnie mówiąc, nie zachował się jak dorosły facet – wszystkie pikantne szczegóły na temat jego i Britney sprzedawał mediom – zdawkowo, ale jednak. To właśnie od niego wyszła informacja, że Spears nie jest dziewicą już od dawna. To była pierwsza poważna porażka Księżniczki Popu.

Cechy prozy Brunona Schultza

Bruno Schultz reprezentuje twórczość dwudziestolecia międzywojennego. Jego ojciec był żydowskim kupcem. Bruno studiował architekturę we Lwowie, był nauczycielem rysunku w gimnazjum w Drohobyczu. Okupację przeżył w swoim rodzinnym mieście. W 1941 roku został zamknięty w getcie i już stamtąd nie wyszedł. Zaistniał dzięki wsparciu Zofii Nałkowskiej. Jego twórczość ma charakter poetycko-wizyjny, występuje kreacjonizm, Schultz chętnie sięga po groteskę i popularny w literaturze motyw labiryntu. W jego opowiadaniach można znaleźć liczne elementy autobiograficzne. Schultz interesował się rozwojem techniki, sięgał po psychoanalizę (intuicjonizm). Fascynowała go proza Kafki, teorie Zygmunta Freuda, występujące w społeczeństwie normy moralne. Wykorzystywał pierwiastki męskie i żeńskie. W jego prozie można zauważyć swoiste połączenie nadrealizmu (kreowania rzeczywistości niezgodnej z prawami rozumu, logiki – koń, który ciągnie dorożkę, zamienia się nagle w konika na biegunach, w środku nocy uczniowie idą do szkoły) z realizmem. Schultz był niezwykle zamknięty w sobie, uchodził za dziwaka, wręcz wizjonera. Główną inspirację twórczą stanowiło dla pisarza dzieciństwo. Poszukiwał usilnie tego, co w człowieku pierwotne, niecywilizowane. Fascynowała go fantastyka, wizyjność, alogiczność. Chętnie i często posługiwał się personifikacją, animizacją. Można w jego twórczości spotkać specyficzne słowa, symbole, pojawiają się też różnego rodzaju obsesje. Szeroko wbudowany jest erotyzm, ekonomika. Bruno Schultz świadomie łamał konwencje gatunkowe, tworzył odbiegającą od realistycznych tematów prozę.

Państwo Polan

Wśród licznych plemion zamieszkujących środkową Europę wyjątkowo dobrą organizacją wyróżniali się Polanie. W swojej wędrówce udało im się znaleźć wyjątkowo korzystne miejsce, w którym to mogli się osiedlić i pozostać w spokoju, ponieważ nie niepokoiło ich żadne państwo sąsiednie. W pobliżu terenów zajmowanych przez Polan rezydowali wyłącznie przyjaźnie nastawieni Wiślanie oraz Słowianie połabscy. Plemię rozwijało się szybko i po pewnym czasie trzej legendarni władcy – Siemowit, Lestek i Siemomysł – założyli na tych terenach państwo Polan. Państwo było za ich panowania pogańskie, ponieważ żaden z trzech władców nie przyjął chrztu. W obecnych czasach Europa nie tolerowała już pozostawania w pogaństwie, więc prędzej czy później państwo zostałoby albo pokonane i poddane przymusowej chrystianizacji, albo też zupełnie zignorowane, nie liczyłoby się zupełnie wśród nawet mniejszych państw europejskich. Obowiązku tego dobrowolnie i chętnie dopełnił kolejny władca państwa – Mieszko I. Przymusowa chrystianizacja spotkała natomiast sąsiednie państwa, na przykład państwo Wiślan. Jego „pogański książę, bardzo potężny siedząc w Wiśle urągał chrześcijanom i szkody im wyrządzał” musiał wyrzec się pogańskich obyczajów pod presją innych narodów, jednak w przeciwieństwie do państwa Polan, państwo Wiślan nie przetrwało długo: przestało istnieć po niezbyt pokojowej ingerencji państwa wielkomorawskiego.

