Witold Gombrowicz

Witold Gombrowicz to twórca doby dwudziestolecia międzywojennego. Urodził się w Polsce, wiele lat spędził poza granicami kraju, między innymi w Argentynie („Transatlantyk”), w Paryżu, w Berlinie. Głośne jego utwory to „Iwona, księżniczka Burgunda”, „Ślub” – dramat, jedna z największych i najważniejszych sztuk, „Transatlantyk” – powieść, której fabuła nawiązuje do emigracyjnych doświadczeń pisarza, „Pornografia” – utwór, w którym dominuje tematyka erotyczna oraz występują wyraźne nawiązania do groteski, „Operetka” – freudystyczno-groteskowa wizja rewolucji społecznej. Ważną rolę w twórczości Gombrowicza odegrała również powieść „Ferdydurke”, otoczona aurą skandalu. Kiedy pojawiła się drukiem, wywołała duże poruszenie w środowisku krytyków. Bruno Schultz podziwiał odwagę autora, ale były tez ataki na jego osobę, że zszargał świętości, że kpił z wartości moralnych, że uderzał w środowisko konserwatywne. Tematyka utworów Gombrowicza sprawia, że był on postrzegany jako prowokator, obrazoburca, ponieważ z łatwością łamał stereotypy, schematy, posługiwał się specyficznym humorem. Nie obawiał się mówić odważnie o erotyce. Wprowadził pojęcia „gęba”, „łydka” i „pupa”. Bardzo ważnym zagadnieniem jest też pojęcie formy. Podobnie jak u Witkacego, tak i u Gombrowicza pojawia się absurd i groteska. Powieść „Ferdydurke” należy do dzieł awangardowych.

Stanisław Staszic

Ten poeta polski urodził się w roku 1755 w mieście Pile. Był dobrze urodzonym chłopcem, bo pochodził z rodziny mieszczańskiej. Był synem burmistrza Piły. Pokierował się w stronę stanu duchownego, szukając możliwości rozwinięcia kariery naukowej i literackiej. Rozpoczął seminarium duchowne w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji w seminarium postanowił spróbować sił za granicą. W tym celu udał się do Francji, a następnie do Niemiec. Po zakończeniu edukacji postanowił powrócić do kraju. Znalazł zajęcie jako wychowawca synów mecenasa Andrzeja Zamoyskiego. W trakcie pobytu w jego domu, zaczął się interesować kwestią polskiej sceny politycznej. Na tej podstawie napisał dzieło pod tytułem „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”. Był ważną osobą podczas sejmu czteroletniego. Gdy nastały czasy insurekcji kościuszkowskiej wyjechał poza granice kraju. W okolicach wieku dziewiętnastego założył fundację pod nazwą „Towarzystwo Hrubieszowskie”. Największym dziełem, które powstało podczas jego życia sam Staszic uważał „Ród ludzki”. Między innymi zajmował się również tłumaczeniem, jednym z dzieł, które przełożył własnoręcznie była „Iliada” Homera. Zmarł w 1826 roku w Warszawie.

Adam Naruszewicz

Jest to poeta polski, który urodził się w 1733 roku. Był to poeta, wydawca, historyk, tłumacz. Wywodził się z biedniejszej rodziny magnackiej. W wieku młodzieńczym wiedział, że w przyszłości zacznie studiować, aby zostać kimś znanym. Soje pierwsze studia zaczął w Akademii Wileńskiej. Po ukończeniu akademii udał się do Londynu, aby tam rozszerzać swoje horyzonty. Po powrocie do kraju postanowił wykładać w Warszawie w Collegium Nobilum. Kolejnym etapem w jego życiu było przystąpienie do zakonu jezuitów, które miało miejsce w 1748 roku. Niedługo stał się jednym z najbliższych współpracowników króla Stanisława Augusta. Pomimo ciekawego życia stał się redaktorem gazety „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”. Ważnym faktem z jego życia jest to, że był jednym z uczestników słynnych obiadów czwartkowych. Zniknął z życia publicznego po przeżyciu załamania na skutek paktu, jaki zawarł król, a mianowicie przystąpienia do Targowicy. W krótkim czasie po zniknięciu z życia publicznego zmarł z powodu problemów na tle psychicznym w roku 1796. Adam Naruszewicz stworzył „Historie narodu polskiego”, dzieło to liczyło siedem tomów. Tworzył liczne przekłady i satyry.

„Wodospad Niagara”

Dzieło pod tytułem „Wodospad Niagara” namalował Thomas Cole. Jest to twórca amerykańskiej szkoły pejzażu oraz jej teoretykiem. Urodzony w Bolton l Moors W hrabstwie Lancshire w Anglii w roku tysiąc osiemset pierwszym roku,zmarł w Catskill (Nowy Jork) w roku tysiąc osiemset czterdziestym ósmym. Dzieło pochodzi z roku tysiąc osiemset trzydziestego. Ma średnie wymiary. mierzy dokładnie czterdzieści siedem centymetrów dziewięć milimetrów na sześćdziesiąt centymetrów sześć milimetrów. Znajduj si w Art Institut W Chicago. Kolorystyka tego dzieła jest niezwykle żywa. Ostre pomarańcze i czerwienie mieszają się z chłodnym błękitem nieba. Na pierwszy plan wysuwają się stojący na stromej skale nad wodą dwaj Indianie. Na drugim planie znajduje się basen wodny oraz porastające jego brzegi drzewa. Wodospad jest prawie nie widoczny. Na trzecim planie widzimy wzgórze oraz chmury. Za nich wyłania się jasne żółte światło. Pejzaż ten jest bardzo szczegółowy. Szczególnie że ma nie za duże wymiary. Artysta ukazał w tym dziele swój wielki kunszt gdyż by ł naprawdę wytrawnym pejzażystą.

