Krzysztof Zanussi

Krzysztof Zanussi to znakomity polski reżyser filmowy i teatralny, uznany za intelektualistę polskiego kina, co wyraża się w treści jego filmów. Urodził się w Warszawie 17 czerwca 1939 roku. Swoją dojrzałą edukację zaczął od studiów fizycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Wytrwał na nich cztery lata, po czym stwierdził, że bardziej zajmujące dla niego są sprawy i przeżycia ludzkie niż zjawiska fizyczne. Następnie zaczął naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie na wydziale filozofii. Swoją edukację zakończył jednak studiami reżyserskimi w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.
Nauka i przeżycia ze studiów fizycznych miały duży wpływ na charakter jego twórczości reżyserskiej. Jego filmy często przedstawiają młodych naukowców. W swoich dziełach porusza także tematykę poszukiwania sensu życia, do której w dalszym etapie dołącza elementy religijne, co wiąże się z wielkim zaangażowaniem reżysera w sprawy religijne i osobiste poszukiwania.

Monet

Impresjoniści, choć byli nie docenieni przez ówczesny świat, byli dumni z tego, co i jak tworzą. Jednym z przedstawicieli tego nurtu został Claude Monet. Rozwinął on w pełni zasady, którymi powinni kierować się malarze impresjonistyczni.
Monet tworzył między innymi obrazy marynistyczne, w których stosował reguły perspektywy powietrznej i zbieżnej. Nadał przestrzeni własne życie, a uzyskiwał to dzięki odpowiedniej kolorystyce, poszczególne elementy miły swoją przypisaną barwę, bez względu na ogólną tonację obrazu. Na późniejszych obrazach poszedł dalej, podkreślał wszystkie zjawiska świetlne z ogromną siłą. Naturalne światło stało się w jego obrazach także obiektem przedstawienia, które wpływało na inne. Prace Moneta stały się gmatwaniną odcieni barw, które są lekkie, sprawiające wrażenie przejrzystych form.
Monet zachwycały dobrodziejstwa techniki, które zmieniały całkowicie standardy życia społeczeństwa. Dlatego też bardzo często wychodził, zabierał ze sobą sztalugę i malował.

Impresjonizm

XIX wiek to dla Paryża wielki rozwój. Miasto stało się nowoczesną metropolią, przyciągającą tłumy w poszukiwaniu pracy. Jednak niosło to ze sobą zagrożenia – Paryż przeobraził się w cuchnące miejsce, zagrożone epidemiami, a także nędzą. W końcu udało się uzdrowić miasto – peryferie przeznaczono dla robotników, gdzie powstawały fabryki, centrum zostało się ośrodkiem życia mieszczańskiego, miejscem rozrywek oraz mekką artystów.
Wielkomiejskie oblicze Paryża stało się dla impresjonistów inspiracją, co utrwalali na swych obrazach. Stworzyli nowy kierunek – impresjonizm. Malowali wszystkie aspekty życia mieszczańskiego, jego ekskluzywne miejsca, bulwary, modne restauracje i kabarety. Nie interesował ich głębszy sens, świat metafizyczne czy problemy społeczne, byli realistami, przedstawiali kolorowy, powierzchowny świat, za którym nic więcej się nie kryło. Tworzyli dla czysto malarskiej satysfakcji i spełnienia.
Impresjonizm to kierunek skupiający się na ulotności chwili, przemijaniu, gry światła.

Romantyzm w literaturze

Romantyzm powstał w sztuce jako bunt przeciwko ustalonym normom, sztywnym zasadom życia arystokracji i mieszczaństwa, popularnych w oświeceniu. Nowy kierunek czerpał z haseł Rewolucji Francuskiej.
Romantycy dzieli świat na materialny i duchowy, gdzie bliższy był im ten drugi. Zwracali oni szczególną uwagę na życie wewnętrzne człowieka, poszukując emocji i uczuć oraz indywidualizmu pojedynczej jednostki. W literaturze został stworzony pewien schemat bohatera romantycznego. Był indywidualistą, bardzo wrażliwym, ciągle targanym sprzecznymi emocjami. Buntował się przeciwko codzienności i schematom, walczył w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla bohatera romantycznego była miłość, najpiękniejsza i potężna, potrafiąca zawładnąć całą duszą i umysłem.
Jedną z najbardziej znanych powieści romantyzmu jest niemieckie dzieło Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jednak po publikacji tej powieści, wielu młodych ludzi wzięło za wzór głównego bohatera, co spowodowało w Europie falę samobójstw.