Manieryzm

Jednak manieryzm, mimo realności, jako malarstwo wydaje się sztuczne, trochę dziwne. Rezygnowali z ładu i harmonii na rzecz indywidualnego sposobu malowania i postrzegania świata. Opierali swe obrazy na symbolizmie treści oraz ekspresji i dynamiki przedstawianych scen. Zrezygnowano z kompozycji opierającej się na matematycznych figurach, natomiast wykorzystywano asymetryczne i silnie oddziaływujące układy. Starano się nie stosować perspektywy skupiającej wzrok na jednym punkcie, punkty ciężkości były porozrzucane nierównomiernie po całym obrazie, dzięki czemy ukazywane sceny zaskakiwały dynamiką i ożywieniem.

Bardzo często portretowane osoby miały wydłużone ciała, wyglądające naturalnie.
Znanymi artystami tamtego okresu, którzy wyznaczali nowe ścieżki, stosowali symboliczne przedstawianie treści są m.in. Jacopo Pontormo, Parmigianino czy Arcimboldo. Tworzyli obrazy, które wychodziły poza schematy.
Mimo że malarze łamali renesansowe reguły, nazwa manieryzm przeszła do historii jako nacechowana negatywnie. Kojarzy się ze sztucznością i udziwnieniem, choć artyści malujący w tym okresie nie mieli na pewno zamiaru w taki sposób przedstawiać świat.

Claude Lorrain

Dążył, zainspirowany dziełami włoskich mistrzów, do jedności formy i treści, do jednolitej kompozycji i czystości przedstawianego obrazu. Początkowo tworzył portrety, potem przerzucił się pejzaże, gdzie postacie były tylko tłem i ewentualnym symbolem jego wizji. Tworzył obrazy o podwójnej treści, które inspirowały malarzy następnych pokoleń.
Drugim artystą, który malował pejzaże był Claude Lorrain. Dla niego był to temat, który fascynował go od początku jego twórczości. Sceny były tylko tłem dla krajobrazu, odgrywały rolę drugorzędną. Ważnym elementem dla jego obrazu było również światło, przez co świat przez niego przedstawiany był zbliżony do mitologicznej idylli, emanujące elegijnymi nastrojami. Ulubionym tematem malarza było morze, które przedstawiał za pomocą ciepłego światła uzyskiwanego za pomocą nawet najdelikatniejszych różnic barw.
Jak widać w baroku brakowało spójności, wielu artystów odchodziło od bogactwa i przepychu, a także od tematów religijnych, jak powyżej wymienieni malarze francuscy. Renesans jak i antyczne wzorce były inspiracją dla wielu artystów i mimo ciągle nowych trendów, chętnie wracano do tego co idealne kształtem i barwą.

Religia w sztuce

Tematyka religijna w sztuce praktycznie zaniknęła. Pojawiły się za to takie tematy jak historia i mieszczański punkt widzenia. Coraz więcej dzieł stało się dostępnymi publicznie, w tym czasie także (po rewolucji francuskiej) powstało pierwsze na świecie muzeum sztuki – Luwr.
Artyści nie sięgali już do wąskiego i wybranego kanonu tematów, bardziej skupiali się na własnej wizji i kształtowaniu własnego punktu widzenia danych aktualnych wydarzeń. Za przykład może posłużyć obraz „Przysięga Horacjuszy”, gdzie tematyka tej sceny historycznej ściśle wiązała się ze zbliżającą rewolucją francuską. Malarstwo klasycyzmu charakteryzowała jednak pewna sztuczność, mimo wspaniałego realizmu. Obrazy były chłodne i oszczędne ze statycznymi kompozycjami. Brakowało także światłocienia, który przecież był tak szlifowany przez artystów poprzednich epok.
Klasycyzm obfitował znów postrzegania świata poprzez pryzmat realności, jednak bardziej związane to było z wydarzeniami, które miały zrewolucjonizować świat. Każda scena namalowana przez artystę była konfrontacją z rzeczywistością.

Rembrandt

5Nie przedstawiał scen historycznych na wolnym powietrzu, co wielu artystom pozwoliło na stosowaniu kontrastu barw, on wolał malować je w pomieszczeniach, gdzie głównie operował światłem i cieniami. Dzięki temu uzyskiwał pełne tajemnicy i sugestii obrazy, które oddziaływały na wyobraźnię oglądającego. Nie rozświetlał całej sceny, a światło było najczęściej niewiadomego pochodzenia. W te sposób był bliski stylowi Caravaggia.
W 1630 roku był u szczytu sławy. Jego dzieła powszechnie znano i ceniono, dzięki czemu jego dochody rosły. W Amsterdamie namalował jedno ze swych najsłynniejszych dzieł „Lekcję anatomii doktora Nicolaesa Tulpa – grupowy portret stworzony dla wpływowej gildii chirurgów. Na tym obrazie pokazał swoje mistrzostwo w operowaniu światłem – intensywnie oświetlił twarze medyków, dzięki czemu wszystkie osoby tworzą jedność wyróżniającą się na ciemnym tle. Obraz ten przyniósł mu sławę i lawinę zamówień od mieszczan.
Schyłek życia przyniósł mu opinię dziwaka, a jego popularność malała, a ostatecznie zmarł jako biedak w wieku 63 lat. Rembrandt okazał się malarzem n, który z łatwością i pewnością tworzył różnego rodzaju formy. Pod koniec życia, jego dzieła nie były doceniane przez to, ze odchodził od przyjętych koncepcji, nie tworzył już obrazów pochlebiających portretowanym osobom.

Malarz uznany

Dla Henriego Matisse obraz to samodzielny organizm, który nie ma stanowić reprodukcji tylko przedstawiać układ form. Stosował nietypowe definiowanie przestrzeni – zestawiał ze sobą barwy ciepłe i zimne, przez co jedne sprawiały wysuniętych przed drugie. Ciało ludzkie przedstawiał linearnie, przez co przenosi cielesno-plastyczną zmysłowość na formy płaszczyzny i w ten sposób stworzył nowy wymiar rysunku. Jego głównym celem, nie było naturalne odzwierciedlenie barw, lecz to, by tworzyły wewnętrzną harmonię kompozycji. Przez stosowanie takich technik, Matisse stał się prekursorem nowoczesnej sztuki.
Amadeo Modigliani również nie starał się, by dokładnie odwzorowywać formy. Ważniejsze dla niego było podtrzymanie wewnętrznej harmonii obrazu. Głównymi motywami, które przedstawiał były kobiety i akty kobiece. Całkowicie zrezygnował z światłocienia, modelki malował w zredukowanej formie, zarazem kreśląc wyraziste linie. Nie deformował kształtów i nie upraszczał formy, choć nie upiększał i przesadzał w detalach. Dla niego sam temat aktu kobiecego był na tyle inspirujący, by móc oddać się tworzeniu idealnej kompozycji.
Fowizm stał się początkiem modernizmu i nowego spojrzenia na sztukę. Już nie było powrotu do idealnego oddawania kształtów i podziwu dla ludzkiego ciała.

 Strona 1 z 3  1  2  3 »