Polska Mieszka I krajem chrześcijańskim

Mieszko I, choć zdawał sobie sprawę z osiągniętej potęgi, wiedział również, że dopóki nie przyjmie wiary chrześcijańskiej, nie zyska prawdziwego uznania w oczach innych władców i książąt Europy. Jeszcze przed zdecydowaniem się na chrzest, władca ten z wielką gościnnością przyjmował w swym dworze wędrujących duchownych chrześcijańskich. Natomiast w obrębie Polski ludzie wyznawali jeszcze różnych bogów słowiańskich, odprawiali pogańskie obrzędy, zakorzenione od dawna w kulturze tego narodu. Mieszko I przewidywał, że potęga pogańskiego państwa jest zaledwie chwilowa: w X w. wszystkie ważniejsze kraje Europy wyznawały już religię chrześcijańską, poza tym na tereny pogańskiej Polski najeżdżali Niemcy, próbując krzewić wiarę, i jeszcze nie nawróceni Wieleci. Mieszko I rozwiązał problem, porozumiewając się z Czechami, przyjmując od nich wiarę, poślubił również czeską księżniczkę, Dobrawę. Chrzest państwa polskiego, a dokładnie Mieszka I i jego dworu, odbył się w roku 966. Nawrócenie mieszkańców nie było sprawą prostą, ponieważ nie chcieli oni przyjąć wiary chrześcijańskiej i pozostawali wierni dawnym bogom, czcząc ich nierzadko po kryjomu, ale i z tym Mieszko radził sobie całkiem nieźle. W Polsce, w Poznaniu, powstało biskupstwo, a pierwszy biskup, Jordan, podlegał papieżowi, zamiast sąsiedniej i potężnej archidiecezji niemieckiej. Kościół współpracował z władcą, który dzięki nowej wierze stał się powszechnie uznawany przez władców państw sąsiednich. Związki z chrześcijaństwem przyniosły Polsce także szereg innych korzyści, na przykład pojawiły się pierwsze murowane budowle, duchowni nauczali Polaków łaciny itd.

Julian Ursyn Niemcewicz

Ten poeta urodził się w 1758 roku, a dokładnie szesnastego lutego. Poczęty został w miejscowości Skoki. Był pierworodnym snem Marcelego Niemcewicza i Jadwigi Suchodolskiej. Dwanaście lat po urodzeniu zaczął uczęszczać do szkoły rycerskiej. Nauka w tej szkole trwała osiem lat do 1778 roku. Po pewnym czasie otrzymał tytuł adiutanta księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Dużo podróżował po krajach zagranicznych, dzięki temu i częstemu pobytowi w posiadłości Czartoryskich zdobył wielką kulturę umysłową. Jego pierwszym dziełem, dzięki, któremu zaistniał w świecie poezji był przekład francuskiego romansu pod tytułem „N. Bandota”. Julian Ursyn Niemcewicz był posłem inflandzkim na Sejm Wielki. Był uczestnikiem bitwy pod Maciejowicami, gdzie walczył wspólnie z Tadeuszem Kościuszką. Niestety po bitwie dostał się do niewoli, przetrzymywany był w niej dwa lata. W roku 1976 wydostał się na wolność. Później zalazł żonę w Ameryce. Dopiero w 1806 roku powrócił do kraju. W niedługim czasie stał się dyrektorem teatru. Stał się wpływowym człowiekiem, ponadto posiadał tytuł prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk, oraz przewodniczącego Działu Nauk. Zmarł w roku 1841.

Ernest Hemingway

Burzliwe i bogate życie pisarza stało się tworzywem jego pisarstwa. W licznych swoich opowiadaniach występuje on pod postacią Nicka Adamsa. Doświadczenia pierwszej wojny światowej znalazły miejsce w powieści „Pożegnanie z bronią” (1929). Uwielbiane przez pisarza polowania weszły do „Zielonych wzgórz Afryki”, znakomitych opowieści „Śniegi Kilimandżaro” oraz „Krótki, szczęśliwy żywot Franciszka MacCombera”. Kilkakrotne pobyty w Hiszpanii i wojna domowa pozwoliły Hemingwayowi stworzyć wielką powieść „Komu bije dzwon” (1944). Echa drugiej wojny światowej odżyły w powieści „Za rzeką w cieniu drzew”. Ulubiona przez pisarza Kuba i jego wyprawy rybackie przyniosły „Starego człowieka i morze” – wyróżnionego Nagrodą Nobla w 1954r. Tak więc, twórczość Ernesta Hemingwaya jest na wskroś autobiograficzna („pulsuje żywym, biologicznym tętnem”). Prozę jego, męską i oszczędną w słowach, wypełnia opis zachowań bohaterów i ich fizycznych właściwości, doznań i działań. Często mówi się o charakterystycznym typie bohatera hemingwayowskiego, jakim jest człowiek silny, panujący nad życiem, pokonujący swoje słabości – jest to na pewno jego bohater pozytywny, ale swój autoportret Hemingway kreśli raczej w osobach mniej heroicznych i bardziej zwyczajnych.

