Sceny erotyczne

6Uwielbiał malować sceny erotyczne o dynamicznej kompozycji.
Jednak największy rozkwit rokoka przypada na czasy po objęciu władzy przez Ludwika XV w 1722 roku. Wtedy też oprócz Frangonarda znanym przedstawicielem malarstwa był Francois Baucher. Jego wszechstronna twórczość obejmowała nie tylko malarstwo sztalugowe, ale również dekorowanie wnętrz czy malowanie ceramiki. Ulubionymi tematami jego prac, podanymi w różnych odmianach były kobieta i miłość.

Styl preferowany we Francji stał się popularny także na innych dworach europejskich, gdzie malarze przejęli styl malarstwa rokokowego od najwybitniejszych jego przedstawicieli. Mimo że moraliści krytykowali malarzy rokoka za frywolność i gloryfikowanie rozpusty arystokracji, to jednak dzieła artystów tamtego okresu można potraktować jako wyzwolenie od narzuconych norm przez Kościół.
Inny styl prezentował Chardin, który był bardziej zainspirowany pracami malarstwa holenderskiego z czasów baroku. Jego obrazy były wyciszone, pozbawione spektakularnych scen. Skupiał się głównie na spokojnym życiu mieszczan, a także na pięknie codziennych przedmiotów.

Dedaista

Głównymi zasadami dadaistów były właśnie przypadek i przede wszystkim nonsens, na każdym kroku im towarzyszący. Nie dali się szufladkować, a wobec tradycyjnego pojmowania sztuki, tworzyli antysztukę, wyłamującą się poza wszelkie schematy, podążającą własną ścieżką. Jeden z artystów tego okresu wystawił na jednej z wystaw nocnik, koło od roweru oraz stelaż do przechowywania butelek. W ten sposób chciał wyrazić opinię, że nawet zwykła rzecz może zostać podniesiona do rangi sztuki.
Kurt Schwitters, jeden z przedstawicieli dadaizmu, mimo że nie chciał kreować antysztuki, stworzył dzieła radykalne i zaskakujące. Głównie tworzył kolaże i asemblaże, a słowo merz, umieszczone na jednej z jego prac nabrało nowego znaczenia. Artysta pozostawał mimo wszystko przy tradycyjnym przedstawianiu rzeczywistości i pojmowaniu sztuki.
Bunt dadaistów przeciwko zwykłej sztuce miał rożny wymiar. Bowiem stosując przedmioty codziennego użytku nikt nie dostrzegał w nich niesamowitych właściwości nadających się do kreowania nowej wizji sztuki. Z drugiej strony owe przedmioty mogły być rozpatrywane w wymiarze sztuki były tylko wtedy, gdy zostały użyte przez dadaistów.

Rembrandt

5Nie przedstawiał scen historycznych na wolnym powietrzu, co wielu artystom pozwoliło na stosowaniu kontrastu barw, on wolał malować je w pomieszczeniach, gdzie głównie operował światłem i cieniami. Dzięki temu uzyskiwał pełne tajemnicy i sugestii obrazy, które oddziaływały na wyobraźnię oglądającego. Nie rozświetlał całej sceny, a światło było najczęściej niewiadomego pochodzenia. W te sposób był bliski stylowi Caravaggia.
W 1630 roku był u szczytu sławy. Jego dzieła powszechnie znano i ceniono, dzięki czemu jego dochody rosły. W Amsterdamie namalował jedno ze swych najsłynniejszych dzieł „Lekcję anatomii doktora Nicolaesa Tulpa – grupowy portret stworzony dla wpływowej gildii chirurgów. Na tym obrazie pokazał swoje mistrzostwo w operowaniu światłem – intensywnie oświetlił twarze medyków, dzięki czemu wszystkie osoby tworzą jedność wyróżniającą się na ciemnym tle. Obraz ten przyniósł mu sławę i lawinę zamówień od mieszczan.
Schyłek życia przyniósł mu opinię dziwaka, a jego popularność malała, a ostatecznie zmarł jako biedak w wieku 63 lat. Rembrandt okazał się malarzem n, który z łatwością i pewnością tworzył różnego rodzaju formy. Pod koniec życia, jego dzieła nie były doceniane przez to, ze odchodził od przyjętych koncepcji, nie tworzył już obrazów pochlebiających portretowanym osobom.

Grupy malarzy

Do grupy malarzy naturalistycznych z Babizon dołączył Millet, który przyczynił się powstania nowego nurtu – realizmu. Czasem trudno dostrzec różnice pomiędzy naturalizmem oraz realizmem, w szczególności w pracach powyższego malarza, gdyż są to różnice płynne, delikatnie zarysowane. Mimo że dokładne przedstawianie rzeczywistości pojawiało się już od czasów renesansu, w obu nurtach XIX wieku pojawiła się nowa koncepcja ujmowania otaczającego świata. Artyści szukali tematów do malowania w życiu codziennym np. Millet, który znalazł zamiłowanie w ukazywaniu pracujących ludzi. W dziełach naturalizmu i realizmu dominującymi cechami obrazów były: wyrazistość formy, zachowanie perspektywy oraz zamknięta kompozycja.
Podejście obu nurtów w XIX wieku polegało nie na odnajdywaniu piękna w codziennych czynnościach i naturze, lecz na poszukiwaniu prawdy i ukazywaniu rzeczywistości takiej jaka ona jest. Nie upiększali jej i nie szukali wzniosłych momentów. Nie bali malować rzeczywistości brzydkiej i ponury, jeśli to tylko było zgodne z prawdą.

Portrety

Rozwinęły się również portrety grupowe, które głównie zamawiały domy cechowe. Jednym z wybitnych malarzy był Frans Hals, który specjalizował się w takim typie malarstwa. Jego obrazy charakteryzowały się dobrodusznością i bezpośredniością, w pewien sposób przypominały migawkowe zdjęcia, bez pozowania, za to pełne życia i ruchu. Dlatego też stały się wzorem do naśladowania, gdyż potrafił uniknąć sztuczności, umiejętnie pokazując więź łączącą sportretowane osoby.
Inny rodzaj obrazów reprezentował Jan Vermeer van Delf, który przypominając kronikarza, dokładnie odzwierciedlał życie ubogiego mieszczaństwa. Przedstawiał sceny ubogie w akcję, najczęściej ukazywane we wnętrzach. Artysta często malował kobiety, które oddawały się najzwyklejszym, spokojnym czynnościom. Świetnie operował światłem padającym dość często z boku. Mimo realizmu jego scen, obrazy Vermeera mają głębszy podtekst, przekazują dodatkową treść.
W malarstwie holenderskim można wyróżnić jeszcze martwą naturę, malarstwo pejzażowe. Jednak dokonania malarzy niderlandzkich poszły na długo w zapomnienie. Odkrywano ich na nowo dopiero w XIX wieku.

 Strona 1 z 2  1  2 »