Ekspresjonizm w Niemczech

Wiek XX przyniósł światu wiele wynalazków, które przyczyniały się do rozwoju technologicznego krajów europejskich. Ludzie musieli zacząć przyjmować nowe myślenie, pozbawione ograniczenia i strachu przed nowym. Okazało się, że rzeczywistość to nie tylko rzeczy widzialne dla oka, ale także to, czego nie jesteśmy w stanie dostrzec. Młodzi artyści idąc z duchem czasu, chcieli zerwać z powierzchownym realizmem, ulotnością chwil impresjonistów. Jednak przyspieszenia życia spowodowało wyobcowanie i samotność jednostek, co zauważyło młode pokolenie witając z niedużą euforią nowości, które przynosiły im kolejne dni.
W 1905 roku w Dreźnie grupa młodych malarzy utworzyła front buntujący się przeciwko obowiązującym, sztywnym regułom akademickim, które nie oddawały ducha czasu. Artyści utworzyli ruch nazywany cyganerią. Jednoczenie się w grupy artystyczne było dla malarzy nie tylko pozytywne pod względem estetycznym i poznawczym, ale także uzyskiwali w razie konieczną pomoc jak: udostępnienie pracowni, możliwość wystawienia prac.

Reżyserzy polskiego teatru

Spektakl teatralny to nie tylko gra aktorów, którzy są najbardziej dostrzegalni w przedstawieniu, ale również reżyser, którego osoby nie widać. On czuwa nad całokształtem sztuki, spójną całością, grą aktorów, muzyką. Jednym z pierwszych, polskich reżyserów teatralnych był Wojciech Bogusławski. Został dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie, a zarazem spełniał się jednocześnie jako aktor i dramatopisarz. Nadał swoim przedstawieniom charakterystyczny styl. Często wtrącał elementy egzotyczne, charakteryzujące się barwnością, które przepełnione były melodyjnymi piosenkami.
Był twórcą teatru dla mas. Tworzył zrozumiałe sztuki i stosował skromne środki artystyczne, chociaż ze względu na czas jego twórczości, spektakle zawierały ukryte podteksty polityczne. Jego sztuki były lubiane za dynamikę życia i czar. Największe dzieło Bogusławskiego to „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”.

Modern Dance

Dopiero początek XX wieku przyniósł rozwój tańca nowoczesnego. Stało się to dzięki założeniu przez amerykańskie małżeństwo Ruth Saint Denis i Teda Shawn w 1915r. pierwszej szkoły tańca nowoczesnego zwaną Denishawn. W swojej szkole uczyli nie tylko form klasycznych, ale także tańców wschodnich, murzyńskich, niemieckiego tańca wyrazistego, wprowadzali również własne techniki z elementami gimnastyki. Swoje widowiska w Stanach Zjednoczonych prezentowali w różnych stylach: hinduskim, perskim, chińskim, greckim, egipskim oraz indiańskim i meksykańskim.
Kolejnym etapem było założenie przez Teda Shawn zespołu męskiego działającego na starej farmie Jacob’s Pillow już po rozstaniu z żoną. Wtedy także badał specyficzny ruch męski, a efekty tych badań wdrażał z zespołem z Jacob’s Pillow i tam otworzył Akademię Tańca oraz w 1942r. teatr.
Zasłużył się w wyrównaniu rangi tańca męskiego z kobiecym oraz wyszkolił trójkę najważniejszych tancerzy tańca nowoczesnego: Doris Humphrey, Charlesa Weidmana i Marthy Graham.

Fowizm


W XX wieku zaczęły powstawać nowe kierunki, coraz bardziej odchodząc od tradycyjnego malarstwa. Tak narodził się symbolizm, secesja i fowizm. Ostatni z wymienionych to malarstwo o bardzo żywej kolorystyce dzieł, często nie mającej nic wspólnego z rzeczywistością.
Swoich wizji nie przedstawiali za pomocą symbolicznych treści, dla nich najważniejsza stał się forma, szaleńcze i nieokiełzane pociągnięcia pędzlem. Ekspresję id dynamikę obrazu uzyskiwali wyłącznie za pomocą barw i formy, bez naśladowania rzeczywistości. Środki, które stosowali impresjoniści, fowiści używali w innym celu. Obraz zyskał psychograficzny charakter, szkice stały się spontanicznym i szybkim środkiem wyrazu. Najważniejsze dla fowistów była ekspresja i wyrażanie uczuć w sposób nieograniczony. Nie liczyła się dla nich rzeczywistość, lecz wyobraźnie, która podsuwała im wyraziste kolorystycznie obrazy. Malarzami tego nurtu byli: Matisse, Modigliani oraz Andre Derain.

Vincent van Gogh

Vincent van Gogh to jeden z najważniejszych prekursorów malarstwa. Lubił samotność, przeszedł z impresjonizmu na obrazy będące zwiastunem ekspresjonizmu. Przez całe życie nie sprzedał ani jednego obrazu, został doceniony dopiero po śmierci. Cała jego twórczość była naznaczona psychiczną i gorączkową siłą tworzenia, przez co wzbudzał i wzbudza nadal duże zainteresowania odbiorców jego sztuki.
Malarz nie malował od dzieciństwa. Dopiero, gdy któregoś dnie potrzebował rozładować napięcie wziął ołówek i zaczął szkicować. Początkowo wzorował się na dziełach Milleta, którego podziwiał. Tematami jego pierwszych samodzielnych szkiców było trudne życie górników i ich ciężka praca. Zawsze inspirowali go ludzie uciemiężenie, w trudnej sytuacji i biedni. Nie tolerował nierówności społecznej, dlatego też tak inspirujące były dla niego dzieła pisarzy: Flauberta i Zoli.
Swoją twórczość podporządkował obawie, że nigdy nie wniesie do malarstwa niczego nowego. Z tego powodu rzucił się w szaleńczy wir poszukiwań inspiracji, nowych technik i nowego spojrzenia na świat.

 Strona 1 z 2  1  2 »