Stanisław Staszic

Ten poeta polski urodził się w roku 1755 w mieście Pile. Był dobrze urodzonym chłopcem, bo pochodził z rodziny mieszczańskiej. Był synem burmistrza Piły. Pokierował się w stronę stanu duchownego, szukając możliwości rozwinięcia kariery naukowej i literackiej. Rozpoczął seminarium duchowne w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji w seminarium postanowił spróbować sił za granicą. W tym celu udał się do Francji, a następnie do Niemiec. Po zakończeniu edukacji postanowił powrócić do kraju. Znalazł zajęcie jako wychowawca synów mecenasa Andrzeja Zamoyskiego. W trakcie pobytu w jego domu, zaczął się interesować kwestią polskiej sceny politycznej. Na tej podstawie napisał dzieło pod tytułem „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”. Był ważną osobą podczas sejmu czteroletniego. Gdy nastały czasy insurekcji kościuszkowskiej wyjechał poza granice kraju. W okolicach wieku dziewiętnastego założył fundację pod nazwą „Towarzystwo Hrubieszowskie”. Największym dziełem, które powstało podczas jego życia sam Staszic uważał „Ród ludzki”. Między innymi zajmował się również tłumaczeniem, jednym z dzieł, które przełożył własnoręcznie była „Iliada” Homera. Zmarł w 1826 roku w Warszawie.

Adam Naruszewicz

Jest to poeta polski, który urodził się w 1733 roku. Był to poeta, wydawca, historyk, tłumacz. Wywodził się z biedniejszej rodziny magnackiej. W wieku młodzieńczym wiedział, że w przyszłości zacznie studiować, aby zostać kimś znanym. Soje pierwsze studia zaczął w Akademii Wileńskiej. Po ukończeniu akademii udał się do Londynu, aby tam rozszerzać swoje horyzonty. Po powrocie do kraju postanowił wykładać w Warszawie w Collegium Nobilum. Kolejnym etapem w jego życiu było przystąpienie do zakonu jezuitów, które miało miejsce w 1748 roku. Niedługo stał się jednym z najbliższych współpracowników króla Stanisława Augusta. Pomimo ciekawego życia stał się redaktorem gazety „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”. Ważnym faktem z jego życia jest to, że był jednym z uczestników słynnych obiadów czwartkowych. Zniknął z życia publicznego po przeżyciu załamania na skutek paktu, jaki zawarł król, a mianowicie przystąpienia do Targowicy. W krótkim czasie po zniknięciu z życia publicznego zmarł z powodu problemów na tle psychicznym w roku 1796. Adam Naruszewicz stworzył „Historie narodu polskiego”, dzieło to liczyło siedem tomów. Tworzył liczne przekłady i satyry.

Julian Ursyn Niemcewicz

Ten poeta urodził się w 1758 roku, a dokładnie szesnastego lutego. Poczęty został w miejscowości Skoki. Był pierworodnym snem Marcelego Niemcewicza i Jadwigi Suchodolskiej. Dwanaście lat po urodzeniu zaczął uczęszczać do szkoły rycerskiej. Nauka w tej szkole trwała osiem lat do 1778 roku. Po pewnym czasie otrzymał tytuł adiutanta księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Dużo podróżował po krajach zagranicznych, dzięki temu i częstemu pobytowi w posiadłości Czartoryskich zdobył wielką kulturę umysłową. Jego pierwszym dziełem, dzięki, któremu zaistniał w świecie poezji był przekład francuskiego romansu pod tytułem „N. Bandota”. Julian Ursyn Niemcewicz był posłem inflandzkim na Sejm Wielki. Był uczestnikiem bitwy pod Maciejowicami, gdzie walczył wspólnie z Tadeuszem Kościuszką. Niestety po bitwie dostał się do niewoli, przetrzymywany był w niej dwa lata. W roku 1976 wydostał się na wolność. Później zalazł żonę w Ameryce. Dopiero w 1806 roku powrócił do kraju. W niedługim czasie stał się dyrektorem teatru. Stał się wpływowym człowiekiem, ponadto posiadał tytuł prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk, oraz przewodniczącego Działu Nauk. Zmarł w roku 1841.

Józef Wybicki

Ten poeta polski pochodzi z Będomina od Kościerzyną. Urodził się w roku 1747, a dokładnie dwudziestego dziewiątego września. W ciągu swojego życia był działaczem politycznym, publicystą dramaturgiem i poetą. Ważnym faktem jest to, że był uczestnikiem konfederacji barskiej. Udało mu się również stać jednym z działaczy Komisji Edukacji Narodowej. Za swego żywota był, również uczestnikiem powstania kościuszkowskiego. Po upadku powstania zaborca kazał go na karę śmierci i skonfiskowanie majątku, lecz udało mu się tego uniknąć poprzez emigrację. W tym celu udał się do Francji, a mianowicie do Paryża. Stał się też osobą ważną podczas powstawania Legionów polskich we Włoszech. Podczas swojego siedemdziesięcio pięcio letniego życia Józef Wybicki pełnił w społeczeństwie role autora artykułów, różnego rodzaju dramatów, oraz wielu bardzo ciekawych wierszy. Sławę przyniosło mu dzieło pod tytułem „Kulig” i kolejne z większych dzieł literatury polskiej, a mianowicie tragedia „Zygmunt August”. Był autorem dzieła, które przyniosło mu ponadczasową chwałę, czyli „Pieśń Legionów Polskich we Włoszech”. Swoich dni doczekał w spokoju w Manieczkach pod Poznaniem w 1822 roku.

