Malarstwo

1Dużym zainteresowaniem cieszyły się obrazy przedstawiające alegorycznie idyllę arkadyjską, której motyw został zaczerpnięty z mitologii zarówno greckiej jak i rzymskiej. W końcu malarze weneccy dostrzegli także piękno samych pejzaży, które przestały być tylko dodatkiem do portretu. Wenecjanie coraz bardziej kierowali się w stronę tematów świeckich, co było opowiedzeniem się przeciwko dominacji religii w malowanych obrazach.
Jednym z najpopularniejszych malarzy tamtego okresu i obszaru był Tycjan – Tiziano Vecellio. Stworzył on obraz, który stał się wzorem, ideałem kobiecego, leżącego aktu. „Wenus z Urbino” powstała w wielu wersjach, a mimo to stała się źródłem inspiracji dla malarzy tworzących w późniejszych epokach.
Na kartach historii malarstwa zapisał się także Giovanni Bellini, który w „Portrecie doży Leonarda Loredana” pokazał w pełni możliwości techniki olejnej. Imponująco namalował ciężką tkaninę, którą nosił mężczyzna pokazany na obrazie.
Mimo wspólnych cech malarstwo weneckie potrafiło stworzyć własny styl, odcinając się od klasycznego piękna, bardziej skupiając się na sposobie przedstawiania.

Wpływ religii na sztukę

2Artyści nie uwolnili się jednak od wpływów religijnych, tworzyli dzieła ikonograficzne. Odchodzenie od tej tematyki następowało powoli. Początkowo ujawniało się w malarstwie ołtarzowym, gdzie uwalniało się od ścisłego powiązania architektury, stawały się dziełami samoistnymi.
Cechami charakterystycznymi malarstwa niemieckiego w tym okresie, widocznymi w pracach Grunewalda, było dosłowne przedstawianie rzeczywistości z przesadnym stosowaniem środków artystycznego wyrazu, gdzie barwy i formy są zależne od artysty i jego widzenia otoczenia. Jedno z dzieł Grunewalda było na tyle niepowtarzalne, że nie znalazło naśladowców aż do XX wieku, kiedy niemieccy ekspresjoniści docenili sztukę renesansowego artysty.

Durer był malarzem o przeciwnym sposobie malowania niż Grunewalda, ponieważ szukał w malarstwie umiaru, bez zbędnej przesady, doceniał matematykę i geometrię, Stosował także perspektywę. Znowu najbardziej znanym niemieckim portrecistą był Hans Holbein, który był nadwornym malarzem w Anglii. Przykładem jego prac jest obraz „Portret kupca Georga Giszego” z 1532.

Barok

4Jednak nie tworzył on kopii wymienionych artystów, miał swój niepowtarzalny, osobisty styl, inspirujący dalszych malarzy. Obojętnie w jakiej scenerii ukazywał postacie, czy to były obrazy ołtarzowe, portretowe czy sceny polowań, mitologiczne, zawsze sprawiały wrażenie rzeczywistych i prawdziwych. Wizerunki kobiet, które malował, były zmysłowe o wybujałych kształtach. Stąd też wzięło się popularne w dzisiejszych czasach powiedzenie „rubensowskie kształty”.

Malarz, jako jeden z pierwszych, zarabiał duże pieniądze i nie żył w biedzie. Mógł pozwolić sobie na założenie własnego warsztatu, dzięki któremu mógł realizować duże ilości zamówień. Pomagały mu w tym inne pracownie bądź zatrudnieni przez niego czeladnicy i uczniowie. Mimo wielkiej wydajności przedsiębiorstwa (powstało ok. 3000 prac), spod ręki Rubensa wyszło zaledwie 600 obrazów. Rubens był nie tylko malarzem. Jako człowiek wykształcony, znający kilka języków, służył jako dyplomata na wielu europejskich dworach królewskich.

Malarstwo

Połączył realność z symboliką, tak podobną do wielkich malarzy baroku – Rubensa i Velazqueza. Innym ważnym i genialnym malarzem romantyzmu był Eugene Delacroix, który przez całą swoją twórczość był pod wrażaniem wielkich dzieł Gericaulta. Tworzył on obrazy o lśniącym kolorycie i tak dynamicznej kompozycji, żę poruszały umysły ówczesnej społeczności francuskiej. Dla Delacroix nie były ważne linie i kontury, przez co stał się zagorzałym przeciwnikiem klasycyzmu.

Malarz był wyśmienitym obserwatorem natury będącej dla niego inspiracją. Fascynowało go także ostre światło Wschodu. Rozwinął własną teorię barw, u której podstaw leżało stwierdzenie, że „ciało ma swoją prawdziwą barwę tylko na wolnym powietrzu”.
Romantyzm, nie tylko we Francji był odejściem od schematów i zamykania wszystkiego w idealnych kształtach. Malarze próbowali uchwycić świat za pomocą duszy i uczuć. Ich obrazy pełne są pasji i dramaturgii. Człowiek oglądając obrazy z tamtego okresu jest pod wrażeniem ekspresji, jaką potrafili wyrazić w gęstwinie kształtów i postaci przedstawionych na płótnie.

Goya

6Goya dostrzegał także piękno kobiecego ciała, o czym świadczy jeden z jego obrazów „Maja naga”. Nie obawiał pokazywać erotyzmu i zmysłowości, rezygnował natomiast z religijnej wzniosłości nad ludzkim ciałem. Jednak obraz zamiast był podziwianym wzbudził uczucia skandaliczne.
Goya jako pierwszy zerwał z akademickim sposobem malowania scen historycznych. Jego najsłynniejsze dzieło „ Rozstrzelanie powstańców madryckich” nawiązuje do powstania ludowego w Madrycie przeciwko wojskom napoleońskim. Przedstawił na nim brutalność i okrucieństwo wojny ukazane z perspektywy ofiary.

By uzyskać tak dramatyczny efekt Goya skierował główne światło na przerażonych powstańców. Pokazał nowatorki sposób ujmowania tematów historycznych, odchodząc od idealizowania bohatera i jego czynów, a przedstawiając zwykłego, przerażonego człowieka, który ginie z powodu idei, którą wyznaje.
Francisco de Goya był wielkim malarzem swojej epoki, który pomimo wielkości nie potrafił uwolnić się od wpływu książęcej pary. Ważne były dla niego zarówno kariera jak i pokazywanie własnych odczuć i przekonań, przez co przez większość swojego życia był rozdarty, pomiędzy tym co przyziemne, a tym co słuszne i dobre.

 Strona 1 z 3  1  2  3 »