Reżyserzy polskiego teatru

Spektakl teatralny to nie tylko gra aktorów, którzy są najbardziej dostrzegalni w przedstawieniu, ale również reżyser, którego osoby nie widać. On czuwa nad całokształtem sztuki, spójną całością, grą aktorów, muzyką. Jednym z pierwszych, polskich reżyserów teatralnych był Wojciech Bogusławski. Został dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie, a zarazem spełniał się jednocześnie jako aktor i dramatopisarz. Nadał swoim przedstawieniom charakterystyczny styl. Często wtrącał elementy egzotyczne, charakteryzujące się barwnością, które przepełnione były melodyjnymi piosenkami.
Był twórcą teatru dla mas. Tworzył zrozumiałe sztuki i stosował skromne środki artystyczne, chociaż ze względu na czas jego twórczości, spektakle zawierały ukryte podteksty polityczne. Jego sztuki były lubiane za dynamikę życia i czar. Największe dzieło Bogusławskiego to „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”.

Film historyczny


Film historyczny przedstawia minione wydarzenia, to co działo się faktycznie, ukazuje prawdziwą historię i prawdziwych ludzi. Jest chętnie oglądanym filmem, gdyż ludzie nadal interesują się przeszłością, faktami i dokumentami, które świadczą o ich dziejach. To jeden z najstarszych gatunków filmowych, sięgający początków kina.
Uznanym twórcą filmów historycznych był David Wark Griffith. To autor takich filmów jak: „Narodziny narodu”-1915r. i „Nietolerancja”-1916r. Jedną z odmian filmu historycznego jest reinscenizacja zdarzeń, w której wyróżniał się Georges Melies. Wyreżyserował on w 1899r. „Sprawę Dreyfusa”. Na film składa się kilkanaście scen, które przedstawiają kolejne elementy przebiegającej sprawy sądzonego francuskiego kapitana. Podobnie zobrazowali historię Ernst Lubitsch w filmie „Madame Dubarry”-1919r. i Abel Gance w filmie „Napoleon”-1926r. Inną odmianą tego typu filmu jest paradokumentalna rekonstrukcja autentycznych wydarzeń z przeszłości. Fabuła wzbogacona jest o elementy poetyki dokumentu.

Teatr dalekiego Wschodu

Sztuka teatralna Dalekiego Wschodu to przekaz za pomocą symboli, które skrywają się w śpiewie, tańcu, głośnej orientalnej muzyce, gestach, ruchu ciała, akrobacjach, maskach, makijażu, kostiumach itp. Zawiera się w niej sztuka Chin, Japonii i Korei. Celem teatru azjatyckiego jest przekazanie określonej idei w przeciwieństwie do sztuki europejskiej, która realistycznie ukazuje sceny dramatyczne. Są to przedstawienia o charakterze religijnym i tematyką zaczerpniętą z baśni legend i mitów.
Teatr chiński ma kilkutysięczną tradycję. Polega na połączeniu akrobacji, pantomimy i charakterystycznej muzyki a jego ideą jest zjednanie sobie sił nadprzyrodzonych dla spraw ziemskich.
Najdawniejsze są szamańskie tańce uwielbienia, później zaistniał teatr cieni-ok. 300 lat p.n.e. Dramat zaczął się rozwijać za cesarza Xuanzonga (713-756), który założył Cesarską Akademię Teatralną. W X wieku do gry aktorskiej włączono oprócz śpiewu i tańca sceny obrazujące wydarzenia historyczne, co dało początek klasycznemu dramatowi chińskiemu.