Stanisław Trembecki

Poeta polski urodzony w 1739 roku. Zmarł około siedemdziesięciu trzech lat później, czyli okolicach roku 1812. Wywodził się z niezbyt zamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył szkoły w Krakowie. Po ukończeniu edukacji w Polsce postanowił poszerzać swoje horyzonty za granią, a mianowicie we Francji. Spędził tam kilka lat życia. Przez ten okres popadł w wielkie długi, więc postanowił wrócić do kraju. Na szczęście po powrocie zaczęło mu się układać. Zdobył tytuł szambelana królewskiego. Po niedługim czasie został poetą dworskim. Stał się wiernym poddanym Stanisława Augusta. Bardzo lubił oddawać się hulankom, wyjeżdżał na różnego rodzaju bale i zabawy, które coraz bardziej go rujnowały. Nie potrafił poradzić sobie ze swoją dusz hazardzisty, co zaczęło wpędzać go w coraz to większe długi. Udawało mu się nieraz spłacić dług dając w zamian swoją poezję. Była to krzywda dla niego, bo niektóre jego wielkie dzieła zostały przypisane innym poetom. Często zdarzało się, że pisał utwory o tematyce politycznej specjalnie na zamówienie króla. Zdobywał środki potrzebne mu do życia w różne sposoby, między innymi poprzez publikacje swoich utworów w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych.”.

Hugo Kołłątaj

Kolejny poeta polski, który urodził się w roku 1750, a dokładniej pierwszego kwietnia. Pochodził z miejscowości o nazwie Dederkałki Wielkie na Wołyniu. Wywodził się z dość ubogiej rodziny szlacheckiej. Zaczął edukacje w szkole w Pińczowie Pińczowie następnie w Krakowie, gdzie uzyskał doktorat z filozofii w roku 1768. Postanowił spróbować swoich sił za granicami kraju i wyjeżdżał na studia do Wiednia, Neapolu i Rzymu. Lubił kierunki, które studiował a mianowicie prawo kanoniczne oraz teologię. Po powrocie do kraju nie potrafił znaleźć sobie miejsca, aż do momentu, kiedy rozpoczął działalność w Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych. Wielki talent i sumienność Hugo Kołłątaja przyczyniły się do tego, że powierzono mu misje reformowania Akademii Krakowskiej. Swoje poglądy, co do reformacji przedstawił w dziełach pod tytułem: „Do Stanisława Małachowskiego” oraz „Prawo polityczne narodu polskiego”. Swoje główne dzieło wydał dopiero po upadku konstytucji trzeciego maja. Tworzył je razem z dwoma współautorami a mianowicie Ignacym Potockim oraz Franciszkiem Ksawerym Dmochowski. Nosiło ono tytuł „O ustanowieniu i upadku Konstytucji polskiej 3 maja 1791 r.”.

Ignacy Krasicki

Te poeta urodził się w 1735 roku a dokładnie trzeciego marca. Pochodzi on z Dubiecka. Urodził się w rodzinie szlacheckiej. Jako młody chłopiec wychowywał się u cioci Sapieżyny Anny. W roku 1743 zaczął naukę w jezuickim kolegium lwowskim, które ukończył w roku 1750. Następnie rozpoczął studia w Warszawie w seminarium misjonarzy przy kościele świętego krzyża. Kolejne kroki edukacji stawiał w Rzymie do, którego wyjechał w 1759 roku. Po powrocie z Rzymu Ignacy Krasicki w 1765 roku został prezydentem trybunału małopolskiego dzięki poparciu, jakie otrzymał ze strony króla Augusta Poniatowskiego. Pomimo funkcji prezydenta trybunału pisywał, również artykuły do pisma „Monitor”. Poeta ten dożył pierwszego rozbioru polski. Jego diecezja stała się częścią zaboru pruskiego. Przez ograniczenie zaborem Ignacy Krasicki więcej czasu poświęcał na opisywaniu i zwiększaniu chwały rezydencji, w której zamieszkiwał, czyli Heilsberga. Byłą to bardzo pięknie urządzona posiadłość. Ignacy Krasicki w swojej posiadłości posiadał wystawne meble, piękne obrazy, mnóstwo wielkich dzieł sztuki. Poeta pomimo zaboru pruskiego nadal prowadził wielkopański styl życia.