Start

W dawnych czasach obszar dzisiejszej Polski był porośnięty dziewiczymi lasami, przez które w poszukiwaniu miejsca do osiedlenia przemieszczali się członkowie różnych plemion bądź przybysze z istniejących już krajów Europejskich. Lasy roiły się od dzikich zwierząt, na przykład niedźwiedzi i wilków. Ludzie, decydując się na zdobycie tych nieprzystępnych terenów, musieli trzymać się w grupach oraz posiadać odpowiednie uzbrojenie. W miejscach, w których robili postoje, nierzadko zostawali już na zawsze, zachęceni urokiem i bogactwem okolicy, lub część grupy pozostawała, a część wędrowała dalej. Po dawnych mieszkańcach tego obszaru świata pozostały liczne ślady, nie tylko materialne, niektóre należą do dziedzictwa dzisiejszej kultury Polski i innych krajów słowiańskich. Naukowcy, korzystając ze śladów pozostawionych przez pierwszych osadników tych ziem, doszli do wielu interesujących wniosków. Wiadomo między innymi, że na wybranych terenach, pierwsi mieszkańcy karczowali drzewa pod pola uprawne, czyli umieli uprawiać ziemię, mieli też do tego już pewne narzędzia, wykonane z kamienia. Plony przechowywali w naczyniach z wypalonej gliny, takie też naczynia służyły im do gotowania posiłków. Na niektórych misach czy garnkach znajdowały się przeróżne motywy ozdobne, na przykład podobizny zwierząt, kwiatów czy po prostu zwykłe ornamenty. Sposób zdobienia naczyń posłużył naukowcom do ustalenia, jakie kultury wyodrębniły się na ziemiach dawnej Polski. Jedną z takich kultur jest na przykład kultura łużycka.

Reaktywacja

Ostatnie miesiące życia tej gwizdy były prawdziwą operą mydlaną, pretendującą do większej niż to miało miejsce w filmie z Jimem Carreyem „Truman show”. Cały świat obserwował jej kroki, każdy news na jej temat był sensacją. Ćpała, zapijała się, zaczęła świrować w spektakularny sposób, jej dom okrążył hordy dziennikarzy oraz helikopter stacji telewizyjnej kiedy zamknęła się wraz z synami w swojej sypialni. Ale to nie był koniec – zaraz potem wbiegła pół przytomna do fryzjera i zgoliła sobie głowę. To wszystko przestawało być śmieszne – wszystko zmierzało w złym kierunku, zaczęto prorokować, do czego może to doprowadzić. Założono nawet specjalną witrynę internetową, w której spekulowano, kiedy Britney popełni samobójstwo, świadomie lub nie. I kiedy wszyscy już lada dzień oczekiwali właśnie tej wiadomości…Odmiana. Szok. Zaskoczenie. Wszyscy byli zdziwieni. Britney zaczęła jeździć na spotkania AA, samodzielnie uczestniczyła w sesjach ze swoim psychologiem. Pojawiła się na rozdaniu nagród MTV, które ukradła swoją obecnością – była zadbana, uśmiechnięta. Kiedy odbierała nagrodę, podziękowała wszystkim. Plotkarskie gazety to przemilczały.

„Brook Watson i rekin”

Dzieło pod tytułem „Brook Watson i rekin” namalował John Singelton Copley. Artysta urodził się w Bostonie w roku tysiąc siedemset trzydziestym ósmym,zmarł zaś w Londynie w roku tysiąc osiemset piętnastym. Obraz pochodzi z roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Namalowany został na płótnie. Ma bardzo duże wymiary. Mierzy sto osiemdziesiąt trzy centymetry na dwieście trzydzieści centymetrów. Znajduje si w National Gallery of art w Waszyngtonie. Obraz przedstawia scenę z młodości kupca który był zleceniodawca tego obrazu. Widzimy tu jak rybacy ratują młodego Brooka Watsona ze szczęk straszliwego rekina. Na pierwszym planie w toni wody widzimy ukazanego w akcie młodzieńca ( Brook Watson) oraz straszliwego rekina, ma on rozdziawioną paszczę. Na drugim planie w łódce pomagają młodzieńcowi marynarze. Jedni próbują Brooka wyciągnąć inni zaś zabić bestię. Jest ich w łodzi dziewięciu. Na trzecim planie widać przystań. Pełno w niej statków. Obraz wystawiono w Royal Academy w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego. Uważano że odznacza się majestatyczną która jest godna scen religijnych. Stonowany jest w błękitach i ciepłych zieleniach.

Adam Mickiewicz

Ten poeta polski urodził się w roku 1798, a dokładniej dwudziestego czwartego grudnia. Pochodzi z Zaosia, jest to miejscowość znajdująca się niedaleko Nowogródka. Był synem Mikołaja. Ojciec Adama był adwokatem. A mama Adama nazywała się Barbara Majewska. Pochodził z rodzina wielodzietnej. Miał czterech braci. Nasz poeta około roku 1815 ukończył szkołę w Nowogródku. Postanowił, że rozpocznie studia i tak też zrobił. Udał się na uniwersytet Wileński i tam ukończył wydział literatury. Był jednym z założycieli Towarzystwa Filomatów, które powstało około roku 1817. Swoją twórczość otworzył poprzez wydrukowanie pierwszego wiersza pod tytułem „Zima miejska”. Wiersz ten został wystawiony w „Tygodniku Wileńskim” w 1818 roku. Kolejnym etapie w życiu Adama Mickiewicza było wykładanie prawa, literatury i historii szkole w miejscowości o nazwie Kownie. Podczas pracy w tej szkole życie go nie oszczędzało, ponieważ około roku 1820 zmarła mu matka, a niecały rok później jego ukochana kobieta Maryla Wereszczakówna. Podczas tego okresu Adam stworzył wiele dziel. Podczas cierpienia poety powstały cztery części „Dziadów” oraz „Upiór”. Mickiewicz zaczął podróżować po świecie.

