Romantyzm w literaturze

Romantyzm powstał w sztuce jako bunt przeciwko ustalonym normom, sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, popularnych w oświeceniu. Nowy kierunek czerpał z haseł Rewolucji Francuskiej.
Romantycy dzieli świat na materialny i duchowy, gdzie bliższy był im ten drugi. Zwracali oni szczególną uwagę na życie wewnętrzne człowieka, poszukując emocji i uczuć oraz indywidualizmu pojedynczej jednostki. W literaturze został stworzony pewien schemat bohatera romantycznego. Był indywidualistą, bardzo wrażliwym, ciągle targanym sprzecznymi emocjami. Buntował się przeciwko codzienności i schematom, walczył w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla bohatera romantycznego była miłość, najpiękniejsza i potężna, potrafiąca zawładnąć całą duszą i umysłem.
Jedną z najbardziej znanych powieści romantyzmu jest niemieckie dzieło Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jednak po publikacji tej powieści, wielu młodych ludzi wzięło za wzór głównego bohatera, co spowodowało w Europie falę samobójstw.

Barokowy klasycyzm

Nie wszystkim artystom odpowiadał nowy styl – barok. Niektórzy dostrzegali w nim zbytni przepych, brakowało im klasycznej kompozycji, która była tak popularna w renesansie. Dlatego też niektórzy skierowali się do nowego nurtu – klasycyzmu barokowego.
Powstał on równolegle do iluzjonizmu oraz skromnego monumentalizmu, które także posiadały wielu zwolenników. Był to styl nacechowany przejrzystością i surowością, przypominające renesansowe dzieła. Głównie rozwijał się we Francji, a jego przedstawicielami byli Nicolas Poussin i Claude Lorrain. Wymienieni artyści sporo czasu spędzili we Włoszech, gdzie mieli styczność ze stylem poprzedniej epoki. W ten sposób chcieli odnaleźć moralny i duchowy ideał, które później mogliby odzwierciedlić w swoich dziełach. Chociaż król pragnął, by Poussin tworzył na jego dworze, artyście nie odpowiadał przepych, monumentalizm i gloryfikacja potęgi władzy. Interesowała go mitologia antyczna, filozofia oraz malarstwo renesansu.

Renesans w Niemczech


Jako że Alpy stanowiły naturalna barierę dla Państwa Niemieckiego, nowożytne myślenie oraz zrezygnowanie z średniowiecznego sposobu patrzenia na świat nastąpiło około ze stuletnim opóźnieniem.
Przykładem niepożądania za modą włoską świadczy ciągłe malowanie postaci religijnych, w szczególności Marii na złotym tle, podczas gdy we Włoszech artyści rozwijali klasyczne podejście do malarstwa. Dopiero wędrownym malarzom włoskim udało się zaszczepić nowe trendy. Pomocny był także nowy wynalazek – miedzioryt, na których umieszczano działa znanych malarzy włoskich. Dzięki temu niemieccy artyści zostali zainspirowani nową sztuką, co z kolei zmobilizowała ich do przyjęcia klasycznych norm przy tworzeniu obrazów. Musieli jednak udać się do Włoch, by na miejscu móc studiować dzieła mistrzów włoskich.
Jednym z wielkich zwolenników nowej sztuki, który ją rozpowszechniał na terenie Niemiec, był Albrecht Durer. To dzięki niemu rozkwitło malarstwo i grafika, które wyszło ostatecznie z ciemnych wieków średniowiecza.

Manieryzm

W renesansie tworzono obrazy oparte na klasycznym pięknie, były wyważone i harmonijne. Często idealizowały człowieka ukrywając jego wady. Spowodowane to było poczuciem własnej wartości, zachwytem nad pięknem ludzkiego ciała i umysłu. Jednak w początkach XVI wieku, kiedy wystąpienia Marcina Lutra, spowodowały powstanie ruchu reformatorskiego. Zaczęły upadać dawne wartości, malarze zaczęli odchodzić od klasycznego malarstwa, w ten sposób utworzył się nowy styl – manieryzm.
Kiedy „przewrót kopernikański” utwierdził artystów w przekonaniu, że żadna z wcześniejszych prawd głoszonych przez wielkie umysłu nie ma pokrycia z rzeczywistością, zaczęli oni poszukiwać nowych środków wyrazu, nowego języka. Stwierdzili, że już mistrzowie włoskiego renesansu tworzyli już tak perfekcyjne dzieła, że już nic więcej nie da się w tej dziedzinie rozwinąć. Zaczęli tworzyć nowe układy kompozycji, które można odebrać jako odejście od klasycznego podejścia renesansowego. Artyści z epoki manieryzmu korzystali i udoskonalali zdobycze dojrzałego renesansu, łącząc style jak np. Jacopo Pontormo, który połączył wpływy swego nauczyciela i Leonarda da Vinci, szukając dodatkowo inspiracji w dziełach Michała Anioła i Rafaela.

Malarstwo weneckie

Sztuka renesansu, mimo ogólnych założeń i trendów, w każdym regionie europejskim wykształciła podobne, aczkolwiek różniące się szczegółami style. Każdy był reprezentowany przez wybitnych malarzy, którzy cały czas kształtowali malarstwo renesansu. Jednym z najbardziej znanych ośrodków była Wenecja.
Malarstwo weneckie charakteryzowało się dużą wrażliwością kolorystyczną, a także ukazywaniem szlachetnych materiałów, które były czymś powszednim w Wenecji. Wpływ na sztukę miał także koloryt Orientu. Malarze nie przywiązywali dużej wagi do dokładnego rysunku, skonstruowanego według obliczeń matematycznych, ale przede wszystkim warstwa malarska obraz. Szukali przede wszystkim wpływu barw, ich połączenia, a nie idealnego piękna antyku. To, co odróżnia malarstwo weneckie od innych to nasycone barwy czerwieni i błękitu, uchwycenie światła padającego na różnego rodzaju przedmioty. Zaczęli stosować technikę malarstwa olejnego, co zostało zapożyczone od Niderlandczyków. Farba olejna umożliwiała łatwiejsze rozprowadzanie po podłożu, wolniej schła, dzięki czemu malarze mogli uzyskiwać ciekawe efekty kolorystyczne.

 Strona 16 z 16  « Pierwsza  ... « 12  13  14  15  16