Kultura łużycka

Kultura łużycka była jedną z licznych kultur, które rozwijały się na ziemiach dawnej Polski w czasach, kiedy takiego państwa nie było jeszcze na mapie. Okres jej rozwoju przypada na lata od 1300 do 400 r. p.n.e., było to więc stosunkowo długo i między innymi dlatego kultura łużycka jest tak ważna. Przeprowadzono już wiele badań archeologicznych, doszukując się różnorodnych pozostałości tamtych czasów. Na podstawie znalezionych przedmiotów, fragmentów budynków czy kości stwierdzono, że ludzie nie prowadzili już koczowniczego trybu życia, ale osiedlali się na żyznych i obfitych w wodę i zwierzynę łowną terenach. Budowali drewniane osady – za doskonały przykład takiej osady może służyć Biskupin, choć archeolodzy nie są do końca pewni związków tego grodu z kulturą łużycką, istnieją przypuszczenia, że Biskupin może być nieco starszy. Gród obecnie zrekonstruowano, więc każdy może sobie obejrzeć, jak wyglądało życie w tamtych czasach. Biskupin otoczony jest obwarowaniami, co może świadczyć o licznych walkach, prowadzonych przez naszych przodków. Mieszkańcy pradawnych osad zdobywali, ale i sami byli zdobywani, stąd konieczność budowania fortyfikacji. Wał obronny skonstruowany był z wypełnionych ziemią lub gruzem drewnianych pudeł, naokoło niego z kolei tworzono falochron. W dno jeziora (stąd najczęściej osady budowano na wyspach, woda dawała naturalną ochronę) wbijano zaostrzone, mocne drągi. Fortyfikacje broniły dostępu do trzynastu rzędów drewnianych domów. Mieszkańcy grodów takich jak Biskupin zajmowali się rolnictwem, hodowlą, polowaniem, wyrabiali płócienne ubrania i różne pomocne narzędzia. Handlowali z różnymi innymi narodami, ponieważ część przedmiotów znalezionych w Biskupinie pochodziła z obszarów innych krajów. Do innych znanych pozostałości kultury łużyckiej należą dekoracyjne miecze antenowe.

Tren XV i XVI

Tren XV – W apostrofie zwraca się do Erato i natchnienia, pokłada w twórczości nadzieję na ukojenie bólu. Chce pisać wiersze, póki nie umarł z żalu.Płacz swój porównuje do płaczu krwawego. Porównuje swoją krzywdę do cierpienia Niobe, która straciła czternaścioro dzieci. Zwraca się do Niobe bezpośrednio, zadaje ironiczne pytanie, mówi, że straciła dzieci z własnej bezmyślności. Pyta, jak można chcieć żyć z takim cierpieniem. Pyta Apolla i Latone czenu nie pozwalają umrzeć Niobe, wskazuje im owody, dla których mogliby ją uśmiercić. Jednym z nich jej wina jaką ponosi Niobe, a drugim zwykła litość. Niobe, nawet zamieniona w kamień cały czas płacze i cierpi. Ból rodzica po śmierci dzieci niegdy się nie skończy i nie można go niczym ukoić. Tren XVI. Na początku autor określa swój ból. Ze smutku porzuca nie tylko pisanie, ale także obawia się czy nie straci życia. Zastanawia się czy to tylko sen, czy może niestety jednak jawa. Ironizuje, mówiąc o postawie stoickiej. Stwierdza, że człowiekowi szczęśliwemu łatwo mówić, że w czasie nieszczęścia zachowa się z takim samym spokojem i równowagą jak w godzinach dobrych. Kiedy jesteśmy młodzi nie myslimy o śmierci, lekceważymy ją. Kiedy dotknie człowieka smutek, nie potrafi żyć tak jak w czasach radości i szczęścia, według zasad, które są wtedy dla niego ważne. Śmiercią zaczynamy się przejmować dopiero, kiedy jest ona blisko. Zwraca się do Cycerona, dziwiąc się, że nie potrafił on zapanować nad emocjami w momencie opuszczania miasta. Z powodu śmierci nie anuje nad swoimi uczuciami. W sytuacji, gdy dotyka człowieka nieszczęście trudno zachować spokój. Cyceron sam wpajając ludziom zasady stoickie, sam nie potrafił wcielić ich w życie. Poeta odwołuje się do podobnych sytuacji w życiu ich obu. Okazuje się, że zasady stoickie ciężko jest wcielić w życie. Jedynym lekiem na rany jest czas. Ostatnia zwrotka to apostrofa do czasu z prośbami o wyleczenie ran. Wiersz ma budowę stroficzną i jest pisany strofą saficką ( 11 – 11 – 11 – 5)

Romantyzm w literaturze

Romantyzm powstał w sztuce jako bunt przeciwko ustalonym normom, sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, popularnych w oświeceniu. Nowy kierunek czerpał z haseł Rewolucji Francuskiej.
Romantycy dzieli świat na materialny i duchowy, gdzie bliższy był im ten drugi. Zwracali oni szczególną uwagę na życie wewnętrzne człowieka, poszukując emocji i uczuć oraz indywidualizmu pojedynczej jednostki. W literaturze został stworzony pewien schemat bohatera romantycznego. Był indywidualistą, bardzo wrażliwym, ciągle targanym sprzecznymi emocjami. Buntował się przeciwko codzienności i schematom, walczył w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla bohatera romantycznego była miłość, najpiękniejsza i potężna, potrafiąca zawładnąć całą duszą i umysłem.
Jedną z najbardziej znanych powieści romantyzmu jest niemieckie dzieło Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jednak po publikacji tej powieści, wielu młodych ludzi wzięło za wzór głównego bohatera, co spowodowało w Europie falę samobójstw.