Treny IX, X, XI i XII

Treny IX, X, XI zajmują w kompozycji całego cyklu szczególne miejsce.Stanowią apogeum bólu i żalu po straci dziecka, które doprowadza Kochanowskiego, poetę – filozofa, do dania świadectwa kryzysowi wyznawanych pogladów.Treny te zaprzeczają postawie stoickiej, oddają w wątpliwość znaczenie Cnoty i Mądrości, a więc tego wszystkiego, co stanowiło filozoficzny szkielet fraszek i pieśn. Treny dowodzą, że w wyniku cierpienia poeta nie potrafi zachować postawy do której wcześniej sam zachęcał w pieśniach. Jednocześnie treny nabierają uniwersalnego charakteru, ponieważ mówią o człowieku i jego postawie wobec śmierci, która może doprowadzić do wadzenia się z Bogiem, odrzucenia wartości, a nawet szaleństwa. Od tego momentu w cłym cyklu powoli będziemy obserwować próbę godzenia się z losem, Bogiem i powrót do stoickiej postawy dystansu i spokoju. Tren XII. Kochanowski idealizuje zmarłą córkę. Stosuje hiperbole wymieniając wiele epitetów, wyliczając liczne cnoty dziecka. Porównuje ją do kłosu, który nie miał szansy wzejść i wydać plonu. Choć Urszulka była tylko 30-miesięczną dziewczynką już widać było jej wyjątkowość. Była religijna. posłuszna, miała już swoją hierarchię wartości, była dobrze wychowana. Pogrzeb został porównany do siania ziarna.

Nurt neoprogresywny

Marillion – „Brave” (1994). Płyta uznawana powszechnie za najlepszy album Marillion bez Fisha na wokalu i absolutną klasykę gatunku. Koncepcyjny album opowiada smutną historię dziewczyny, która postanawia rozstać się ze swoim życiem, skacząc z mostu. Na wzór „The Wall” Pink Floyd, uzupełniona została pełnometrażowym filmem, ilustrującym tekstową i muzyczną zawartość płyty. The Flower Kings – „Stardust We Are” (1998). The Flower Kings to wyjątkowo „płodny” zespół, który jednak już dawno popadł w rutynę. Jest specjalistą od długich kompozycji, łączących w sobie elementy rocka, jazzu i folku. Ten podwójny album stanowi kwintesencję ich grania i zarazem najciekawsze dokonanie w całej twórczości. Jej finał, tytułowa suita, to jeden z najlepszych progresywnych utworów lat 90. Galahad – „Following Ghosts” (1998). Album łączy tradycyjne neoprogresywne granie w stylu Camel i Twelfth Night z rozbudowaną, nowoczesną elektroniką. Mieszanka klimatów od progmetalu, przez słodkie ballady, po ambient. Wbrew pozorom, powstałej w ten sposób muzyki słucha się jednym tchem i na długo zapada ona w pamięci.

Teofil Lenartowicz

Teofil Urodził się w Warszawie w 1822 roku. Był synem niezamożnego szlachcica. Swoje dzieciństwo wspomina niezbyt ciekawie. Gdy jego ojciec opuścił nasz świat młody Teofil zamieszkał u oczyma, mieszkali na Mazowszu. Gdy ukończył szkołę w Warszawie rozpoczął swoją karierę w sądownictwie. Początki twórczości nie wyglądały różowo. Pierwsze dzieła, jakie tworzył były śpiewane na imprezach okolicznościowych. Pomimo tego te utwory, które były grane do muzyki Ignacego Komorowskiego szybko zaczęły się cieszyć popularnością i poparciem słuchaczy. Ważnym elementem w jego życiu była działalność spiskowa, przez którą to musiał się ukrywać, aby uniknąć więzienia. Około roku 1849 musiał uciekać do Drezna. Kolejnym etapem w jego podróży było zatrzymanie się na Łużyce. Po roku 1860 udał się do Florencji, tam poznał i poślubił panią Szymanowską. Kilka bardzo ważnych dla poety czynników przyczyniło się do tego, że popadł w depresje. Kolejnym dość istotnym etapem w jego życiu była praca na uniwersytecie bolońskim. Jego ulubioną dziedzina twórczości była liryka. Jego utwory cieszyły się wielką popularnością. Teofil Lenartowicz zmarł we Florencji w roku 1893.

Twórczość Stefana Żeromskiego po pierwszej wojnie światowej w latach 1914-1925

W latach pierwszej wojny światowej Stefan Żeromski mieszkał w Zakopanem pracując nad zaczętym jeszcze przed wojną cyklem powieściowym „Walka z szatanem”. Dwa pierwsze tomy tego cyklu – „Nawracanie Judasza” i „Zamieć” – ukazały się w 1916r., a tom trzeci „Charitas” ukazał się w 1919 roku. Bohaterem dwóch pierwszych tomów jest Ryszard Nienaski. Pobyt w Galicji i obserwacja tamtych stosunków zaostrzyły krytycyzm Żeromskiego. Po wyzwoleniu przeniósł się do Warszawy i z pełną energią oddał się rozlicznym funkcjom społecznym. W 1920r. objeżdżał wraz z Kasprowiczem tereny plebiscytowe na Warmii i Mazurach, współdziałał też w założeniu Towarzystwa Przyjaciół Pomorza. W 1918r. Żeromski doznał ciężkiego ciosu osobistego – stracił ukochanego syna Adama, który zmarł na gruźlicę. Poświęcił mu utwór „O Adamie Żeromskim wspomnienie”. W następnych latach powstają kolejne jego dzieła – w 1918r. „Wisła”, w 1922r. „Wiatr od morza” i w 1924r. „Międzymorze”. W utworach tych zawarł najmocniejszy wyraz swego umiłowania dla ziemi ojczystej. „Wiatr od morza” jest utworem, w którym pisarz stosuje i łączy bardzo różne formy – opowiadanie, opis, prozę poetycką i partie naukowo-publicystyczne. W 1921r. powstaje dramat „Ponad śnieg bielszym się stanę”, a w 1923r. „Turoń”. Oba utwory łączyły protest przeciw społecznej krzywdzie z ostrzegawczą wizją rewolucyjnej pomsty ludu. Prawdziwy sukces przyniosła Żeromskiemu dopiero ostatnia z jego sztuk, komedia „Uciekła mi przepióreczka”, której bohater Edward Przełęcki przypomina Judyma, ale Judyma, któgo idea zwycięża. Zalążki z trudem podtrzymywanej wiary w lepszą przyszłość, które odnajdujemy w „Wietrze od morza” i w „Uciekła mi przepióreczka” nie mogły pisarzowi czujnemu na krzywdę ludzką zamknąć oczu. Zdaje sobie coraz jaśniej sprawę, że rzeczywistość w Polsce jest jak najdalsza od jego marzeń. Coraz silniej narasta w nim gorycz i powoli słabnie wiara w zmianę na lepsze. W świadomości Żewromskiego narasta kryzys, którego rezultatem jest ostatnia jego powieść „Przedwiośnie”.

