Impresjonizm

Nazwa powstała, dzięki francuskiemu dziennikarzowi, który po obejrzeniu pierwszej wystawy impresjonistów, pobudzonego dziełem „Impresja, wschód słońca” zatytułował swoją recenzję „Wystawa impresjonistów”. Nie był to jednak komplement, gdyż taki rodzaj malarstwa nie był brany poważnie, nie tego oczekiwano od wzniosłej sztuki. Impresjoniści tworzyli wszystko, co odchodziło od schematów narzuconych przez akademie artystyczne. Zwrócili się więc ku pejzażowi, portretowi, malarstwu rodzajowemu oraz martwej naturze. Malowali jasnymi barwami, swobodnie je nakładając, sprawiając wrażenie przypadkowych układów kompozycyjnych.

Pragnęli malować tylko to, co widzą, dostrzegali jak może zmieniać się barwa w zależności od pory dnia i naświetlenia. Zauważyli, że słońce może odebrać prawdziwe kolory przedmiotom, a nawet zamazać ich kontury. Skupiali się głównie na fakturze i rozprowadzaniu farb, na grze światła i na właściwościach formy.
Impresjonizm nie spotkał się z pozytywnym przyjęciem. Ten sposób malowania był uważany za niechlujny, trywialny, niegodny uwagi. Odrzucono go, gdyż nie przedstawiał treści ważnych i symbolicznych, nie malowano scen historycznych, co uważano wtedy za najbardziej stosowne.

Chwile na płótnie

7Utrwalał np. nerwową atmosferę panującą na dworcu, gdy ludzie wsiadali i wysiadali z przedziałów. Zamierzone efekty próbował uzyskiwać za pomocą szkicowej metody malowania – szybkimi pociągnięciami pędzla i kontrastowymi barwami.
Jednak największą miłością malarza był malarstwo pejzażowe, większość jego obrazów poświęcone jest tej tematyce. Nie chodziło mu o uchwycenie piękna odkrytego w widzianym widoku, a raczej zarejestrowaniu czysto wizualnego momentu.
Od 1890 roku Monet malował cykle obrazów przedstawiające ten sam motyw np. o różnych porach dnia. W ten sposób badał wpływ światła na oglądany pejzaż. Znanym cyklem, który stworzył była „Katedra w Rouen”. Malował tylko po kilka minut dziennie, przez co stworzył 20 różnych spojrzeń na ten sam widok. Przy dłuższym oglądaniu można dostrzec niepowtarzalny nastrój, jaki stworzył artysta na tych obrazach.
Okres przed śmiercią poświęcił tworzeniu innego cyklu poświęconemu nenufarom – kwiatom wodnym. Łącznie namalował ok. 236 obrazów, które przedstawiały owe rośliny. Monet widział w tych kompozycjach fantastyczną grę światła i barw, co wydało mu się godne zarejestrowania i odtworzenia na płótnie.

Film

Aby w odpowiedni sposób przekazać tego rodzaju tematykę stworzył nowy gatunek filmowy-esej filmowy. Należą do nich „Struktury kryształu”-1969r. oraz „Iluminacja”-1973r.
Odmiennym kierunkiem reżyserskim są kameralne dramaty psychologiczne. Porusza w nich problemy moralne, nie robi tego bezpośrednio poprzez dialog lecz wynikają one z przedstawionych historii. Zalicza się tutaj pełnometrażowy film „Życie rodzinne”-1971r, „Paradygmat, czyli potęga zła”-1985r. oraz „Imperatyw”-1982r.
Innym gatunkiem filmowym, który tworzy K. Zanussi są dramaty społeczne. Stanowiły one między innymi w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nowy kierunek polskiego kina-kino moralnego niepokoju. Jest on jednym z głównych przedstawicieli tego nurtu. Przyczynił się do tego jego film „Barwy ochronne”-1976r. Ukazuje w nim problem społeczny poprzez przedstawienie konfliktu między młodym naukowcem a starszym kolegą. Zbliżoną tematykę ma jego kolejny film „Constans”-1980r. Z upływem czasu reżyser podąża coraz bardziej do konwencjonalnego przekazu, rezygnując tym samym z eksperymentów.

Dramat

W Korei dramat klasyczny ma formę tańca z maskami i teatru lalkowego, są one odmienne dla każdego regionu, ale można wyróżnić dwa charakterystyczne: ludowe, bardzo dynamiczne oraz dworskie, spokojniejsze. W teatrze koreańskim występuje wiele cech z teatru chińskiego, tybetańskiego oraz japońskiego. Podobnie wiodącą rolę pełnią w nim muzyka, śpiew oraz symboliczny taniec. Na początku XX wieku rozwinęła się koreańska opera narodowa zw. czhanggyk, w której tekst jest podzielony na role, a akcja na akty i odsłony.
Źródłem do rozwoju teatru japońskiego były kultowe widowiska taneczne, zw. kagura, których celem było zdobycie przychylności bogów. W teatrze japońskim istnieją trzy podstawowe rodzaje przedstawień. Są to: no, kabuki i bunraku. Przedstawienie-no, to poważny poemat o charakterze metafizycznym. Kabuki jest dużym widowiskiem z wieloma scenami, postaciami i bogatą ¬muzyką. Tematy zaczerpnięte są najczęściej z literatury, opowiadające o życiu codziennym . Bunraku czyli teatr lalek, po części zbliżony do kabuki. Obydwa gatunki wzajemnie się inspirują, dodając zapożyczone elementy.

Barok

4Jednak nie tworzył on kopii wymienionych artystów, miał swój niepowtarzalny, osobisty styl, inspirujący dalszych malarzy. Obojętnie w jakiej scenerii ukazywał postacie, czy to były obrazy ołtarzowe, portretowe czy sceny polowań, mitologiczne, zawsze sprawiały wrażenie rzeczywistych i prawdziwych. Wizerunki kobiet, które malował, były zmysłowe o wybujałych kształtach. Stąd też wzięło się popularne w dzisiejszych czasach powiedzenie „rubensowskie kształty”.

Malarz, jako jeden z pierwszych, zarabiał duże pieniądze i nie żył w biedzie. Mógł pozwolić sobie na założenie własnego warsztatu, dzięki któremu mógł realizować duże ilości zamówień. Pomagały mu w tym inne pracownie bądź zatrudnieni przez niego czeladnicy i uczniowie. Mimo wielkiej wydajności przedsiębiorstwa (powstało ok. 3000 prac), spod ręki Rubensa wyszło zaledwie 600 obrazów. Rubens był nie tylko malarzem. Jako człowiek wykształcony, znający kilka języków, służył jako dyplomata na wielu europejskich dworach królewskich.

 Strona 4 z 16  « Pierwsza  ... « 2  3  4  5  6 » ...  Ostatnia »