Malarstwo

Połączył realność z symboliką, tak podobną do wielkich malarzy baroku – Rubensa i Velazqueza. Innym ważnym i genialnym malarzem romantyzmu był Eugene Delacroix, który przez całą swoją twórczość był pod wrażaniem wielkich dzieł Gericaulta. Tworzył on obrazy o lśniącym kolorycie i tak dynamicznej kompozycji, żę poruszały umysły ówczesnej społeczności francuskiej. Dla Delacroix nie były ważne linie i kontury, przez co stał się zagorzałym przeciwnikiem klasycyzmu.

Malarz był wyśmienitym obserwatorem natury będącej dla niego inspiracją. Fascynowało go także ostre światło Wschodu. Rozwinął własną teorię barw, u której podstaw leżało stwierdzenie, że „ciało ma swoją prawdziwą barwę tylko na wolnym powietrzu”.
Romantyzm, nie tylko we Francji był odejściem od schematów i zamykania wszystkiego w idealnych kształtach. Malarze próbowali uchwycić świat za pomocą duszy i uczuć. Ich obrazy pełne są pasji i dramaturgii. Człowiek oglądając obrazy z tamtego okresu jest pod wrażeniem ekspresji, jaką potrafili wyrazić w gęstwinie kształtów i postaci przedstawionych na płótnie.

Goya

6Goya dostrzegał także piękno kobiecego ciała, o czym świadczy jeden z jego obrazów „Maja naga”. Nie obawiał pokazywać erotyzmu i zmysłowości, rezygnował natomiast z religijnej wzniosłości nad ludzkim ciałem. Jednak obraz zamiast był podziwianym wzbudził uczucia skandaliczne.
Goya jako pierwszy zerwał z akademickim sposobem malowania scen historycznych. Jego najsłynniejsze dzieło „ Rozstrzelanie powstańców madryckich” nawiązuje do powstania ludowego w Madrycie przeciwko wojskom napoleońskim. Przedstawił na nim brutalność i okrucieństwo wojny ukazane z perspektywy ofiary.

By uzyskać tak dramatyczny efekt Goya skierował główne światło na przerażonych powstańców. Pokazał nowatorki sposób ujmowania tematów historycznych, odchodząc od idealizowania bohatera i jego czynów, a przedstawiając zwykłego, przerażonego człowieka, który ginie z powodu idei, którą wyznaje.
Francisco de Goya był wielkim malarzem swojej epoki, który pomimo wielkości nie potrafił uwolnić się od wpływu książęcej pary. Ważne były dla niego zarówno kariera jak i pokazywanie własnych odczuć i przekonań, przez co przez większość swojego życia był rozdarty, pomiędzy tym co przyziemne, a tym co słuszne i dobre.

Religia w sztuce

Tematyka religijna w sztuce praktycznie zaniknęła. Pojawiły się za to takie tematy jak historia i mieszczański punkt widzenia. Coraz więcej dzieł stało się dostępnymi publicznie, w tym czasie także (po rewolucji francuskiej) powstało pierwsze na świecie muzeum sztuki – Luwr.
Artyści nie sięgali już do wąskiego i wybranego kanonu tematów, bardziej skupiali się na własnej wizji i kształtowaniu własnego punktu widzenia danych aktualnych wydarzeń. Za przykład może posłużyć obraz „Przysięga Horacjuszy”, gdzie tematyka tej sceny historycznej ściśle wiązała się ze zbliżającą rewolucją francuską. Malarstwo klasycyzmu charakteryzowała jednak pewna sztuczność, mimo wspaniałego realizmu. Obrazy były chłodne i oszczędne ze statycznymi kompozycjami. Brakowało także światłocienia, który przecież był tak szlifowany przez artystów poprzednich epok.
Klasycyzm obfitował znów postrzegania świata poprzez pryzmat realności, jednak bardziej związane to było z wydarzeniami, które miały zrewolucjonizować świat. Każda scena namalowana przez artystę była konfrontacją z rzeczywistością.

Sceny erotyczne

6Uwielbiał malować sceny erotyczne o dynamicznej kompozycji.
Jednak największy rozkwit rokoka przypada na czasy po objęciu władzy przez Ludwika XV w 1722 roku. Wtedy też oprócz Frangonarda znanym przedstawicielem malarstwa był Francois Baucher. Jego wszechstronna twórczość obejmowała nie tylko malarstwo sztalugowe, ale również dekorowanie wnętrz czy malowanie ceramiki. Ulubionymi tematami jego prac, podanymi w różnych odmianach były kobieta i miłość.

Styl preferowany we Francji stał się popularny także na innych dworach europejskich, gdzie malarze przejęli styl malarstwa rokokowego od najwybitniejszych jego przedstawicieli. Mimo że moraliści krytykowali malarzy rokoka za frywolność i gloryfikowanie rozpusty arystokracji, to jednak dzieła artystów tamtego okresu można potraktować jako wyzwolenie od narzuconych norm przez Kościół.
Inny styl prezentował Chardin, który był bardziej zainspirowany pracami malarstwa holenderskiego z czasów baroku. Jego obrazy były wyciszone, pozbawione spektakularnych scen. Skupiał się głównie na spokojnym życiu mieszczan, a także na pięknie codziennych przedmiotów.

Dedaista

Głównymi zasadami dadaistów były właśnie przypadek i przede wszystkim nonsens, na każdym kroku im towarzyszący. Nie dali się szufladkować, a wobec tradycyjnego pojmowania sztuki, tworzyli antysztukę, wyłamującą się poza wszelkie schematy, podążającą własną ścieżką. Jeden z artystów tego okresu wystawił na jednej z wystaw nocnik, koło od roweru oraz stelaż do przechowywania butelek. W ten sposób chciał wyrazić opinię, że nawet zwykła rzecz może zostać podniesiona do rangi sztuki.
Kurt Schwitters, jeden z przedstawicieli dadaizmu, mimo że nie chciał kreować antysztuki, stworzył dzieła radykalne i zaskakujące. Głównie tworzył kolaże i asemblaże, a słowo merz, umieszczone na jednej z jego prac nabrało nowego znaczenia. Artysta pozostawał mimo wszystko przy tradycyjnym przedstawianiu rzeczywistości i pojmowaniu sztuki.
Bunt dadaistów przeciwko zwykłej sztuce miał rożny wymiar. Bowiem stosując przedmioty codziennego użytku nikt nie dostrzegał w nich niesamowitych właściwości nadających się do kreowania nowej wizji sztuki. Z drugiej strony owe przedmioty mogły być rozpatrywane w wymiarze sztuki były tylko wtedy, gdy zostały użyte przez dadaistów.

 Strona 5 z 16  « Pierwsza  ... « 3  4  5  6  7 » ...  Ostatnia »