Józef Wybicki

Ten poeta polski pochodzi z Będomina od Kościerzyną. Urodził się w roku 1747, a dokładnie dwudziestego dziewiątego września. W ciągu swojego życia był działaczem politycznym, publicystą dramaturgiem i poetą. Ważnym faktem jest to, że był uczestnikiem konfederacji barskiej. Udało mu się również stać jednym z działaczy Komisji Edukacji Narodowej. Za swego żywota był, również uczestnikiem powstania kościuszkowskiego. Po upadku powstania zaborca kazał go na karę śmierci i skonfiskowanie majątku, lecz udało mu się tego uniknąć poprzez emigrację. W tym celu udał się do Francji, a mianowicie do Paryża. Stał się też osobą ważną podczas powstawania Legionów polskich we Włoszech. Podczas swojego siedemdziesięcio pięcio letniego życia Józef Wybicki pełnił w społeczeństwie role autora artykułów, różnego rodzaju dramatów, oraz wielu bardzo ciekawych wierszy. Sławę przyniosło mu dzieło pod tytułem „Kulig” i kolejne z większych dzieł literatury polskiej, a mianowicie tragedia „Zygmunt August”. Był autorem dzieła, które przyniosło mu ponadczasową chwałę, czyli „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”. Swoich dni doczekał w spokoju w Manieczkach pod Poznaniem w 1822 roku.

Zygmunt Krasiński

Ten poeta polski urodzony został w roku 1812, a dokładniej dziewiętnastego lutego w jednym z najpiękniejszych miast Europy, czyli w Paryżu. Był on synem Marii z Radziwiłłów oraz hr. Wincentego Krasińskiego. Po matce odziedziczył słabe nerwy. Jego ojciec był członkiem rosyjskiej Rady Państwa. Zygmunt był podporządkowany swojemu ojcu do samego końca. Wincenty wywierał ogromny wpływ i presje na swojego syna, a ten ulegał mu przez całe życie. Był osobą patriotyczną, ale przez to, że wiecznie był posłuszny ojcu nie wziął udziału w powstaniu listopadowym przez zakaz ojca. Wpływ był do tego stopnia rozszerzony, że Wincenty wywarł na swoim synu ślub z Ewą Barnicką. Zygmunt po zakończeniu liceum w Warszawie, nasz poeta rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim w kierunku prawniczym, które później kontynuował w Genewie. Po matce odziedziczył również słabe zdrowie, przez co często podróżował do Florencji, Wenecji, Neapolu, Rzymu. Stał się osobą popularną. Dzięki temu poznał wiele sławnych w tamtych czasach osobistości. Jak przystało na poetę romantycznego w jego życiu ważną role odgrywały kobiety. Dożył swoich dni w Paryżu, umierając dwudziestego trzeciego lutego 1859 roku.

Cyprian Kamil Norwid

Ten poeta polski urodzony został w roku 1821, a dokładniej dwudziestego czwartego września. Pochodził z małej wsi Laskowo-Głuchy. Wywodził się z rodziny szlacheckiej. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ miał czworo rodzeństwa. Życie nie oszczędzało od najmłodszych lat, ponieważ już wieku czterech lat zmarła mu mama. Już od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie literaturą. Pierwsze kroki edukacji stawiał w gimnazjum Praktyczno-Pedagogicznym w Warszawie. Następnie w okolicach roku 1835 zmarł mu ojciec. Dzieci zostały bez opiekunów. Gromadką potomstwa Norwidów zaopiekował się Ksawery Dybowski. Miał trochę szczęścia w życiu i odzyskał spadek po matce, dzięki czemu mógł odbyć wiele ciekawych podróży, głównie po Europie. Kiedy zwiedzał Włochy zakochał się, ale nieudanie ulokował swoje uczucia i przez wiele lat wisiało to nad nim wprawiając go w zły humor. Studiował rzeźbę u wielce sławnego Luigi Pampalaoniego. Twórczość Cypriana Kamila Norwida była ogromna, niestety za życia ukazało się niewiele z jego dzieł. Z kolei po jego śmierci zyskał wielką sławę. Nasz poeta zmarł dwudziestego maja 1883. Do końca swoich dni został w granicach swojego ojczystego kraju.

Diana w kąpieli”

Dzieło pod tytułem „Diana w kąpieli” namalował Francois Clouet. Artysta ten urodził się w Tourus w roku tysiąc pięćset dwudziestym,zmarł zaś w Paryżu w roku tysiąc pięćset siedemdziesiątym drugim. Dzieło to pochodzi z laty tysiąc pięćset pięćdziesiąt – tysiąc pięćset sześćdziesiąt. Namalowany jest na desce. Ma dość duże rozmiary. Mierzy dokładnie sto trzydzieści trzy centymetry na sto dziewięćdziesiąt dwa centymetry. Znajduje się obecnie w Musee des Beaux-Arts w Rouen. Na dziele tym widzimy cztery postacie kobiece i trzy męskie. Kobiety prócz jednej są ukazane w akcie. Obok nich skaczą i grają na instrumentach dwa satyry(zwane też Panami). W oddali na koniu jedzie obrazy w pasiasty strój rycerz. U kopyt konia biga radośnie pies. Kompozycja otwarta statyczna. Perspektywa powietrzna malarska. Szeroka gama barw. Zarówno kolory ciepłe jak i. Światłocień miękki łagodnie wymodelowany. 0Obraz szczegółowy jednak postacie nie są zbytnio urodziwe. Mają dziwne grymasy na twarzy nie pasujące odo obrazu. Rycerz na koniu jest wyimaginowanym portretem Henryka drugiego.

