Stanisław Staszic

Ten poeta polski urodził się w roku 1755 w mieście Pile. Był dobrze urodzonym chłopcem, bo pochodził z rodziny mieszczańskiej. Był synem burmistrza Piły. Pokierował się w stronę stanu duchownego, szukając możliwości rozwinięcia kariery naukowej i literackiej. Rozpoczął seminarium duchowne w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji w seminarium postanowił spróbować sił za granicą. W tym celu udał się do Francji, a następnie do Niemiec. Po zakończeniu edukacji postanowił powrócić do kraju. Znalazł zajęcie jako wychowawca synów mecenasa Andrzeja Zamoyskiego. W trakcie pobytu w jego domu, zaczął się interesować kwestią polskiej sceny politycznej. Na tej podstawie napisał dzieło pod tytułem „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”. Był ważną osobą podczas sejmu czteroletniego. Gdy nastały czasy insurekcji kościuszkowskiej wyjechał poza granice kraju. W okolicach wieku dziewiętnastego założył fundację pod nazwą „Towarzystwo Hrubieszowskie”. Największym dziełem, które powstało podczas jego życia sam Staszic uważał „Ród ludzki”. Między innymi zajmował się również tłumaczeniem, jednym z dzieł, które przełożył własnoręcznie była „Iliada” Homera. Zmarł w 1826 roku w Warszawie.

Seweryn Goszczyński

Jest to poeta polski, który urodził się w roku 1801. Był między innymi publicystą i działaczem politycznym. Był osobą uczestniczącą w życiu politycznym. Wykazał się biorąc udział w ataku na Belweder dwudziestego listopada w roku 1830. Gdy nie powiodło się powstanie musiał udać się do Galicji, tam prowadził działalność konspiracyjną na niekorzyść zaborcy. Był założycielem tajnego stowarzyszenia Ludu Polskiego. Powstało ono w roku 1835 w Krakowie. Groziły mu zdemaskowanie i wysoka kara ze strony zaborcy, więc w celu ochronnym udał się do Francji. Starał się zająć czymś wolny czas, więc poświęcił się, litertuże. Powrócił do kraju około roku 1872. Udał się do Lwowa. Jego najsławniejszym dziełem jest powieść poetycka pod tytułem „Zamek kaniowski”. Dzieło to powstało około roku 1828. Kolejne udane i popularne dzieło tego poety to także powieść poetycka pod tytułem „Król zamczyska”. Z kolei to dzieło powstało w okolicach roku 1840. Był członkiem Ukraińskiej szkoły poetów. Do tego ugrupowania należało wiele znanych poetów, w których towarzystwie obracał się Seweryn Goszczyński. Poeta nasz doczekał swoich dni we Lwowie, gdzie mieszkał po powrocie do kraju. Zmarł w okolicach roku 1876.

Adam Naruszewicz

Jest to poeta polski, który urodził się w 1733 roku. Był to poeta, wydawca, historyk, tłumacz. Wywodził się z biedniejszej rodziny magnackiej. W wieku młodzieńczym wiedział, że w przyszłości zacznie studiować, aby zostać kimś znanym. Soje pierwsze studia zaczął w Akademii Wileńskiej. Po ukończeniu akademii udał się do Londynu, aby tam rozszerzać swoje horyzonty. Po powrocie do kraju postanowił wykładać w Warszawie w Collegium Nobilum. Kolejnym etapem w jego życiu było przystąpienie do zakonu jezuitów, które miało miejsce w 1748 roku. Niedługo stał się jednym z najbliższych współpracowników króla Stanisława Augusta. Pomimo ciekawego życia stał się redaktorem gazety „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”. Ważnym faktem z jego życia jest to, że był jednym z uczestników słynnych obiadów czwartkowych. Zniknął z życia publicznego po przeżyciu załamania na skutek paktu, jaki zawarł król, a mianowicie przystąpienia do Targowicy. W krótkim czasie po zniknięciu z życia publicznego zmarł z powodu problemów na tle psychicznym w roku 1796. Adam Naruszewicz stworzył „Historie narodu polskiego”, dzieło to liczyło siedem tomów. Tworzył liczne przekłady i satyry.

