Rokoko

o baroku nastał czas oświecenie. Znów wyrywano się powoli z obrębu religii, znów zaczęto wierzyć w siłę i wartość człowieka. Zwrócono się ku doczesności, ku dobrom materialnym, ku rozumowi i realizmowi.
W rokoku zmieniono repertuar malowanych obrazów. Malarze nie wzorowali się już na stylu Poussina, lecz kierowali się w kierunku zmysłowości Rubensa. Pierwsze przejawy przejścia do nowego gatunku malarstwa można odnaleźć w pracach Watteau, jednego z najwybitniejszych malarzy rokoka. Stworzył on styl, nazywany fetes galantes (wytworna zabawa). Przedstawiał on na swych obrazach przyjemności i rozrywki wytwornego towarzystwa. Utrwalał huczne i wymyślne zabawy swoich zleceniodawców. Jego styl malowania był zbliżony do prac Lorraina, poprzez zamglony sposób oddalania scen czy też wysmakowaną i delikatną kolorystykę. Znanym malarzem tamtego okresu jest również Jean-Honore Fragonard, który uważany jest za jednego z najlepszych ilustratorów obyczajów epoki. Tworzył obrazy lekkie i przyjemne dla oka, a zarazem przedstawiające piękno i miłość.

Klasycyzm

Co jakiś czas, w różnych epokach, wiekach, powracano do najbardziej inspirującego okresu w dziejach cywilizacji, a mianowicie do starożytności. Kiedy po baroku znów powrócono do stawiania rozumu ludzkiego na najwyższym miejscu, artyści na nowo odkrywali styl antyku. Dlatego też kierunek, który on reprezentowali nazwano klasycyzmem.
Kiedy w połowie XVIII wieku odnaleziono pozostałości Troi i Herkulanom, tematyka rzymskiego i greckiego antyku znów powróciła do dzieł wielkich malarzy. Zaczęto potępiać dokonania sztuki barokowej, oszczędzając artystów, którzy nie kochali nowego stylu jak Poussina. Mimo że czerpali wzorce z renesansu i starożytności, sceny, które przedstawiali malarze klasycyzmu są gorzej odbierane niż lekkie dzieła z okresu rokoka. Jednak w ten sposób malarze przygotowali grunt na nadejście nowej epoki, która nastąpiła po rewolucji francuskiej. Wzorce antyku wykorzystywali do przedstawienia współczesnego myślenia i aktualnych poglądów ogólnoświatowych. W klasycyzmie pojawiły się po raz pierwszy cenzura w historii i rozwoju. Wiara chrześcijańska utraciła dawną moc oraz oddziaływanie na społeczeństwo i artystów.

Francisco de Goya

Jednym z malarzy, który wyrwał się ze szponów klasycyzmu, a także odszedł od barokowego stylu malowania był Hiszpan, Francisco Goya. Poszedł on własną drogą, a jego twórczość była pełna dramatyzmu, jednakże obejmująca sprawy doczesne i przyziemne.
Francisco de Goya był malarzem rozdartym, gdyż żył w epoce kiedy triumf święcił racjonalizm a zarazem jego kraj chylił się ku upadkowi, przestał być potęgą morską. Pracował oficjalnie jako nadworny artysta, a także portrecista wyższych sfer mieszczańskich. Jednak w swoich pracach często piętnował niesprawiedliwość, jaka spotykała uboższe warstwy.
Goya był fascynującym malarzem, który odgrywał różne role społeczne. Krytykował stosunki polityczne. By to pokazać, stworzył 80 rycin, które przedstawiały temat w sposób satyryczny i karykaturalny. W te sposób chciał potępić zachowania społeczeństwa takie jak głupota, oszustwa i występki. Goya przez całe życie był rozdarty między wygodnym życiem i dbałością o karierę, a buntowniczym postrzeganiem świata, wytykaniem niesprawiedliwości i ludzkich wad. Artysta sprawdzał się także jako malarz nadworny. Swoich dobroczyńców ukazywał tak, by uchwycić oświeceniowy liberalizm i społeczne zaangażowanie książęcej pary.

Romantyzm we Francji


Po wojnach napoleońskich na tronie francuskim zasiadł Ludwik XVIII, brat króla Francji straconego po rewolucji. Cofnięto zdobycze rewolucji, republika stała się monarchią. Wszystko to przyczyniło się do nowego nurtu zwanego romantyzmem. Był on obecny we wszystkich rodzajach sztuki –poezji, malarstwie, muzyce czy architekturze.
Cechami charakterystycznymi malarstwa, wyróżnionymi na podstawie głównych artystów tego okresu są m.in. bogaty koloryt, intensywny i kontrastowy światłocień, miękki modelunek i dynamiczna kompozycja. Jednym z najważniejszych malarzy francuskich romantyzmu, a zarazem pionierem tego nurtu był Theodore Gericault. W jednym ze swoich obrazów, „Tratwa Meduzy” dobitnie przedstawił cierpienie i śmierć. Jego wizja wywołała skandal, gdyż nikt do tej pory nie ukazał tego tematu w tak straszny i dramatyczny sposób. Malarz nigdy nie przedstawiał scen w sposób statyczny i akademicki, wolał dynamikę, co było zgodne z jego porywczą naturą.

Barok – malarstwo w Hiszpanii


Styl barokowy wzbudzał kontrowersje wśród artystów, którzy najczęściej buntowali się przeciwko normom narzuconym przez Kościół. Nie podobało się niektórym rozmach i monumentalizm w dziełach, które powstawały.
Jednak surowa forma klasycyzmu przejęta przez francuskich malarzy także nie wszystkim odpowiadała. Dlatego też pojawił się malarz, będący w przeciwnym obozie niż Poussin, Paul Rubens. Naśladowcy tego artysty byli nazywani rubensistami, jednak nigdy nie osiągnęli takiego poziomu jak ich mistrz. Styl, który reprezentował to barok flamandzki, zdeklarowany jako antyklasycystyczny. Obrazy Rubensa są nacechowane żywiołową dynamiką, silnymi kontrastami, gdzie istotną rolę odgrywał kolor. Sceny, które przedstawiał, akcentował przez nasycone barwy i energiczne ruchy ciał oraz pełen napięcia układ kompozycyjny. Czerpał inspiracje od różnych artystów, od Michała Anioła przejął budowę oraz rytm obrazu, natomiast od Caravaggia dramaturgię konstrukcji obrazu, a także posługiwanie się światłem, ukazywaniem cieni i półcieni.

 Strona 1 z 2  1  2 »