Malarz uznany

Dla Henriego Matisse obraz to samodzielny organizm, który nie ma stanowić reprodukcji tylko przedstawiać układ form. Stosował nietypowe definiowanie przestrzeni – zestawiał ze sobą barwy ciepłe i zimne, przez co jedne sprawiały wysuniętych przed drugie. Ciało ludzkie przedstawiał linearnie, przez co przenosi cielesno-plastyczną zmysłowość na formy płaszczyzny i w ten sposób stworzył nowy wymiar rysunku. Jego głównym celem, nie było naturalne odzwierciedlenie barw, lecz to, by tworzyły wewnętrzną harmonię kompozycji. Przez stosowanie takich technik, Matisse stał się prekursorem nowoczesnej sztuki.
Amadeo Modigliani również nie starał się, by dokładnie odwzorowywać formy. Ważniejsze dla niego było podtrzymanie wewnętrznej harmonii obrazu. Głównymi motywami, które przedstawiał były kobiety i akty kobiece. Całkowicie zrezygnował z światłocienia, modelki malował w zredukowanej formie, zarazem kreśląc wyraziste linie. Nie deformował kształtów i nie upraszczał formy, choć nie upiększał i przesadzał w detalach. Dla niego sam temat aktu kobiecego był na tyle inspirujący, by móc oddać się tworzeniu idealnej kompozycji.
Fowizm stał się początkiem modernizmu i nowego spojrzenia na sztukę. Już nie było powrotu do idealnego oddawania kształtów i podziwu dla ludzkiego ciała.