„Wodospad Niagara”

Dzieło pod tytułem „Wodospad Niagara” namalował Thomas Cole. Jest to twórca amerykańskiej szkoły pejzażu oraz jej teoretykiem. Urodzony w Bolton l Moors W hrabstwie Lancshire w Anglii w roku tysiąc osiemset pierwszym roku,zmarł w Catskill (Nowy Jork) w roku tysiąc osiemset czterdziestym ósmym. Dzieło pochodzi z roku tysiąc osiemset trzydziestego. Ma średnie wymiary. mierzy dokładnie czterdzieści siedem centymetrów dziewięć milimetrów na sześćdziesiąt centymetrów sześć milimetrów. Znajduj si w Art Institut W Chicago. Kolorystyka tego dzieła jest niezwykle żywa. Ostre pomarańcze i czerwienie mieszają się z chłodnym błękitem nieba. Na pierwszy plan wysuwają się stojący na stromej skale nad wodą dwaj Indianie. Na drugim planie znajduje się basen wodny oraz porastające jego brzegi drzewa. Wodospad jest prawie nie widoczny. Na trzecim planie widzimy wzgórze oraz chmury. Za nich wyłania się jasne żółte światło. Pejzaż ten jest bardzo szczegółowy. Szczególnie że ma nie za duże wymiary. Artysta ukazał w tym dziele swój wielki kunszt gdyż by ł naprawdę wytrawnym pejzażystą.

Tren XVII i XVIII

Tren XVII. Tren ten ma charakter psalmiczny. Lochanowski mówi o ingerencji Boga w jego życiu. Cierpienie, którym dotknął Bóg poetę ingeruje w całą jego osobę. Autor mówi, że nigdy nie pozbędzie się bólu, że cierpienie cały czas jest równie wielkie. Wobec przeznaczenia nie ma jednak żadnej władzy. Nie ma znaczenia czy zrezygnujemy z niebezpiecznych sytuacji chcąc zmniejszyć ryzyko nieszczęscia, bo ono i tak nas prędzej czy później dosięgnie. Kochanowski uważa, że Bóg nie miał powodu doświadczać go tak wielkim cierpieniem. Jego ból był tym większy, że był człowiekiem bardzo szczęśliwym, mądrym. W sytuacji jakiej się znalazł nawet rozum nie może mu pomóc. Ten, kto lekceważy cierpienie, oskarża go o złe intencje. Kochanowski odpiera zarzuty mówiąc, że podczas pisania wierszy jeszcze bardziej cierpiPoeta uważa, że jedynie Bóg jest w stanie pomóc mu ukoić ból. Tren XVIII. Kochanowski wypowiada się w imieniu wszystkich ludzi. Mówi, że nie pamiętamy o dziękczynieniu Bogu za dobro, które nas spotyka. Kiedy nie umiemy dziękować Bogu za to co mamy, szybko tracimy szczęście. Prosi Boga, by był surowszy, by przynajmniej w nieszczęściu można było się do niego zwrócić. Bóg ma wielką władzę nad człowiekiem i jego losami. Wystarczającą karą dla ludzi za niewdzięczność jest to, że Bóg się od ludzi odwraca. Poeta liczy na to, że Bóg ma wzgląd na człowieka pokornego, W ostatniej strofie mówi o sobie, uznaje swoją grzeszność, liczy na wybaczenie. Przeprasza Boga za to, że zwątpił w jego istnienie.

Sterowana dziewczyna

Kariera Britney Spears miała być inna niż u pozostałych wielkich person show-biznesu. Britney miała pozostać czysta, nietknięta przez zło. Kusząca w teledyskach zachowywała cnotę, o czym zresztą cały czas mówiła. Namawiała na seks po ślubie, ponieważ tak kazali jej menadżerowie. Była grzeczna i ułożona, ponieważ tak kazali jej menadżerowie. Była kompletnie sterowana, od początku do końca. Zaczynała w programie muzycznym dla dzieci wraz z Justinem Timberlakiem oraz Christiną Aguilerą. Kiedy wydała swój pierwszy album, świat oszalał na jej punkcie. Była obok „seks” oraz „eminem” najczęściej wpisywanym słowem w google.pl. Trzeba przyznać, że menadżerowie wykazali się niesamowitym wyczuciem okoliczności oraz gustów dorastającego pokolenia, które pragnęło takiej gwizdy, jak Spears. Jeździła na każdą sesję zdjęciową, na jaką ją wołano, grała koncerty, nagrywała teledyski niemalże już automatycznie. Miała świat u swoich stóp, ale nie miała jednego – sensu. Postanowiła to zmieniać, powoli, najpierw w teledyskach, potem w życiu prywatnym. Pech jednak chciał, iż wybrała okres, kiedy dziennikarstwo urodziło najbardziej dochodową ze swoich odmian – prasę brukową.