Stanisław Trembecki

Poeta polski urodzony w 1739 roku. Zmarł około siedemdziesięciu trzech lat później, czyli okolicach roku 1812. Wywodził się z niezbyt zamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył szkoły w Krakowie. Po ukończeniu edukacji w Polsce postanowił poszerzać swoje horyzonty za granią, a mianowicie we Francji. Spędził tam kilka lat życia. Przez ten okres popadł w wielkie długi, więc postanowił wrócić do kraju. Na szczęście po powrocie zaczęło mu się układać. Zdobył tytuł szambelana królewskiego. Po niedługim czasie został poetą dworskim. Stał się wiernym poddanym Stanisława Augusta. Bardzo lubił oddawać się hulankom, wyjeżdżał na różnego rodzaju bale i zabawy, które coraz bardziej go rujnowały. Nie potrafił poradzić sobie ze swoją dusz hazardzisty, co zaczęło wpędzać go w coraz to większe długi. Udawało mu się nieraz spłacić dług dając w zamian swoją poezję. Była to krzywda dla niego, bo niektóre jego wielkie dzieła zostały przypisane innym poetom. Często zdarzało się, że pisał utwory o tematyce politycznej specjalnie na zamówienie króla. Zdobywał środki potrzebne mu do życia w różne sposoby, między innymi poprzez publikacje swoich utworów w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych.”.

Pólnocne klimaty

Sigur Rós – „()” (2002). Muzyka wykonywana przez islandzki zespół to progresywno-postrockowe dźwięki przyprawione typowo skandynawskim, smutnym klimatem. Zespół trafił jednak z debiutem na odpowiedni moment i jednocześnie okazał się na tyle oryginalny, by przebić się do głównego nurtu. Obecnie ma status międzynarodowej gwiazdy. „()” to trzecia płyta Sigur Rós. Nie zawiera znanych z radia kompozycji, ale zdecydowanie najlepiej brzmi jako całość. Paatos – „Kallocain” (2004). Druga płyta Paatos, wyprodukowana przez Stevena Wilsona, znacznie różni się od debiutu. Zawiera klimatyczne, rozmarzone, ozdobione kojarzącym się z Bjork głosem Petronelli Nettermalm kompozycje, z elementami trip-hopu i innych, nowoczesnych wynalazków. Zdecydowanie warto posłuchać przy zgaszonym świetle. Najlepiej raz drugi trzeci Morte Macabre – „Symphonic Holocaust” (1998). Wspólne dzieło muzyków znanych z Landberk i Anekdoten, inspirowane muzyką z klasycznych horrorów. Wśród utworów, jakie wzięli na tapetę, znajduje się przejmująca wersja kołysanki Krzysztofa Komedy z „Dziecka Rosemary”. Całość zamyka tytułowy, siedemnastominutowy utwór zakończony monumentalną improwizacją w stylu „Starless” King Crimson. Nad całością dominuje oczywiście typowe dla Anekdoten brzmienie mellotronu.

Progmetal

Dream Theater „Awake” (1996). Płyta, uznawana za największy klasyk metalu progresywnego, stała się prawdziwą zmorą gatunku. Powód? Wszystkie nowe zespoły zaczęły grać w ten sam sposób, doprowadzając do ogólnej stagnacji w całym środowisku. Niemniej, żadnej z naśladowczyń nie udało się jej przebić. Takie kompozycje jak „Voices”, „The Mirror” i „Space-dye Vest” weszły do kanonu progresywnego rocka. Pain of salvation – „The Perfect Element” (1999). Zespół, który już wcześniej był uznawany za genialny, tą płytą zniósł konkurencję z powierzchni ziemi. Ta płyta stanowiła dowód, że w metalu progresywnym aby stworzyć wielkie dzieło, nie trzeba koniecznie wzorować się na Dream Theater. Dominują tu monumentalne kompozycje, pełne smutku, pięknej liryki i ciężkiego grania, któremu towarzyszy wspaniały wokal Daniela Gindenlowa. Z kolejnymi albumami było już niestety coraz gorzej. Opeth – „Blackwater Park” (2001). Kiedy gwiazda death-metalowej sceny muzycznej zdecydowała się na współpracę ze Stevenem Wilsonem, wielu powątpiewało w sukces wydawnictwa. Dziś stanowi ono klasykę zarówno ostrego metalu, jak i rocka progresywnego. Na tej pełnej wspaniałych instrumentalnych popisów płycie nawet growling wokalisty brzmi progresywnie. W ciężkie, deathmetalowe kompozycje wplecione są rozmarzone, akustyczne wstawki.

Hugo Kołłątaj

Kolejny poeta polski, który urodził się w roku 1750, a dokładniej pierwszego kwietnia. Pochodził z miejscowości o nazwie Dederkałki Wielkie na Wołyniu. Wywodził się z dość ubogiej rodziny szlacheckiej. Zaczął edukacje w szkole w Pińczowie Pińczowie następnie w Krakowie, gdzie uzyskał doktorat z filozofii w roku 1768. Postanowił spróbować swoich sił za granicami kraju i wyjeżdżał na studia do Wiednia, Neapolu i Rzymu. Lubił kierunki, które studiował a mianowicie prawo kanoniczne oraz teologię. Po powrocie do kraju nie potrafił znaleźć sobie miejsca, aż do momentu, kiedy rozpoczął działalność w Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych. Wielki talent i sumienność Hugo Kołłątaja przyczyniły się do tego, że powierzono mu misje reformowania Akademii Krakowskiej. Swoje poglądy, co do reformacji przedstawił w dziełach pod tytułem: „Do Stanisława Małachowskiego” oraz „Prawo polityczne narodu polskiego”. Swoje główne dzieło wydał dopiero po upadku konstytucji trzeciego maja. Tworzył je razem z dwoma współautorami a mianowicie Ignacym Potockim oraz Franciszkiem Ksawerym Dmochowski. Nosiło ono tytuł „O ustanowieniu i upadku Konstytucji polskiej 3 maja 1791 r.”.

