Manieryzm

Jednak manieryzm, mimo realności, jako malarstwo wydaje się sztuczne, trochę dziwne. Rezygnowali z ładu i harmonii na rzecz indywidualnego sposobu malowania i postrzegania świata. Opierali swe obrazy na symbolizmie treści oraz ekspresji i dynamiki przedstawianych scen. Zrezygnowano z kompozycji opierającej się na matematycznych figurach, natomiast wykorzystywano asymetryczne i silnie oddziaływujące układy. Starano się nie stosować perspektywy skupiającej wzrok na jednym punkcie, punkty ciężkości były porozrzucane nierównomiernie po całym obrazie, dzięki czemy ukazywane sceny zaskakiwały dynamiką i ożywieniem.

Bardzo często portretowane osoby miały wydłużone ciała, wyglądające naturalnie.
Znanymi artystami tamtego okresu, którzy wyznaczali nowe ścieżki, stosowali symboliczne przedstawianie treści są m.in. Jacopo Pontormo, Parmigianino czy Arcimboldo. Tworzyli obrazy, które wychodziły poza schematy.
Mimo że malarze łamali renesansowe reguły, nazwa manieryzm przeszła do historii jako nacechowana negatywnie. Kojarzy się ze sztucznością i udziwnieniem, choć artyści malujący w tym okresie nie mieli na pewno zamiaru w taki sposób przedstawiać świat.

Wpływ religii na sztukę

2Artyści nie uwolnili się jednak od wpływów religijnych, tworzyli dzieła ikonograficzne. Odchodzenie od tej tematyki następowało powoli. Początkowo ujawniało się w malarstwie ołtarzowym, gdzie uwalniało się od ścisłego powiązania architektury, stawały się dziełami samoistnymi.
Cechami charakterystycznymi malarstwa niemieckiego w tym okresie, widocznymi w pracach Grunewalda, było dosłowne przedstawianie rzeczywistości z przesadnym stosowaniem środków artystycznego wyrazu, gdzie barwy i formy są zależne od artysty i jego widzenia otoczenia. Jedno z dzieł Grunewalda było na tyle niepowtarzalne, że nie znalazło naśladowców aż do XX wieku, kiedy niemieccy ekspresjoniści docenili sztukę renesansowego artysty.

Durer był malarzem o przeciwnym sposobie malowania niż Grunewalda, ponieważ szukał w malarstwie umiaru, bez zbędnej przesady, doceniał matematykę i geometrię, Stosował także perspektywę. Znowu najbardziej znanym niemieckim portrecistą był Hans Holbein, który był nadwornym malarzem w Anglii. Przykładem jego prac jest obraz „Portret kupca Georga Giszego” z 1532.

Claude Lorrain

Dążył, zainspirowany dziełami włoskich mistrzów, do jedności formy i treści, do jednolitej kompozycji i czystości przedstawianego obrazu. Początkowo tworzył portrety, potem przerzucił się pejzaże, gdzie postacie były tylko tłem i ewentualnym symbolem jego wizji. Tworzył obrazy o podwójnej treści, które inspirowały malarzy następnych pokoleń.
Drugim artystą, który malował pejzaże był Claude Lorrain. Dla niego był to temat, który fascynował go od początku jego twórczości. Sceny były tylko tłem dla krajobrazu, odgrywały rolę drugorzędną. Ważnym elementem dla jego obrazu było również światło, przez co świat przez niego przedstawiany był zbliżony do mitologicznej idylli, emanujące elegijnymi nastrojami. Ulubionym tematem malarza było morze, które przedstawiał za pomocą ciepłego światła uzyskiwanego za pomocą nawet najdelikatniejszych różnic barw.
Jak widać w baroku brakowało spójności, wielu artystów odchodziło od bogactwa i przepychu, a także od tematów religijnych, jak powyżej wymienieni malarze francuscy. Renesans jak i antyczne wzorce były inspiracją dla wielu artystów i mimo ciągle nowych trendów, chętnie wracano do tego co idealne kształtem i barwą.

Symbol romantyzmu

3Symbolem romantyzmu i niemieckiej literatury stał się czarny kot, który oznaczał tęsknotę i miłość i dążenie do nieskończoności. Obok Goethego, prekursora niemieckiego romantyzmu, znani byli także Wilhelm Wackenroder, Friedrich Schlegel czy Heinrich Heine. Do tej pory symbole romantyzmu wykorzystywane są w malarstwie i literaturze.
We Francji romantyczni bohaterowie początkowo byli indywidualistami, którzy gardzili wszelkim tłumem, a także życiem. Najlepszym sposobem na ukojenie duszy była samotność i głęboka, skomplikowana miłość. Nie potrafił jednak walczyć o swoje ideały, miał bierną postawę. Po 1830 roku, charakter bohatera romantycznego uległ przemianie. Poświęcał więcej uwagi społecznym uwarunkowaniom, a także zaczął przyjmować aktywną postawę, walcząc o wyzwolenie.
Polski romantyzm był nasączony patriotyzmem, walką o ojczyzną, przy czym każdy artysta miał inną wizję wyzwolenia i odzyskania wolności. W tym okresie najbardziej znanymi artystami byli Adam Mickiewicz oraz Juliusz Słowacki. Stworzyli wiele dzieł, które miały porwać serca rodaków i nawoływać ich do walki.

Impresjonizm

Nazwa powstała, dzięki francuskiemu dziennikarzowi, który po obejrzeniu pierwszej wystawy impresjonistów, pobudzonego dziełem „Impresja, wschód słońca” zatytułował swoją recenzję „Wystawa impresjonistów”. Nie był to jednak komplement, gdyż taki rodzaj malarstwa nie był brany poważnie, nie tego oczekiwano od wzniosłej sztuki. Impresjoniści tworzyli wszystko, co odchodziło od schematów narzuconych przez akademie artystyczne. Zwrócili się więc ku pejzażowi, portretowi, malarstwu rodzajowemu oraz martwej naturze. Malowali jasnymi barwami, swobodnie je nakładając, sprawiając wrażenie przypadkowych układów kompozycyjnych.

Pragnęli malować tylko to, co widzą, dostrzegali jak może zmieniać się barwa w zależności od pory dnia i naświetlenia. Zauważyli, że słońce może odebrać prawdziwe kolory przedmiotom, a nawet zamazać ich kontury. Skupiali się głównie na fakturze i rozprowadzaniu farb, na grze światła i na właściwościach formy.
Impresjonizm nie spotkał się z pozytywnym przyjęciem. Ten sposób malowania był uważany za niechlujny, trywialny, niegodny uwagi. Odrzucono go, gdyż nie przedstawiał treści ważnych i symbolicznych, nie malowano scen historycznych, co uważano wtedy za najbardziej stosowne.

 Strona 1 z 2  1  2 »