Polska Mieszka I krajem chrześcijańskim

Mieszko I, choć zdawał sobie sprawę z osiągniętej potęgi, wiedział również, że dopóki nie przyjmie wiary chrześcijańskiej, nie zyska prawdziwego uznania w oczach innych władców i książąt Europy. Jeszcze przed zdecydowaniem się na chrzest, władca ten z wielką gościnnością przyjmował w swym dworze wędrujących duchownych chrześcijańskich. Natomiast w obrębie Polski ludzie wyznawali jeszcze różnych bogów słowiańskich, odprawiali pogańskie obrzędy, zakorzenione od dawna w kulturze tego narodu. Mieszko I przewidywał, że potęga pogańskiego państwa jest zaledwie chwilowa: w X w. wszystkie ważniejsze kraje Europy wyznawały już religię chrześcijańską, poza tym na tereny pogańskiej Polski najeżdżali Niemcy, próbując krzewić wiarę, i jeszcze nie nawróceni Wieleci. Mieszko I rozwiązał problem, porozumiewając się z Czechami, przyjmując od nich wiarę, poślubił również czeską księżniczkę, Dobrawę. Chrzest państwa polskiego, a dokładnie Mieszka I i jego dworu, odbył się w roku 966. Nawrócenie mieszkańców nie było sprawą prostą, ponieważ nie chcieli oni przyjąć wiary chrześcijańskiej i pozostawali wierni dawnym bogom, czcząc ich nierzadko po kryjomu, ale i z tym Mieszko radził sobie całkiem nieźle. W Polsce, w Poznaniu, powstało biskupstwo, a pierwszy biskup, Jordan, podlegał papieżowi, zamiast sąsiedniej i potężnej archidiecezji niemieckiej. Kościół współpracował z władcą, który dzięki nowej wierze stał się powszechnie uznawany przez władców państw sąsiednich. Związki z chrześcijaństwem przyniosły Polsce także szereg innych korzyści, na przykład pojawiły się pierwsze murowane budowle, duchowni nauczali Polaków łaciny itd.

Julian Ursyn Niemcewicz

Ten poeta urodził się w 1758 roku, a dokładnie szesnastego lutego. Poczęty został w miejscowości Skoki. Był pierworodnym snem Marcelego Niemcewicza i Jadwigi Suchodolskiej. Dwanaście lat po urodzeniu zaczął uczęszczać do szkoły rycerskiej. Nauka w tej szkole trwała osiem lat do 1778 roku. Po pewnym czasie otrzymał tytuł adiutanta księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Dużo podróżował po krajach zagranicznych, dzięki temu i częstemu pobytowi w posiadłości Czartoryskich zdobył wielką kulturę umysłową. Jego pierwszym dziełem, dzięki, któremu zaistniał w świecie poezji był przekład francuskiego romansu pod tytułem „N. Bandota”. Julian Ursyn Niemcewicz był posłem inflandzkim na Sejm Wielki. Był uczestnikiem bitwy pod Maciejowicami, gdzie walczył wspólnie z Tadeuszem Kościuszką. Niestety po bitwie dostał się do niewoli, przetrzymywany był w niej dwa lata. W roku 1976 wydostał się na wolność. Później zalazł żonę w Ameryce. Dopiero w 1806 roku powrócił do kraju. W niedługim czasie stał się dyrektorem teatru. Stał się wpływowym człowiekiem, ponadto posiadał tytuł prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk, oraz przewodniczącego Działu Nauk. Zmarł w roku 1841.

Tren XIII i XIV

Tren XIII. Poeta rozpoczyna od apostrofy do Urszulki. Mówi, że lepiej byłoby gdyby dziewczynka wcale się nie urodziła,ponieważ jej krótkie życie przyspożyło ojcu wielu cierpień. Życie urszulki Kochanowski porównuje do szybko uciekającego snu. Wraz z rzebudzeniem – śmiercią dziecka – poeta traci połowę duszy, druga połowa pozostaje na wieczną tęsknotę za córkąMówi,że Urszula, kiedy żyła była dla niego pociechą, teraz jest tylko przyczyną bólu i cierpień.Kochanowski kończy apostrofą do śmierci, zarzucając jej zachwianie porządku naturalnego poprzez zabieranie tak młodej osoby. Tren XIV. Poeta zadaje pytania retoryczne na temat wrót Hadesu, mitologizuje nawiązując do mitu o Orfeuszu. Następnie zwraca się do lutni czyli natchnienia, by ta pozostała przy nim, by swoimi pieśnieami mógł przekupić Boga umarłych. Epitety opisujące śmierć podkreślają nieprzyjazną żywym atmosferę krainy umarłych.Kochanowski ma nazieję, że pieśnie zagrane na lutni i jego żal przekupią Plutona. Poeta wolałby sam umrzeć niż musieć tak cierpieć. Deklaruje też, że jest gotowy umrzeć by móc być z córką.