Tren X i XI

Tren X – rozpoczyna się apostrofą do Urszulki. Tren założony z pytań dotyczących tego, co dzieje się ze zmarłym dzieckiem. Kochanowski odwołuje się do mitologii greckiej. Pyta, czy Urszulka jest w wodach Styksu. Zastanawia się, czy córka go pamięta, czy znajduje się teraz w niebie czy moze na wyspach szczęśliwych, pojawia się również koncepcja reinkarnacji. Krótkie życie Urszulki jest dla poety przyczyną wielkiego żalu. Mnogość systemów wartości przywołanych w wierszu i wspomnianych religii wskazuje na mocne załamanie systemu wartości poety i jego światopoglądu. Tren jest również wyrazem kryzysu religijnego. Kochanowski bardzo pragnie zobaczyć córkę. Tren XI – Rozpoczyna się od przytoczenia wypowiedzi Brutusa: „Fraszka cnota”, co jest wyrazem zupełnego załamania światopoglądu poety, który we wcześniejszej twórczości uważał właśnie cnotę za największą wartosć.Teraz cnota znaczy dla niego tyle co fraszka – jest czymś błahym. Kochanowski próbuje udowodnić, że cnota nie jest żadną gwarancją, że w życiu będą tylko szczęśliwe chwile. Wszystko jest w rekach losu, który jest przewrotny, nieprzewidywalny, przez Kochanowskiego nazwany wrogiem. Nie ma żadnego ratunku przed fatum, dla którego wszyscy są równie, nie ma znaczenia wiek, pochodzenie czy mądrość. Ludziom tylko wydaje się, że mają wpływ na to, co się wokół nich dzieje, chcą zagłębiać tjemnice niedostępne dla ludzi. Szukają odpowiedzi w snach, chociaż zdają sobie sprawę, że tajemnicy nie odkryją nigdy do końca. Na koniec poeta zwraca się do żałości. Obawia się, że z bólu i żalu po stracie córki straci rozum.

Kanon po polsku

Riverside – „Second Life Syndrome” (2005). Pochodzący z Warszawy zespół to obok Behemotha najpopularniejsza obecnie na świecie polska grupa rockowa. Ich druga płyta, o cięższym od debiutu brzmieniu, stanowi połączenie klimatów Dream Theater, Anathemy, Toola i własnych muzycznych rozwiązań. To właśnie jej sukces zapoczątkował modę na polski rock progresywny. Quidam „Together Alone” (2007). To druga płyta nagrana przez Quidam z, który zastąpił wokalistkę Emilię Derkowską. Wciąż jest to stylizowany na Camel, malowniczy rock na gitary, klawisze i flet, jednak brzmienie jest już znacznie nowocześniejsze, a ma świetny angielski akcent, co znacznie zwiększyło zainteresowanie tą płytą na zachodzie. Indukti – „S.U.S.A.R” (2005). Warszawski zespół instrumentalny, lubujący się w skomplikowanych, ciężkich rytmach King Crimson i Toola, okraszonych skrzypcami i orientalnymi wstawkami. W dwóch krótszych utworach wokalnie wspomaga ich Mariusz Duda z Riverside, którego głos świetnie pasuje do klimatu grupy. Satellite „Into The Night” (2007). Trzeci, najnowszy album muzyków, którzy niegdyś tworzyli zespół Collage. Jak zwykle – profesjonalizm pełną gębą. Wokalista, Robert Amirian, jest autorem Fryderyka za napisaną dla Kasi Kowalskiej piosenkę „A to co mam”.

Mieszko I i jego zasługi

Państwo Polan było potężne już za panowania Siemowita, Lestka i Siemomysła, ale dopiero nowy władca – Mieszko I – wprowadził je w złoty wiek. To właśnie Mieszko I znacznie rozszerzył granice państwa, już wtedy Polski, część ziem (jak na przykład Kujawy czy Wielkopolskę) odziedziczył, pozostałe (Śląsk, Pomorze Gdańskie, Pomorze Zachodnie, Małopolskę) po prostu podbił. Był władcą poważanym przez poddanych i przez państwa ościenne. Sławę państwa polskiego rozgłaszali po świecie wędrowni kupcy i podróżnicy. W Polsce najliczniejszą warstwę społeczną stanowili kmiecie – wolni chłopi, których obowiązkiem była uprawa ziemi, przy czym z ich pracy utrzymywało się całe państwo, musieli oni także oddawać daninę. Obroną państwa zajmowali się wojowie, których liczba dochodziła do trzech tysięcy, byli dobrze wyszkoleni i waleczni. Niektórzy wyposażeni byli w hełmy i tarcze, mieli również konie, inni walczyli „na piechotę”. Dwór Mieszka I otaczały ich mieszkania, a także wsie, których mieszkańcy trudnili się różnorakim rzemiosłem. Nazwy tych wsi wywodziły się od rodzaju tego rzemiosła, czyli jeśli we wsi wyrabiane były szczyty (tarcze) nazywano taką osadę Szczytnikami, jeżeli mieszkańcy zajmowali się wyprawianiem skóry – wieś nazywała się Garbary, i tak dalej. Chaty kmieci i rzemieślników były zbudowane z drewna, podobnie jak i znacznie okazalsze grody władców. W grodach, którymi rządzili urzędnicy – komesi, podczas ataku wroga chronili się ludzie z okolicznych wiosek.

Ignacy Krasicki

Te poeta urodził się w 1735 roku a dokładnie trzeciego marca. Pochodzi on z Dubiecka. Urodził się w rodzinie szlacheckiej. Jako młody chłopiec wychowywał się u cioci Sapieżyny Anny. W roku 1743 zaczął naukę w jezuickim kolegium lwowskim, które ukończył w roku 1750. Następnie rozpoczął studia w Warszawie w seminarium misjonarzy przy kościele świętego krzyża. Kolejne kroki edukacji stawiał w Rzymie do, którego wyjechał w 1759 roku. Po powrocie z Rzymu Ignacy Krasicki w 1765 roku został prezydentem trybunału małopolskiego dzięki poparciu, jakie otrzymał ze strony króla Augusta Poniatowskiego. Pomimo funkcji prezydenta trybunału pisywał, również artykuły do pisma „Monitor”. Poeta ten dożył pierwszego rozbioru polski. Jego diecezja stała się częścią zaboru pruskiego. Przez ograniczenie zaborem Ignacy Krasicki więcej czasu poświęcał na opisywaniu i zwiększaniu chwały rezydencji, w której zamieszkiwał, czyli Heilsberga. Byłą to bardzo pięknie urządzona posiadłość. Ignacy Krasicki w swojej posiadłości posiadał wystawne meble, piękne obrazy, mnóstwo wielkich dzieł sztuki. Poeta pomimo zaboru pruskiego nadal prowadził wielkopański styl życia.

Spears i Timberlake

Poznali się w dzieciństwie, kiedy jeszcze wszystko było przed nimi. Było to w telewizyjnym programie fan klubu Myszki Miki. On żył na podobnych warunkach, co ona – mieszkał w małym miasteczku, miał normalne dzieciństwo z małymi wpadkami po drodze. Ich drogi złączyły się z powrotem, kiedy obydwoje już byli wielkimi postaciami. Amerykanie i cały świat ich uwielbiał. Młodzi, piękni, bogaci, sławni, obydwoje odniosło sukces na własny rachunek, a teraz są razem. No i trzymają się świętej doktryny seksu po ślubie. Tak przynajmniej deklarowali. Wszystko było piękne, gazety i telewizja ich uwielbiały, ponieważ byli oni uosobieniem ludzkich pragnień – mieli wszystko, czego człowiek potrzebował do szczęścia, niczym się nie musieli martwić. Ich zadaniem było po prostu być. Kiedy się rozeszli, plotkarski świat aż się zatrząsł. BBC nawet podało tę informację jako temat dnia. Justin Timberlake dodatkowo, delikatnie mówiąc, nie zachował się jak dorosły facet – wszystkie pikantne szczegóły na temat jego i Britney sprzedawał mediom – zdawkowo, ale jednak. To właśnie od niego wyszła informacja, że Spears nie jest dziewicą już od dawna. To była pierwsza poważna porażka Księżniczki Popu.

Słowianie

Korzystne warunki naturalne Europy Środkowej przyciągały ludzi z różnych stron świata, między innymi Słowian. Te plemiona pojawiły się na terenach dawnej Polski w V w. naszej ery, stosunkowo późno, ale owo opóźnienie zostało szybko nadrobione przez wyjątkową liczebność Słowian i szybkość ich osiedlania się na nadających się do osadnictwa terenach. Pojawiali się oni w tak licznych grupach, że na wybranych ziemiach szybko zaczynało brakować miejsca, dochodziło do przeludnienia, ludzie nie mieli także co jeść, ponieważ znacznie szybciej eksploatowali bogactwa naturalne, zwierzęta oraz grunty orne. Wędrówki Słowian trwały mniej więcej przez trzy stulecia, zgodnie zaś z kierunkiem swoich wędrówek zostali określeni odpowiednio: grupy podążające na wschód, które dotarły aż za Wołgę, Dniepr i Dźwinę to Słowianie wschodni, ludzie, którzy wybrali kierunek południowy i częściowo zasiedlili Albanię i Grecję to Słowianie południowi, natomiast tych, którzy pozostali na terenach zachodnich, nazywa się oczywiście Słowianami zachodnimi. Wszyscy Słowianie bez wyjątku zajmowali się przede wszystkim uprawą roli – uprawiali żyto, jęczmień, proso i owies, wyrabiali drewniane narzędzia, hodowali zwierzęta pociągowe i bydło, jak również handlowali. Handlem zajmowali się kupcy, którzy wyposażeni w towar wędrowali z miejsca na miejsce. Sprzedawano i kupowano żywność, naczynia, broń, narzędzia, skóry i tkaniny, najrozmaitsze przedmioty ozdobne, bursztyn oraz niewolników.

„Dama w kąpieli”

Obraz pod tytułem „Dama w kąpieli” namalował Francois Clouet zwany Janet(Jahannet). Malarz manierystyczny przedstawiciel szkoły w Fontainebleau. Malował portrety i obrazy mitologiczne. Urodzony w Brukseli w roku około tysiąc czterysta osiemdziesiątym piątym,zmarły w Paryżu w roku tysiąc pięćset czterdziestym pierwszym. Dzieło pochodzi z roku około tysiąc pięćset siedemdziesiątko pierwszego. Namalowane na desce. Ma dość duże wymiary. Mierzy dokładni dziewięćdziesiąt dwa centymetry na osiemdziesiąt jeden centymetrów. Znajduj si w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Na pierwszym planie siedzi w wannie tytułowa dama. Ukazana jest w akcie. Na wannie leżą w misce owoce i kwiaty. Na drugim planie widzimy sięgającego po owoc chłopca oraz mamkę karmiącą piersią. Trzeci plan zajmuje zaś wnętrze pomieszczenia. Znajduje się tam kominek, ściana oraz kobieta niosąca dzban z wodą. Na ścianie dostrzec można obraz o tematyce typowo średniowiecznej a mianowicie jednorożca pod drzewem na czerwonym tle.