Inspiracje

Porcupine Tree – „The Sky Moves Sideways” (1995). wszystko, czego dotknie ręka Stevena Wilsona, zamienia się w złoto. Porcupine Tree to jego główna formacja, a „The Sky Moves Sideways” to jej najważniejszy album. Zawiera głównie długie kompozycje pełne elektronicznych pejzaży. Ze względu na zbyt często pojawiające się porównania z Pink Floyd, na późniejszych płytach Porcupine Tree ma już inne oblicze. Mostly Autumn – „The Spirit Of Autumn Past” (2000). Trzecia i najlepsza płyta często porównywanej z Camel brytyjskiej grupy. Mieszanka delikatnego, neoprogresywnego grania i folkowych rytmów, bogato ozdobiona skrzypcami i fletem, a także cudownym głosem Heather Findley. Zachwyca zwłaszcza okraszony dziecięcymi chórkami, wspaniały utwór „Shrinking Violet”. Sylvan „Posthumous Silence” (2006). Dwanaście lat potrzebował rockowy świat, aby powstała płyta na miarę „Brave” Marillion. Zawierający w tekście odniesienia do słynnej poprzedniczki i często muzycznie kojarzący się z nią album niemieckiej grupy został znakomicie przyjęty przez słuchaczy w całej Europie. Jest to oczywiście płyta w pełni oryginalna, a jej poziom muzyczny i przejmująca warstwa tekstowa są na najwyższym poziomie. Wstrząsający, tytułowy utwór mógłby stanowić ozdobę każdego albumu.

Ernest Hemingway

Burzliwe i bogate życie pisarza stało się tworzywem jego pisarstwa. W licznych swoich opowiadaniach występuje on pod postacią Nicka Adamsa. Doświadczenia pierwszej wojny światowej znalazły miejsce w powieści „Pożegnanie z bronią” (1929). Uwielbiane przez pisarza polowania weszły do „Zielonych wzgórz Afryki”, znakomitych opowieści „Śniegi Kilimandżaro” oraz „Krótki, szczęśliwy żywot Franciszka MacCombera”. Kilkakrotne pobyty w Hiszpanii i wojna domowa pozwoliły Hemingwayowi stworzyć wielką powieść „Komu bije dzwon” (1944). Echa drugiej wojny światowej odżyły w powieści „Za rzeką w cieniu drzew”. Ulubiona przez pisarza Kuba i jego wyprawy rybackie przyniosły „Starego człowieka i morze” – wyróżnionego Nagrodą Nobla w 1954r. Tak więc, twórczość Ernesta Hemingwaya jest na wskroś autobiograficzna („pulsuje żywym, biologicznym tętnem”). Prozę jego, męską i oszczędną w słowach, wypełnia opis zachowań bohaterów i ich fizycznych właściwości, doznań i działań. Często mówi się o charakterystycznym typie bohatera hemingwayowskiego, jakim jest człowiek silny, panujący nad życiem, pokonujący swoje słabości – jest to na pewno jego bohater pozytywny, ale swój autoportret Hemingway kreśli raczej w osobach mniej heroicznych i bardziej zwyczajnych.

Aleksander Fredro

W Surochowie, które znajduje się nieopodal Jarosławia urodził się Aleksander Fredro dwudziestego czerwca 1793 roku. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ posiadał trzy siostry i sześcioro braci. Swoje pierwsze kroki na drodze edukacji stawiał w domu pod kontrolą prywatnych nauczycieli. Życie nie oszczędzało go zbytnio, jego matka zmarła w roku 1806. Po tym przykrym zdarzeniu wraz z całą rodziną przenieśli się do Lwowa. Już wtedy młody Aleksander odnajdywał się w pisarstwie. Miał na konie jedną komedię pod tytułem „strach przestraszony”. W okolicach roku 1809 jako nastoletni chłopiec wraz z dwoma braćmi zaciągnął się do wojska. Niedługo po wstąpieniu zaczął awansować. Stał się osobą popularną i zauważalną w pewnych kręgach. Stał się podporucznikiem jedenastego pułku Ułanów. Kolejny awans, jaki go dosięgnął to zostanie kapitanem piątego pułku Strzelców Konnych. W wojsku doczekał się stopnia oficera ordynansowego sztabu generalnego Napoleona. Kiedy cesarz zszedł z tronu on również poddał się do dymisji. Brał udział w powstaniu listopadowym. Pod koniec swojego życia zachorował na artretyzm. Doczekał swoich dni we Lwowie, zmarł w roku 1876 piętnastego lipca.